วาสนาพานพบบรรจบรัก (นิยายแปลจีน)

ตอนที่ 21 เสือกระดาษทั้งนั้น (1)

        เห็นพื้นรองเท้าของหม่าซื่อกำลังจะโบกลงไปที่หน้าของอันเสี่ยวเย่ว์ อันเสี่ยวหลีกับอันหยวนเซิงตกใจแทบแย่ เกาหม่านไฉเองก็ทำอะไรไม่ถูก ทว่าอันเสี่ยวเย่ว์กลับไม่ได้ตระหนกตกใจ วันนี้นางหลบการถูกตีได้หลายครั้งแล้ว ครั้งนี้ก็เหมือนกัน แค่เบี่ยงตัวก็หลบพ้นแล้ว ทั้งยังใช้มือผลักหนิวซื่อไปทีหนึ่ง พื้นรองเท้าของหม่าซื่อจึงฟาดไปที่ใบหน้าของหนิวซื่อเต็มแรง

        “โอ๊ย แม่เจ้า! ท่านตีไปที่ไหนกัน ข้าเจ็บจะตายแล้ว” หนิวซื่อกุมหน้า แล้วนั่งลงบนพื้น

        ถึงหม่าซื่อจะพลั้งมือตีลูกสะใภ้ แต่นางก็ไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิด ในสายตานาง แม่สามีตีลูกสะใภ้ไม่นับเป็นเรื่องใหญ่อะไร

        หม่าซื่อคิดจะตีต่อไป อันเสี่ยวเย่ว์กลับตะโกนขึ้นว่า “ท่านย่า ท่านลืมที่ผู้ใหญ่บ้านพูดแล้วหรือ ถ้ามีคนกล้าทุบตีพวกเราพี่น้องอย่างทารุณอีก ผู้ใหญ่บ้านจะเป็นคนจัดการให้พวกเรา และนำตัวคนที่ทุบตีส่งเข้าคุก”

        “เจ้า...เจ้าเด็กชั้นต่ำ เจ้ากล้าขู่ข้าหรือ ข้าเป็นย่าเจ้า ข้าตีเจ้าสั่งสอนเจ้า นี่เป็นกฎ” แม้น้ำเสียงของหม่าซื่อจะหนักแน่ แต่กลับวางรองเท้าในมือลงและสวมรองเท้าอีกครั้ง

        “ท่านย่า เมื่อครู่นี้ข้าใช้เท้าเตะหยวนซิ่งจริงๆ แต่ว่าข้าไม่ได้ตั้งใจจะเตะเขา แต่เพื่อปกป้องเขาต่างหาก และยังเป็นการปกป้องบ้านตระกูลอันของเราด้วย” เสียงของอันเสี่ยวเย่ว์ดังมาก “ท่านรู้ไหม เมื่อครู่นี้หยวนซิ่งกำลังจะตีเกาหม่านไฉ อาการของเกาหม่านไฉยังไม่หายดี อย่างไรก็รับหมัดของเขาไม่ได้แน่ หากเกาหม่านไฉเป็นอะไรขึ้นมา ท่านคิดว่าเจ้าของที่ดินเกาจะยอมปล่อยไปหรือ”

        ถึงเกาหม่านไฉจะมีรูปร่างอ้วนท้วมและดูขี้ขลาด แต่ก็เป็นคนฉลาด พอเขาได้ยินที่อันเสี่ยวเย่ว์พูดจึงรีบสนับสนุนโดยการแสดงท่าทีเอาแต่ใจขึ้นมาทันที “บ้านตระกูลอัน หลานชายท่านจะตีข้า ถ้าเกิดข้าเป็นอะไรขึ้นมา พ่อข้าจะต้องให้หลานท่านชดใช้ด้วยชีวิตแน่ และยังจะต้องแก้แค้นบ้านตระกูลอันของพวกท่าน ถอนรากถอนโคนให้หมด”

        “ข้าไม่ได้ตีเขา เขาเป็นคนตีข้าก่อน” อันหยวนซิ่งพูดด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ คล้ายจะรู้ตัวว่าตนก่อเรื่องแล้ว แต่กลับยังคิดจะแก้ตัว

        “ถ้ารอให้เจ้าตีโดนก็สายไปแล้ว ถ้าไม่ใช่ข้าขวางเจ้าเอาไว้ เรื่องคงจัดการไม่ได้แล้ว” เสียงของอันเสี่ยวเย่ว์เฉียบขาด “อันหยวนซิ่ง หากเจ้าฉลาด ก็รีบขอโทษเกาหม่านไฉเสีย เจ้าของที่ดินเกากำลังตามหาเขาอยู่ สักพักคงมาหาที่นี่ ถ้าเกาหม่านไฉฟ้องเรื่องของเจ้า เจ้าต้องไม่ได้รับผลดีแน่”

        ตอนนี้เกาหม่านไฉก็ยิ่งแสดงท่าทีสูงส่ง เขาพูดกับอันเสี่ยวเย่ว์ว่า “น้องเสี่ยวเย่ว์ ต่อให้เขาขอโทษข้า ข้าก็ไม่ยอมรับ! เขากล้าลอบทำร้ายข้า ข้าก็จะฟ้องพ่อข้า ให้คนมาตีเขาให้หนัก”

        “ไอ้หยา คุณชายหม่านไฉ ท่านเป็นคนใหญ่โต อย่าได้ถือสาผู้น้อยเลย อย่าถือสาหยวนซิ่งเลย ข้าจะชดเชยแทนเขาเอง ข้าจะโขกหัวให้ท่าน” หนิวซื่อรีบโขกหัวให้เกาหม่านไฉ “ขอร้องท่านละ อย่าบอกพ่อท่านเลย!”

        หนิวซื่อรู้ดีว่าเจ้าของที่ดินเกาเป็นคนอย่างไร เขาเป็นคนที่มีความแค้นก็ต้องชำระ นอกจากนี้เจ้าของที่ดินเกายังเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้าน ได้ยินว่าเขามีเพื่อนเป็นคนสำคัญอยู่ในเมืองและเมืองหลวงมากมาย อย่างไรนางก็ล่วงเกินเขาไม่ได้

        “เรื่องอะไรที่บอกข้าไม่ได้หรือ” เวลานี้เองที่เจ้าของที่ดินเการีบร้อนเข้ามา

        เจ้าของที่ดินเก้ารีบเข้ามากางร่มน้ำมันให้เกาหม่านไฉ กิริยาท่าทางเล็กน้อยนี้กลับเต็มไปด้วยความรักของพ่อ

        “อันหยวนซิ่งตีข้า โชคดีว่าน้องเสี่ยวเย่ว์มาช่วยขวางไว้” เกาหม่านไฉพูดอย่างมีอารมณ์ “ท่านพ่อ ข้าออกมาเดินเล่นจับจิ้งหรีด เห็นพวกเขาสองพี่น้องกำลังรังแกอันเสี่ยวหลีกับอันหยวนเซิง บังคับอันเสี่ยวหลีและอันหยวนเซิงให้ไปหาน้องเสี่ยวเย่ว์ พาพวกเขาสองคนไปกินขนมที่บ้านเรา ข้าช่วยพูดแทนเสี่ยวหลีกับหยวนเซิงไม่กี่คำ พวกเขาก็คิดจะตีข้าไปด้วย”

        ที่เกาหม่านไฉพูดมาไม่ใช่เรื่องเท็จ ถ้าเขาไม่ปรากฏตัว อันเสี่ยวหลีกับอันหยวนเซิงจะต้องเกิดเรื่องแน่ แม้จะไม่ถึงกับถูกจับได้ว่าไปซื้อของมา แต่ก็ต้องเสียเปรียบ อย่างไรอันหยวนเซิงก็ยังอายุน้อยเกินไป สู้สองพี่น้องนั่นไม่ได้ ส่วนอันเสี่ยวหลีต่อให้สู้ได้ก็ไม่กล้าตี

        “หม่านไฉ ลูกเอ๋ย เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ พ่อต้องแก้แค้นให้เจ้าแน่ กล้าลงมือกับเจ้า ข้าจะจัดการเจ้าเดรัจฉานน้อยสองตัวนั่น” เจ้าของที่ดินเกากังวลใจมาก อย่างไรเกาหม่านไฉก็ยังไม่ทันจะหายดี เขากลัวจะมีอะไรผิดพลาด

        “เจ้าของที่ดินเกา ขอร้องท่านช่วยละเว้นด้วย!” หนิวซื่อโขกหัวให้เจ้าของที่ดินเกา “เด็กทะเลาะกันเท่านั้นเอง ไม่ได้ทำให้หม่านไฉของท่านบาดเจ็บด้วย ท่านอย่าได้คิดเล็กคิดน้อยกับเด็กเลย!”

        “คิดเล็กคิดน้อยหรือ” เจ้าของที่ดินเกาพลันไม่พอใจ “ลูกชายสองคนบ้านเจ้ามาตีลูกชายข้า กลับกลายเป็นข้าที่คิดเล็กคิดน้อยหรือ”

        อันเสี่ยวเย่ว์คิดว่าพอประมาณแล้ว จึงพูดเรียบๆ ว่า “ท่านลุงเกา ท่านถือว่ายอมความเถอะ! เมื่อครู่นี้ข้าจับชีพจรให้หม่านไฉแล้ว ตอนนี้เขาไม่เป็นไร ขอให้ท่านเห็นแก่หน้าข้า อย่าถือสาเรื่องนี้เลย อีกอย่าง ตอนนี้ฝนกำลังตก ท่านพาเขากลับบ้านเถอะ! เขามาวุ่นวายแบบนี้ ทั้งยังเหงื่อท่วมไปทั้งตัว หากตากฝนจะไม่สบายได้ง่าย กลับไปบ้านท่านให้เขาอาบน้ำอุ่น จากนั้นก็กินยาแล้วเข้านอน ข้าเชื่อว่า ท่านย่าข้าคงไม่ปล่อยหยวนซิ่งกับหยวนวั่งแน่”