ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        ในที่สุดตวนมู่เหยาก็ตระหนักได้ว่านางถูกทำให้ขายหน้า ทั้งยังหาเรื่องให้ตัวเองขายหน้าอีก!

        หานอวิ๋นซีไม่แม้แต่จะออกจากลานบ้านเลยถึงแม้ว่านางจะพบกุ่ยตาเฉียงแล้ว แต่ก็ยังถ่วงเวลาให้ผ่านไปเรื่อยๆและปล่อยให้ตวนมู่เหยาวิ่งไปรอบๆ ภูเขาเหมือนตัวตลก

        “หานอวิ๋นซีเจ้า...เจ้า...” ตวนมู่เหยาทั้งรู้สึกอายทั้งรำคาญใจ ชี้ไปที่หานอวิ๋นซีโกรธจนแทบพูดไม่ออก “เจ้า...เจ้าโกง! เจ้ามาจากครอบครัวหมอที่คุ้นเคยกับยาสมุนไพรแต่ข้ากลับไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับยาสมุนไพร มันไม่ยุติธรรม! ข้าไม่ยอม!”

        หานอวิ๋นซีรู้อยู่แล้วว่าองค์หญิงท่านนี้ไม่มีความน่าเชื่อถือเลยนางจึงมองไปที่ใต้เท้าเหยากุ่ย “ใต้เท้าเหยากุ่ย ท่านต้องให้ความเป็นธรรมนะ”

        ใต้เท้าเหยากุ่ยในเวลานี้ไม่ว่าจะมองหานอวิ๋นซีอย่างไรก็รู้สึกชอบ เขาจึงเตือนด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า“ฮ่าๆ องค์หญิงฉางเล่อก่อนหน้าการแข่งขันก็เป็นเจ้าที่พูดว่ากฎนั้นยุติธรรมอย่างมาก แต่ตอนนี้เจ้ามากลับคำเสียอย่างนั้นข้าไม่มีความสุขเอาเสียเลย”

        ตวนมู่เหยาไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำต้องการที่จะโต้เถียงกลับไป แต่ตวนมู่ไป๋เย่กลับรั้งนางไว้ข้างหลังบีบข้อมือของนางแน่นและพูดด้วยเสียงต่ำว่า “พอได้แล้วที่นี่ไม่ใช่ที่ที่จะมาสร้างปัญหา”

        แม้ว่าใต้เท้าเหยากุ่ยจะแปลกประหลาดเอาแน่เอานอนไม่ได้ จู้จี้และสติไม่สมประกอบ แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่จะไปยั่วยุได้ยิ่งครั้งนี้ถูกทำให้ขายหน้าตวนมู่ไป๋เย่ก็ไม่อยากที่จะได้รับชื่อเสียงว่าเป็นนักพนันที่พ่ายแพ้ทั้งยังไม่อยากทำให้มันเรื่องมันใหญ่โต

        เสด็จพี่ที่ดูโกรธเล็กน้อยถึงแม้ในใจตวนมู่เหยาจะไม่เต็มใจมากนัก ทว่าก็กลับไปยืนข้างหลังเขาแล้วหยิบถังเช่าเจ็ดดวงดาราออกมาแต่โดยดี

        ทันทีที่ส่งมอบของให้เสด็จพี่น้ำตาก็เอ่อคลอในดวงตาของนาง มองไปที่หลงเฟยเยี่ยและหานอวิ๋นซีอย่างขุ่นเคืองจากนั้นก็เบือนหน้าแล้ววิ่งออกไปด้วยความโกรธ

        หานอวิ๋นซีข้าเกลียดเจ้า ครั้งหน้าข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่นอน!

        ตวนมู่ไป๋เย่มอบถังเช่าเจ็ดดวงดาราให้กับใต้เท้าเหยากุ่ยและพูดอย่างเย็นชาว่า“ใต้เท้าเหยากุ่ย ข้ายินดีที่จะยอมรับความพ่ายแพ้ และทำตามที่พูดไว้”

        ใต้เท้าเหยากุ่ยยื่นมือที่ผอมแห้งเหมือนกระดูกออกไปรับมันมาและใส่เข้าไปในเสื้อคลุมสีดำ ในไม่ช้าก็มีเสียงหัวเราะคิกคักแปลกๆ ดังขึ้นโดยไม่ได้สนใจตวนมู่ไป๋เย่

        “ฉินอ๋องแล้วพบกันใหม่” ตวนมู่ไป๋เย่คำนับเขาอย่างมีมารยาท

        แม้ว่าเขาจะพูดกับหลงเฟยเยี่ยแต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยการคาดโทษ พร้อมกับสายตาที่มองไปที่หานอวิ๋นซีหานอวิ๋นซี เจ้าช่างเป็นสตรีที่แปลกเสียจริง แต่ก็น่าเสียดายที่เจ้าทำร้ายเหยาเหยาทั้งยังทำให้ข้าอับอาย วันใดวันหนึ่งอย่าได้ตกมาอยู่ในมือของข้าก็แล้วกัน!

        หลังจากที่เขาพูดจบก็หันหลังกลับและจากไป

        หานอวิ๋นซีเคยเห็นคำเตือนที่น่ากลัวยิ่งกว่านี้มาก่อนดังนั้นนางจึงไม่ได้มีความกลัวใดๆ และพูดเพียงว่า “ยอมรับความพ่ายแพ้นี่มันใช่ยอมรับความพ่ายแพ้เสียที่ไหนกัน?”

        ใต้เท้าเหยากุ่ยที่ซ่อนถังเช่าเจ็ดดวงดาราไว้อย่างดีก็หัวเราะออกมาอย่างประชดประชัน “ฉินหวังเฟย ข้าชื่นชมเจ้าด้วยใจจริงเลยจริงๆ”

        หานอวิ๋นซีรู้สึกขนลุกขึ้นมาทันใดและซ่อนตัวข้างหลังหลงเฟยเยี่ยโดยไม่รู้ตัว การชื่นชมของคนแปลกประหลาดผู้นี้นางทนรับไม่ไหว

        หลงเฟยเยี่ยยื่นจินตานงูเหลือมยักษ์พิษให้และเตือนอย่างเย็นชาว่า “ใต้เท้าเหยากุ่ย เจ้าเองก็นำยาเซิงเสวี่ยตานออกมาเถอะ”

        ทันทีที่เขาเห็นหลงเฟยเยี่ยใต้เท้าเหยากุ่ยเปลี่ยนเป็นท่าทีเย่อหยิ่งทันทีและพูดอย่างเนิบๆ ว่า“โปรดรอสักครู่”

        หลังจากพูดจบก็เดินเข้าไปเอามันในห้องอย่างเชื่องช้า ผ่านไปครู่หนึ่งกว่าที่จะกลับมาเขาหยิบกล่องผ้าออกมาเปิดมันอย่างช้าๆข้างในกล่องมียาเซิงเสวี่ยตานขนาดเท่ากระสุนอยู่เมื่อเข้าไปใกล้จะได้กลิ่นเลือดจางๆ

        นี่คือยาเซิงเสวี่ยตานที่กู่เป่ยเยวี่ยพูดถึงดวงตาทั้งสองของหานอวิ๋นซีสดใสขึ้นทันที เอื้อมมือไปเพื่อจะหยิบมัน ทว่าใต้เท้าเหยากุ่ยกลับรีบหยิบมันและพูดด้วยรอยยิ้มว่า“ฉินหวังเฟย เจ้าบอกข้ามาว่ากุ่ยตาเฉียงอยู่ที่ใดในลานแห่งนี้แล้วสิ่งนี้จะเป็นของเจ้า ตกลงหรือไม่?”

        หานอวิ๋นซีชะงักไปเมื่อกำลังจะอ้าปากพูด หลงเฟยเยี่ยก็พูดอย่างเย็นชาว่า “กู่ชีชา เจ้าจะกลับคำพูดของเจ้างั้นหรือ?”

        “ข้าไม่ได้พูดกับเจ้า”ใต้เท้าเหยากุ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เปลี่ยนหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือ

        แต่หานอวิ๋นซีกลับพูดว่า“ถ้าข้าไม่อยากพูดล่ะ?”

        เอ่อ…

        ดวงตาของใต้เท้าเหยากุ่ยมืดมนเจตนาฆ่าก็ฉายชัดขึ้น แต่มันก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว เขาหายใจเข้าลึกๆและยื่นยาเซิงเสวี่ยตานให้ด้วยมือทั้งสองข้าง

        หานอวิ๋นซีที่กลัวว่าเขาจะเสียดายภายหลังก็รีบเก็บใส่กระเป๋า หลังจากนั้น นางก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆในที่สุดก็ได้รับสิ่งที่สำคัญที่สุดแล้ว อาการเจ็บป่วยของหลงเทียนโม่นั้นสามารถรักษาให้หายขาดได้อย่างแน่นอน

        ตอนนี้ของก็อยู่ในมือแล้วแน่นอนว่าพวกเขาต้องการที่จะรีบกลับไปคนทางฝั่งวังตะวันออกเองก็คงรีบร้อนไม่ต่างกัน

        แต่ใครจะรู้ว่าใต้เท้าเหยากุ่ยจะเดินตามพวกเขาไปจนถึงประตู และยิ้มให้อย่างชั่วร้าย “ฉินหวังเฟยเจ้าบอกข้ามาสิว่าเจ้าพบมันจริงๆ ใช่หรือไม่?”

        หานอวิ๋นซียิ้มอย่างมีเลศนัย“ฮึๆ ไว้คราวหน้าข้าจะบอกท่านก็แล้วกัน”

        ใต้เท้าเหยากุ่ยที่ยังคงพัวพันอยู่หลงเฟยเยี่ยก็หันกลับมามองเขาอย่างเย็นชาใต้เท้าเหยากุ่ยรู้สึกเพียงว่ารอบตัวเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า ดวงตาเรียวยาวส่งสายตาอันตรายมาพร้อมกับกระตุ้นให้ถอยกลับไป

        อย่างไรก็ตามในตอนที่หานอวิ๋นซีและหลงเฟยเยี่ยออกจากหุบเขาใต้เท้าเหยากุ่ยก็ไม่ได้ยุ่งกับพวกเขาอีกต่อไป และเฝ้าดูจากระยะไกลเมื่อเห็นว่าหลังของพวกเขาลับตาไป ใต้เท้าเหยากุ่ยก็ยิ้มออกมา

        ใครจะไปรู้ว่าเสียงของเขาไม่เพียงน่าดึงดูดเท่านั้น แต่ยังทุ้มต่ำและน่าฟังเป็นเสียงของชายหนุ่มอย่างชัดเจน

        มือของเขาที่ยื่นออกมาจากเสื้อคลุมสีดำอบอุ่นราวกับหยกขาว เรียวและสวยงาม ไม่ผอมจนเห็นกระดูกเหมือนก่อนหน้านั้น

        แม้จะเป็นจินตานงูเหลือมยักษ์พิษและถั่งเช่าเจ็ดดวงดาราที่วางอยู่บนฝ่ามือก็ไม่สะดุดตาเท่ากับมือของเขา

        เขาพึมพำกับตัวเองยิ้มอย่างขี้เล่น “หานอวิ๋นซี...ฮึฮึ ช่างน่าสนใจจริงๆ! เราจะได้พบกันอีกแน่ๆ!”

        …

        ระหว่างทางกลับหลงเฟยเยี่ยถามหานอวิ๋นซีว่า “กุ่ยตาเฉียงอยู่ที่ไหนในลานบ้าน?”

        ไม่คาดคิดว่าแม้แต่ชายผู้นี้ก็อยากรู้เช่นกัน หานอวิ๋นซีพูดอย่างลึกลับว่า “ไม่บอกท่านหรอก”

        สีหน้าของเขาแข็งทื่อประหลาดใจเล็กน้อยกับการตอบโต้ของหานอวิ๋นซีแต่ก็กลับสู่ความเฉยเมยตามปกติอย่างรวดเร็ว

        ทั้งสองรีบเดินทางและกลับไปถึงเมืองหลวงเทียนหนิงในเช้าตรู่ในอีกสามวันต่อมา

        หลายวันมานี้ที่หลงเฟยเยี่ยและหานอวิ๋นซีจากไปฮ่องเต้ ฮองเฮา และคนอื่นๆ ต่างรอคอยอย่างกระวนกระวาย หากฉินอ๋องไม่พานางไปทุกคนคงคิดว่าหานอวิ๋นซีหนีไปแล้ว

        ทั้งที่ยังเช้าตรู่ทว่าวังตะวันออกกลับเต็มไปด้วยผู้คน ฮ่องเต้เทียนฮุยก็มาทันทีหลังว่าราชการเสร็จไท่เฮาและฮองเฮาเองก็คอยเฝ้ามองทุกย่างก้าวในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาแม้แต่หานฉงอันเองก็ไม่ได้ไปไหน ยืนอยู่ข้างหลังไท่เฮาด้วยความเคารพเขาเต็มไปด้วยความคับข้องใจแต่ก็ไม่กล้าที่จะพูดออกไปกู่เป่ยเยวี่ยก็อยู่ในห้องคอยเฝ้าอยู่ข้างเตียงไท่จื่อ

        “ฝ่าบาทฝ่าบาท ฉินอ๋องและฉินหวังเฟยเสด็จเข้าพระราชวังแล้วและกำลังเสด็จมาทางนี้พ่ะย่ะค่ะ”

        หลงเฟยเยี่ยและหานอวิ๋นซีที่เพิ่งเข้ามาในประตูพระราชวังเซวียกงกงก็รีบตะเกียกตะกายไปรายงานทันที

        ฮ่องเต้เทียนฮุยรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก“นำยาเซิงเสวี่ยตานกลับมาได้หรือไม่?”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้หานฉงอันก็รู้สึกประหม่าและจ้องมองเซวียกงกงอย่างแน่วแน่ รอคอยคำตอบของเขา

        หานอวิ๋นซีได้วิเคราะห์อาการอย่างละเอียดแล้วและยืนยันว่าการวินิจฉัยนั้นถูกต้องแม้ว่าจะทำให้หานฉงอันพูดไม่ออกแต่เขาก็ยังไม่เชื่อการวินิจฉัยของหานอวิ๋นซีอยู่ดี!

        เพียงมียาเซิงเสวี่ยตานอยู่ในมือหานอวิ๋นซีก็สามารถเริ่มการรักษาได้ เมื่อได้รับการรักษาก็จะรู้ว่าเป็นเขาที่พูดถูกหรือหานอวิ๋นซีที่พูดถูก!

        ในท้องของไท่จื่อก็คือทารกเขาอยากจะเห็นว่าหานอวิ๋นซีจะเปลี่ยนทารกให้กลายเป็นมะเร็งได้อย่างไร!

        เซวียกงกงที่รู้สึกอึดอัดเหลือเกิน“กระหม่อม...กระหม่อมลืมถาม!”

        ความจริงแล้วเซวียกงกงไม่ที่จะกล้าถาม เขามีสิทธิ์อะไรไปถามฉินอ๋องกันล่ะ แม้ว่าจะถามฉินอ๋องก็คงไม่แม้แต่จะมองมาที่เขา

        “เจ้ามันไร้ประโยชน์สิ้นดียังไม่รีบไปอีก” ไท่เฮาตำหนิ นางกังวลยิ่งกว่าฮ่องเต้เทียนฮุยเสียอีก

        “พ่ะย่ะค่ะกระหม่อมจะไปเดี๋ยวนี้!”

        ขณะที่เซวียกงกงกำลังจะออกไปหลงเฟยเยี่ยและหานอวิ๋นซีก็เข้ามาพอดี ทั้งสองคนที่ยุ่งตลอดทางแม้ว่าจะเหนื่อยเล็กน้อย แต่ก็ยังมีพฤติกรรมดังเดิม โดยเฉพาะหลงเฟยเยี่ยทันทีที่เขาเข้ามา ร่างที่สูงใหญ่ของเขาทำให้ผู้คนต่างรู้สึกหวาดกลัวในทันทีซึ่งทัดเทียมได้กับฮ่องเต้

        ฮ่องเต้เทียนฮุยที่ร้อนใจทว่าก็ไม่ได้ลุกลี้ลุกลน ทันทีที่เห็นหลงเฟยเยี่ยเข้ามาเขาก็ก้าวไปข้างหน้าและถามด้วยความเป็นห่วงว่า “ฉินอ๋องการเดินทางครั้งนี้จะราบรื่นดีใช่หรือไม่?”

        “ขอบพระทัยสำหรับความเป็นห่วงของฮ่องเต้ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี” หลงเฟยเยี่ยโค้งคำนับทำความเคารพหานอวิ๋นซีก็โค้งคำนับอยู่ข้างๆ เขาเช่นกัน

        “ฮ่าๆเช่นนั้นก็ดีแล้ว ทำตัวตามสบายเถิด” ฮ่องเต้เทียนฮุยยิ้ม เขาที่ดูเหมือนไม่กังวลแต่ทุกคนที่อยู่รอบตัวเขาต่างกระวนกระวายทุกสายตาจับจ้องไปที่หลงเฟยเยี่ยและหานอวิ๋นซีเพื่อรอข่าว

        “ถ้าอย่างนั้นได้นำยาเซิงเสวี่ยตานกลับมาหรือไม่?” ฮ่องเต้เทียนฮุยถามเข้าประเด็น

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาทุกคนต่างล้วนกังวลขึ้นมา โดยเฉพาะหานฉงอันที่ขมวดคิ้วแน่น ภายในห้องกู่เป่ยเยวี่ยและหลงเทียนโม่ก็ฟังอย่างเงียบๆ

        หลงเฟยเยี่ยยังคงมีใบหน้าเรียบเฉยไม่ได้รีบร้อนไปกับฝูงชนเพราะสิ่งนี้ไม่ได้อยู่ในมือของเขา

        หานอวิ๋นซีชำเลืองมองฝูงชนดีใจอย่างลับๆ ให้พวกเขารอสักหน่อย จะได้คุ้มกับการทำงานหนักของข้าในครั้งนี้

        สายตาของนางกวาดมองไปที่หานฉงอันหัวใจของหานฉงอันก็กระตุกทันที เจ้าเด็กน้อยคนนี้หมายความว่าอย่างไรกัน?

        หานอวิ๋นซีเพียงแค่ถ่วงเวลาไม่กี่วินาทีแต่คนใจร้อนก็ไม่สามารถรอได้

        “ฉินอ๋องพวกเจ้าได้ยาเซิงเสวี่ยตานมาหรือไม่?” ฮองเฮาที่ทนไม่ได้อีกต่อไปเอ่ยปากถาม

        หลงเฟยเยี่ยไม่ได้พูดอะไรแต่มองไปที่หานอวิ๋นซี ความหมายของสายตาเช่นนั้นเป็นการเตือนนางว่าพอได้แล้ว

        เอาล่ะหานอวิ๋นซียิ้ม และหยิบกล่องผ้าออกจากแขนเสื้อเพื่อเปิดมัน “นี่คือยาเซิงเสวี่ยตานอยู่ในมือข้าเรียบร้อย!”

        ชั่วขณะหนึ่งสายตาของทุกคนจับจ้องมา ฮ่องเต้เทียนฮุยไม่กล้าที่จะวางใจ รีบตะโกนว่า “หมอหลวงกู้หมอหลวงกู้มานี่ซิ”

        กู้เป่ยเยวี่ยเดินออกมาและเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว

        “หมอหลวงกู้นี่คือยาเซิงเสวี่ยตานใช่หรือไม่?” ฮ่องเต้เทียนฮุยถามอย่างจริงจัง

        ทันทีที่ได้กลิ่นเลือดและมองไปที่สีของมันอีกครั้งกู้เป่ยเยวี่ยก็มั่นใจและมีความสุขอย่างมาก “ทูลฮ่องเต้ ไท่เฮา ฮองเฮานี่คือยาเซิงเสวี่ยตานจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ อาการของไท่จื่อต้องหายเป็นแน่ยินดีกับฮ่องเต้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

        ด้วยการยืนยันของกู้เป่ยเยวี่ยในที่สุดทุกคนก็รู้สึกโล่งใจ

        อย่างไรก็ตามยาเซิงเสวี่ยตานอยู่ในมือแล้ว ก็หมายความว่าการรักษาของหานอวิ๋นซีกำลังจะเริ่มขึ้นความจริงแล้ว ฮ่องเต้เทียนฮุย ไท่เฮาและฮองเฮาไม่เชื่อในการวินิจฉัยของหานอวิ๋นซีโดยสิ้นเชิงแต่เทียบกับการวินิจฉัยของหานฉงอันแล้วพวกเขาก็เต็มใจที่จะเชื่อในหานอวิ๋นซีมากกว่า

        แน่นอนว่านี่ถือเป็นโอกาสสุดท้ายที่ฮ่องเต้เทียนฮุยมอบให้ไท่จื่อ

        ถ้ารักษาหายแน่นอนว่าทุกอย่างก็จะดี ถ้ารักษาไม่หาย ฮ่องเต้เทียนฮุยคงต้องยอมแพ้กับไท่จื่อ

        ฮองเฮามองเห็นความสัมพันธ์ที่สำคัญนี้อย่างละเอียดที่สุดสำหรับฮ่องเต้เทียนฮุยแล้ว เขามีโอรสมากมาย แต่สำหรับฮองเฮาแล้วนางมีเพียงไท่จื่อเป็นโอรสเพียงคนเดียว

        นางไม่สนใจว่าการวินิจฉัยของหานอวิ๋นซีจะถูกหรือผิดและไม่สนใจว่าในท้องไท่จื่อจะเป็นมะเร็งหรือมีเด็กอยู่นางต้องการเพียงผลลัพธ์เดียว นั่นคือไท่จื่อหายจากอาการป่วยนี้

        “หานอวิ๋นซีตอนนี้สามารถล้างพิษได้แล้วใช่หรือไม่?” นัยน์ตาของฮ่องเต้เทียนฮุยแสดงความกังวลใจที่ไม่สามารถปกปิดได้

        แต่ใครจะรู้ว่าหานอวิ๋นซีจะพูดเรียบๆว่า “ไม่ได้”

        ทำไมล่ะยาเซิงเสวี่ยตานก็อยู่ในมือแล้ว ทำไมถึงไม่ได้?

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาทุกคนก็ตกอยู่ในความเงียบ แม้แต่หลงเฟยเยี่ยก็ขมวดคิ้วพลางมองนาง...