ดวงใจจักรภัทร [Sweetheart]

ส่วนคนที่ถูกชูชาติสั่งให้วางมือจากงานในทันที เพราะมีงานด่วนจะให้ทำนั้น ก็กำลังถือซองสีน้ำตาลขึ้นลิฟต์ จากชั้นยี่สิบเอ็ดไปชั้นสามสิบห้า ยังไม่ทันได้พูดจากับใคร

ก็ถูกเลขาพาเดินเข้าห้องของผู้บริหารหนุ่มไปเรียบร้อยแล้ว และโดยที่ไม่รู้ว่าจะให้มาทำอะไร ก็ถูกจูงมือออกจากห้องไปหาลิฟต์ลงไปชั้นใต้ดินต่อ

“รอแป๊บนะคะคุณมัท เห็นคุณเกียร์บอกว่าอีกหน่อยจะถึงค่ะ”

มัทรีไม่คุ้นเคยกับการถูกเรียกว่า ‘คุณ’ สักเท่าไหร่ โดยเฉพาะจากเลขาใหญ่และเก่งกาจของเขา ผู้ซึ่งพนักงานในบริษัทแทบทุกคนมองว่าใหญ่ไม่แพ้ตำแหน่งอื่นเลย

จึงเกิดอาการเก้อเขิน จนทำอะไรไม่ถูก และไม่รู้ว่าในใจลึกๆ ของคนข้างๆ นั้นคิดเห็นยังไง ที่พนักงานธรรมดาๆ อย่างเธอ มักถูกผู้บริหารเรียกตัวบ่อยครั้ง

“ขอบคุณค่ะพี่อร” เลยได้แต่ยกมือไหว้ด้วยท่าทีนอบน้อม จนอรนภารับไหว้แทบไม่ทัน

“อุ๊ย! ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่ไม่ได้ทำอะไรเลย แค่พาคุณมัทมารอตามคำสั่งเท่านั้นค่ะ”

แม้เจ้านายจะไม่เคยเอ่ยปาก เรื่องพนักงานสาวสวยคนนี้ให้ฟัง แต่อรนภาก็เดาได้แบบไม่ยาก ว่าเป็นที่ต้องตาต้องใจเข้าให้แล้ว ไม่งั้นคงไม่ลงทุนทำขนาดนี้

ในเมื่อร้อยวันพันปี ไม่เคยมีสาวไหน ได้อภิสิทธิ์แม้แต่ยืนอยู่ใกล้ๆ เจ้านายด้วยซ้ำ อีกทั้งก็ยังรู้สึกเอ็นดูคนข้างๆ ที่มีความนอบน้อมเป็นที่ตั้ง ไม่ก่างหรือไม่แสดงว่าตนเป็นคนโปรดเลยด้วยซ้ำ ผิดจากพนักงานสาว ที่เคยมีปัญหากับเจ้านายมา รายนั้นเรียกได้ว่าโอ้อวดตั้งแต่ประตูบริษัทมาเลยก็ว่าได้

สุดท้ายก็ไม่รอด มีอันต้องระเห็จไปประจำอยู่ที่อื่น แต่สำหรับสาวสวยใจคนนี้อรนภาไม่รู้ว่า จุดจบจะอยู่ตรงไหนกัน ในเมื่อไม่มีอะไรแน่นอนเลยบนโลกใบนี้

“มาแล้วค่ะ”

“งั้นมัทไปนะคะ สวัสดีค่ะ” มัทรียกมือไหว้ลาเลขาใหญ่แล้ว พอเข้าไปในรถก็ยกมือไหว้เจ้านายใหญ่ ที่ไม่ได้พูดอะไรนอกจากสั่งให้ประมวนออกรถทันที

“มัทหิวมั้ยครับ” กระทั่งรถแล่นออกถนนใหญ่ ถึงได้ยินเขาเอ่ยถามแผ่วเบา แต่ใบหน้าเขานั้นยิ้มน้อยๆ นั่นทำให้เขาหล่อเหลา จนทำเอาหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยรักแทบจะละลายลงตรงนั้นให้ได้

“ยังค่ะ เอกสารจากพี่ชาติค่ะ”

“ขอบคุณครับ”

เขาไม่ได้รับแค่ซองเท่านั้น แต่ยังรั้งมือบางมากุมไว้ด้วย มัทรีไม่กล้าเอ่ยอะไร ได้แต่นั่งนิ่งๆ ส่วนเขากลับไม่นิ่ง รีบปลดเข็มขัดนิรภัยออก แล้วขยับมานั่งจนชิด สอดแขนโอบเอวคอดเอาไว้อย่างรวดเร็ว แต่ไม่ได้พูดอะไร

“วันนี้ผมจะพามัทมากินข้าวบ้านครับ คุณพ่อกับคุณแม่รออยู่”

กระทั่งรถเลี้ยวเข้าประตูคฤหาสน์หรูหรา เขาถึงได้เอ่ยแผ่วเบาอีกครั้ง และด้วยใบหน้าเจือยิ้มน้อยๆ ทว่ามัทรีกลับยิ้มไม่ออก เพราะไม่รู้มาก่อน ว่าเขาจะพามาที่นี่

แถมยังต้องมีพ่อกับแม่ของเขาร่วมโต๊ะด้วย มันเป็นอะไรที่ไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ ต่อให้เขาไม่บอก ก็เดาได้กลายๆ ว่าคงอยากพามาให้รู้จักพ่อกับแม่เขาไว้ ก้มมองชุดของตัวเองวันนี้ ก็ให้ไม่สบายใจเอาเสียเลย เพราะใส่กางเกงสีเทาผ้านิ่ม ยืดนิดๆ ขาเดฟ กับเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาว มีเข็มขัดหนังคาดเอวคอดไว้เท่านั้น รองเท้าก็เป็นส้นเรียบ เพราะสะดวกกับการเดินเที่ยวเหมือนทุกเสาร์

“ถึงแล้วครับมัท ไปกัน ผมหิวจะแย่แล้ว”

หญิงสาวยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะลงจากรถโดยมีเขายื่นมือมาให้จับ แล้วพาเดินเข้าประตูคฤหาสน์หรูหรา และที่ไม่สบายใจกว่าเดิม ก็คือ เขาไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยมือแต่อย่างใด กลับพาเดินผ่านโถงใหญ่ไปยังห้องอาหารในบ้าน มีพ่อกับแม่ของเขานั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“มาแล้วครับคุณพ่อคุณแม่”

และทันทีที่เขาเอ่ยขึ้น ทั้งสองก็หันมามองแทบจะพร้อมกัน มัทรีเห็นแม่เขาจ้องมายังมือลูกชายเป็นอันดับแรก จากนั้นก็ยิ้มรับด้วยสีหน้าและแววตาที่เดาความรู้สึกยาก

“มัทครับ นี่คุณพ่อคุณแม่ของผมครับ”

มัทรีรีบยกมือไหว้ทั้งสอง ด้วยท่าทีนอบน้อมกว่าที่เคยไหว้ใครมาในชีวิตก็ว่าได้ หัวใจนั้นเต้นไม่เป็นส่ำ จนทำอะไรไม่ถูกด้วยซ้ำ

“คุณพ่อคุณแม่ครับ นี่มัทครับ เป็นเพื่อนผม”

“ไหว้พระเถอะจ้ะหนูมัท หิวหรือยังจ๊ะ มาเร็วจ้ะ วันนี้มีกับข้าวหลายอย่าง เพราะบางคน บอกแม่มณว่าจะพาเพื่อนมากินด้วย ป้าก็นึกว่าจะมีกันหลายคนซะอีก”

จารุณีกวักมือเรียกเพื่อนลูกชายด้วยท่าทีไม่ถือเนื้อถือตัวใดๆ ทำให้มัทรีค่อยคลายความเกร็งลงไปได้บ้าง เลยเดินตามมือเขา ไปนั่งในตำแหน่งข้างเขา ส่วนพ่อแม่ของเขาอยู่อีกฟาก แม่บ้านที่เคยเห็นมาก่อน เดินอุ้มโถข้าวเข้ามาตักให้ทันที

“ขอบคุณค่ะป้า”

มัทรีเอ่ยแผ่วเบาแล้วยิ้มบางๆ ให้ ก่อนจะมองอาหารจานต่างๆ ที่ตอนนี้ตัวเองไม่รู้สึกหิวเอาเสียเลย ทั้งที่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนแทบตาลายแต่พอได้มานั่งตรงหน้าพ่อแม่ของเขา ความประหม่าทำให้แทบไม่อยากตักอะไรเข้าปากด้วยซ้ำ

“กินเยอะๆ นะจ๊ะหนูมัท แม่ครัวบ้านนี้ทำอาหารอร่อยจ้ะ นี่ไม่ได้ยอกันเองนะ แต่อร่อยจริงๆ เกียร์ตักต้มยำไก่บ้านให้หนูมัทด้วยสิจ๊ะ อยู่ไกลไปคงตักไม่ถึงหรอก” มัทรีดีใจ เมื่อเห็นแม่เขาเป็นกันเอง

“ครับ”

“ขอบคุณค่ะ” พอเขาตักใส่ถ้วยให้แล้วก็ยกมือไหว้ ด้วยท่าทีนอบน้อมไม่เคยเปลี่ยนแปลง แต่ก็ไม่กล้าเก็บถ้วยในมือเก็บไว้เอง เพราะพ่อกับแม่ของเขา ก็อยู่ไกลหม้อไฟเหมือนกัน เลยตัดสินใจยื่นต่อไปให้แม่เขาก่อน

“หนูมัทไม่เอาเหรอจ๊ะ อร่อยนะ”

“มัทให้คุณท่านก่อนค่ะ” ในใจนั้น ก็กลัวจะถูกปฏิเสธไม่น้อย

“ขอบคุณจ้ะ” แต่พอแม่เขายิ้มรับก็ค่อยโล่งใจ จากนั้นก็ส่งถ้วยที่สองให้พ่อเขาไป ได้รอยยิ้มและการพยักหน้าให้กลับมา แค่นี้มัทรีก็ปลื้มแทบแย่แล้ว

“ตอนแรกว่าจะทำแกงส้มมะละกอ แต่แม่มณบอกว่าจะแกงเป็นมื้อเย็น หนูมัทเลยอดชิมเลย ไว้วันหลังค่อยมาใหม่นะ อยากให้ชิมฝีมือแม่ครัวที่นี่จ้ะ”

มัทรีไม่แม้แต่จะกล้าเอ่ยรับคำ ด้วยไม่รู้ว่าจะมีบุญวาสนา ได้มาร่วมโต๊ะกับเขาและพ่อแม่ของเขาอีกบ้างไหม และในฐานะอะไรก็ไม่อาจจะเดาได้ เลยยิ้มบางๆ ให้แค่นั้น ก่อนจะตักผัดผักหวานน้ำมันหอยเพียงเล็กน้อยเข้าปาก

“มัทก็แกงส้มอร่อยนะครับคุณแม่ ครั้งก่อนที่ผมเอามาไงครับ คุณแม่จำได้มั้ยครับ คุณพ่อยังชมว่าอร่อยเลยนะครับ”

จักรภัทรได้โอกาส เลยรีบไขปริศนาเจ้าของแกงหลายต่อหลายถุง ที่พ่อชมไม่ขาดปาก เพราะอยากให้พ่อกับแม่รู้ ว่าเขากับคนข้างๆ คบหากันมาในระดับไหนแล้ว

“อืม! จำได้ๆ อร่อยพ่อชอบ รสชาติกำลังพอดี ไม่เปรี้ยวไม่หวานไป แปลว่าหนูมัททำกับข้าวเก่งนะ” จักรภพเองก็ไม่คิดจะปิดกั้น ถ้าลูกถึงขั้นพามาให้รู้จักขนาดนี้ แม้ยังไม่แน่ใจ ว่าระหว่างสาวสวยไฮโซอย่างปณิตา กับสาวสวยหน้าใสและยังไม่รู้ภูมิหลังอะไรคนนี้ลูกจะเลือกใคร แต่เขาก็ไม่อยากสน ขอแค่ลูกรักและเลือกเท่านั้น

“ถ้าถึงขนาดพี่ภพออกปากชม ก็ต้องเรียกว่าเก่งแล้วล่ะค่ะ จริงมั้ยคะหนูมัท”

จารุณีกำลังจะตักยำทะเลใส่จาน มองมาหาแล้วยิ้ม มัทรีเองก็ยิ้มบางๆ ตอบก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ไม่เก่งเลยค่ะคุณท่าน มัทแค่ทำตามที่ยายสอนเท่านั้นค่ะ”

ด้วยไม่รู้ว่าจะเรียกพ่อแม่เขายังไงดี สรรพนามนี้ดูเหมือนจะเหมาะสุดแล้ว ในเมื่อตัวเองก็เป็นแค่พนักงานระดับล่างเท่านั้น

“คุณยายของมัททำอาหารอร่อยมากครับคุณพ่อคุณแม่ ไว้ว่างๆ ผมจะชวนไปชิมฝีมือนะครับ หรือจะรับคุณยายมาเที่ยวบ้านเราก็ได้ครับ”

จักรภัทรหมายความอย่างที่บอกไปจริงๆ ยิ่งได้เห็นว่าพ่อกับแม่ มีปฏิกิริยาเป็นบวกกับคนข้างๆ แล้ว กับยายก็คงจะไม่มีปัญหาอะไรให้ต้องคิดหนักด้วยซ้ำ

“จ้ะ แล้วทำไมคุณยายหนูมัททำกับข้าวเก่งจังเลยจ๊ะ เคยเป็นเชฟมาก่อนเหรอจ๊ะ” มัทรีไม่รู้จะตอบออกไปยังไงดี ครั้นจะไม่ตอบก็ดูจะไม่งามนัก

“ไม่ค่ะ คุณยายทำข้าวแกงขายค่ะ”

เลยบอกไปตามความจริง ส่วนจะเป็นที่ประทับใจหรือไม่นั้น ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของบุญวาสนา ในเมื่อไม่อาจจะเปลี่ยนอดีตอันต่ำต้อยของตัวเองได้

“เหรอจ๊ะ แบบนี้คุณยายก็ทำกับข้าวเป็นหลายอย่างสิจ๊ะ”

จารุณีรู้สึกผิดหวังไม่น้อย แม้เคยบอกกับตัวเองว่าจะไม่สนใจมากมายนัก ว่าลูกจะรักหรือเลือกใคร แต่เอาเข้าจริงๆ ก็อดคิดไม่ได้ แล้วใครจะไปรู้ว่าลูกจะสนใจหลานแม่ค้าข้าวแกง แต่ก็พยายามถามออกไปด้วยน้ำเสียงปกติสุด

“ค่ะ คุณยายต้องทำไม่ซ้ำกันบ่อยค่ะ เพราะลูกค้าประจำมีเยอะ กลัวจะเบื่อค่ะ”

“เหรอจ๊ะ แหม! คุณยายของหนูมัทท่าทางจะเก่ง อยากเห็นหน้าเร็วๆ จังเลย”

“ทำกับข้าวเก่ง แล้วก็คุยเก่งด้วยครับคุณแม่ รับรองว่าอยู่กับคุณแม่ไม่เหงาแน่นอนครับ”

มัทรีดีใจที่ยายกลายเป็นหัวข้อสนทนาในวันนี้ แทนที่ตัวเองจะกลายเป็นคนถูกซักประวัติ อย่างที่เกรงกลัวไว้ในตอนแรก แต่ก็ไม่ปรากฏว่าพ่อแม่ของเขาจะเอ่ยขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ ยังความโล่งใจให้ไม่น้อย

“ตามสบายนะจ๊ะหนูมัท ขอตัวก่อนจ้ะ” กระทั่งอิ่มแล้วทั้งสองลุกจากห้องอาหารไป ความกังวลถึงได้หายไปจากใจ

“มัทอยากทำอะไรมั้ยครับบ่ายนี้ ผมว่างถึงหกโมงเย็นครับ”

มัทรีให้แปลกใจเมื่อเขาเอ่ยถามขึ้น เพราะเท่าที่รู้จักกันมา ยังไม่เคยเห็นเป็นแบบนี้ นอกจากบอกให้ทำนั่นทำนี่อยู่เรื่อยไป เลยคิดอะไรไม่ออกบอกอะไรไม่ถูก

“ไม่มีค่ะ”

“แล้วปกติมัททำอะไรครับหลังเลิกงาน”

“ก็ไปเดินเที่ยวกับเพื่อน หรือไม่ก็ไปกินข้าวแล้วดูหนังค่ะ”

“อืม! ก็ดีเหมือนกันนะ เรากินข้าวแล้ว งั้นไปดูหนังกันดีกว่า ไปเลยครับ” ว่าแล้วคนชวนก็จูงมือบางพาลุกจากเก้าอี้ทันที ทำเอามณฑาที่ยืนรอเก็บสำรับอยู่ ถึงกับยิ้มร่าออกมา เพราะไม่ค่อยได้เห็นคุณชายใหญ่ของบ้าน มีอาการแบบนี้สักเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะเงียบมากกว่า นั่นแปลได้ว่า คนข้างๆ คงมีอิทธิพลต่อความเปลี่ยนแปลงนี้ไม่น้อย

+++++

E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ

สนใจโหลดตัวอย่างอ่านก่อนซื้อได้ค่ะ

ดวงใจจักรภัทร [Sweetheart]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มจ้า “ไม่ต้องกลัวนะครับ ไม่มีอะไรหรอกครับ”และด้วยสัญชาตญาณ สองวงแขนของเขา ก็รับเอาร่างเล็กๆ มากอดแนบอกไว้เช่นกัน ตอนแรกนั้นเพราะความอยากปกป้องเพศที่อ่อนแอกว่า และกำลังต้องการที่พึ่งพิง

****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเรื่องจะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็นกำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในครอบครองอยู่แล้วค่ะ ******

ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง

เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้

ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ

ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็นลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็นประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น

วิมานสอยดาว [Heaven]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มพอแสบๆ คันๆ มันส์ๆ เสียวๆคุณไม่มีสิทธิ์จะไปไหนทั้งนั้นจนว่าผมจะอนุญาตหรือไม่ก็จนกว่าพี่ชายคุณจะหาเงินสี่สิบล้านมาให้ผม ระหว่างนี้คุณมีหน้าที่ปรนเปรอความสุขบนเตียงให้ผม และทำทุกอย่างที่ผมสั่งไม่มีข้อยกเว้น โดยเฉพาะเ

ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.com“ปล่อยฉันลงนะ ออกไปจากห้องฉัน!!! ออกไปให้ห่างจากตัวฉันนะ ฉันเกลียดคุณ!!! คนหลอกลวง!!! ได้ยินมั้ยว่าฉันเกลียดคุณ!!!”