แค่ได้ลองรัก

ริน:นายช่วยคบกับฉันจะได้ไหม ซาโตะรุ:เอ๋ริน:เป็นฉันไม่ได้หรอ ซาโตะรุ:ได้สิริน:งั้นเราคบกันได้ใช่ไหม ซาโตะรุ:ได้สิ ตกลง
"ใช่แล้วครับผมตอบตกลงกับรินเพราะผมเองก็ชอบรินเหมือนกันส่วนความรักที่ผมไม่สมหวังมันเริ่มจากจุดนี้แหละครับ"
"เช้าวันถัดมา"
ซาโตะรุ:สวัสดีตอนเช้าริน ริน:สวัสดีตอนเช้าซาโตะรุคุง
"ใช่แล้วครับเราทั้ง2คนได้เป็นแฟนกันอย่างที่สมหวัง ตอนนี้พวกเราทักทายกันก็เขิลๆหน่อยนะ"
ซาโตะรุ:นี่รินวันนี้ฉันทำข้าวกล่องมาด้วยนะ แล้วก็ทำมาเพื่อรินด้วยนะ ริน:อืมขอบใจนะ ซาโตะรุคุง ซาโตะรุ:ไม่เป็นไรเพื่อเธอฉันทำได้หมดแหละ ริน:งัันพาฉันไปเที่ยวที่คาราโอเกะนะวันนี้หลังเลิกเรียนได้ไหม ซาโตะรุ:ก็ได้แต่ว่าหลังเลิกเรียนนะ ริน:จ้าๆยุย:สวัสดีตอนเช้าริน ริน:สวัสดีตอนเช้ายุย ยุย:นี่ริน ว่าแต่นี้ใครหรอ ริน:อ่อนี้แฟนฉันซาโตะรุคุง ส่วนนี้ยุยเพื่อนฉันเอง ยุย:เห ไปแอบมีแฟนตั้งแต่เมื่อไรริน ริน:อ้าวฉันไม่ได้บอกในเมลหรอ ยุย:อะเห็นละ พอดีฉันปิดเสียงน่ะขอโทษด้วยนะ งั้นฉันไปก่อนนะ รินซาโตะรุ ริน:อืม ไว้เจอกัน ซาโตะรุ:ไปห้องเรียนกันเถอะริน ริน:อืม
"ระหว่างทางที่กลับไปชั้นเรียน"
ริน:นี่ ซาโตะรุ ซาโตะรุ:หืมมีอะไรงั้นหรอ ริน:ถ้าหากรินต้องเลิกกับซาโตะรุ ซาโตะรุจะทำไงหรอ ซาโตะรุ:เหตุผลละ ริน:ก็แบบมีคู่หมั้นอะไรแบบนี้อะ ซาโตะรุจะทำยังไงหรอ ซาโตะรุ:ฉันก็ต้องสู้สิ ก็รินเป็นแฟนฉันนิ ว่าแต่รินถามไปทำไมงั้นหรอ ริน:ก็ป่าวหรอก ฉันแค่ถามเล่นๆ ไม่ต้องใส่ใจมาก ซาโตะรุ:อืม อะถึงห้องเรียนแล้ว
''พักเที่ยง''
ริน:กินข้าวกันซาโตะรุ ซาโตะรุ:ช่วยรอแปปนึงนะขอเก็บของก่อน ริน:งั้นฉันขึ้นไปรอที่ดาดฟ้านะ ซาโตะรุ:อืมได้สิเดียวฉันตามไปนะริน ริน:โอเคจ้ะ
ทาเคดะ:นี้นายไปสนิทกับรินตั้งแต่เมื่อไรเหรอ ซาโตะรุ:ว่าแต่นายเป็นใคร :อ่อลืมแนะนำตัว ฉันชื่อ โทโจ ทาเคดะ ยินดีที่ได้รู้จัก ซาโตะรุ:ฉันชิกามิ ซาโตะรุ ยินดีที่รู้จักทาเคดะ :เอาละเข้าเรื่องของเราดีกว่า ว่าแต่นายไปรู้จัก คุณฮานะ ริน ตั้งแต่เมื่อไหร่ ซาโตะรุ:ก็เมื่อไม่นานมากหรอก :อ่อ แล้วนายกับคุณรินเป็นอะไรกันงั้นเหรอ ซาโตะรุ:ก็เป็นแฟนกัน มีอะไรงั้นเหรอ :ป่าวๆ ซาโตะรุ:ถ้าไม่มีอะไรงั้นฉันไปก่อนะ :เดียวก่อนสิไม่ทันสะละ เฮ้อ
"ดาดฟ้า''
ริน:นายมาช้านะ ซาโตะรุ:ขอโทษทีๆ ริน:ไปทำอะไรมาถึงมาช้าขนาดนี้ ซาโตะรุ:พอดีฉันคุยกับทาเคดะมานิดหน่อย ริน:คุยเรื่องอะไรกันงั้นหรอซาโตะรุ:ไม่มีอะไรหรอก เธอไม่ต้องใส่ใจหรอกริน:อืมซาโตะรุ:งั้นเรามากินข้าวเที่ยงกันริน:อืมได้สิ ว่าแต่นายทำอะไรให้ฉันงั้นหรอซาโตะรุ:เปิดดูสิริน:โห ข้าวหน้าเนื้อนิหน่า ซาโตะรุ:ทำไมหรอเธอไม่ชอบงั้นหรอริน:ชอบสิถ้าซาโตะรุทำฉันกินหมดและซาโตะรุ:ครับๆริน:แล้วของซาโตะรุเป็นอะไรงั้นหรอซาโตะรุ:คาราอาเกะหน่ะริน:อ่อซาโตะรุ:งั้นเรามาทานข้าวเที่ยงกันดีกว่าริน:นั้นสินะ
ซาโตะรุ/ริน:จะทานแล้วนะคะ/ครับ
''หลังจากทานข้าวเสร็จ''

ริน:นี่ซาโตะรุซาโตะรุ:มีอะไรงั้นหรอริน:วัน เสาร์ นี้นายว่าหรือเปล่าซาโตะรุ:ว่างสิมีอะไรงั้นหรอริน:คือว่า...เราไปเที่ยวกันมั้ยซาโตะรุ:ก็ได้ ว่าแต่เราจะไปเที่ยวที่ไหนงั้นหรอริน:เดียวฉันจะบอกไหนเมลนะซาโตะรุ:อืมริน:ใกล้จะเริ่มคาบต่อไปแล้วนิหน่าซาโตะรุ:ฉันว่าเรารีบไปกันเถอะเดียวไม่ทันนะรินริน:นั้นสินะซาโตะรุ:งั้นไปเข้าห้องเรียนกันเถอะริน:อืม
''หลังเลิกเรียน''
ริน:ทำไมนายถึงมาช้าจังซาโตะรุซาโตะรุ:โทษทีๆ พอดีฉันไปห้องพักครูมาหน่ะริน:นี้อย่าบอกฉันนะว่าไม่ได้ทำการบ้านส่งครูตอนเช้าซาโตะรุ:แฮร่ๆ ก็ฉันลืมนิหน่ามันก็ช่วยไม่ได้นิรินริน:แล้วใครบอกให้นายลืมกันแน่ตาบ้า ถ้าครั้งหน้าลืมอีก นายได้ตายแน่!!!ซาโตะรุ:ไม่กลัวริน:ว่าอะไรนะ!!ซาโตะรุ:ป่าวครับๆ งั้นเราไปร้านคาราโอเกะเลยมั้ยรินริน:อืมไปกันเลย แต่ว่าซาโตะรุ:อีกแล้วหรอริน:ฟังกันก่อนสิเดียวแม่ก็จับหักคอสะเลยหนิซาโตะรุ:ครับๆริน:ถ้านายแพ้นายต้องเลี้ยงข้าวฉันวัน เสาร์ซาโตะรุ:ถ้าฉันชนะเธอก็ต้องเลี้ยงข้าวฉันด้วยริน:ได้สิซาโตะรุ:แล้วเราจะได้เห็นดีกันแน่ เพราะ ครั้งนี้ฉันเอาจริงละริน:ขอให้จริง
''ร้านคาราโอเกะ''
ริน:เอาละมาถึงแล้วนะ ซาโตะรุคุง ซาโตะรุ:ฉันขอถอนตัวตอนนี้ยังทันอยู่มั้ยริน:ไม่ทันแล้วแหละ555
"หลังจากแข่งกัน ผมก็แพ้เธออีกตามเคย หลังจากนั้นเราก็เดินทางกลับบ้าน และผมก็ต้องเป็นคนเลี้ยงข้าวเธอในวันเสาร์จนได้"

-ติดตามตอนต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ความรัก

นิยายแนะนำ

แค่ได้ลองรัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ความรัก

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้