Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่สิบ Galaxy Express ผจญภัยข้ามกาแลคซี่ 2

ผมจับตั๋วทองคำที่โปรยไปมาบนท้องฟ้าที่คนตามฉากเอ๊ยตามสถานีรถไฟอวกาศนั้นปล่อยให้ล่วงลงพื้นและตามฉากเทรลเลอร์ของเกมส์จะมีแค่บางคนเท่านั้นที่จับทมันขึ้นมาด้วยใบหน้าที่ปกปิดไว้ครึ่งหนึ่งด้วยทรงผมของพวกเขา

นั่นคือตัวละคร

[You]

[ตัวคุณ]

นั่นเอง

แม้แต่ผมที่คิดว่าเป้นคนที่ควบคุมอารมณ์ตนเองได้ดีก็กลับมาใจเต้นอีกครั้งจนได้

ความรู้สึกแบบเดียวกับที่มองซินแบดมัดตนเองเข้ากับเนื้อและล่อให้นก๾ั๠๩์บินมาจิกตนเองพร้อมกับบินจากไป

แต่ตอนนั้นผมทำแค่การเฝ้าดูอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆแต่ตอนนี้ผมได้จะก้าวเข้าไปเป็๞ส่วนหนึ่งของเ๹ื่๪๫ราวแล้ว

เพราะผมเองก็ท่าท่าจะนับเป็๲หนึ่งใน

Traveler

ผู้เดินทาง

เช่นกัน

ผมจับตั๋วทองคำได้และสังเกตจับมันไว้อย่างทะนุถนอมและรีบอย่างที่สุดที่จะไปที่ช่องขายตั๋วด้วยการเดินไปด้วยความช้าที่สุดเพราะผมกำลังรีบที่สุด

อย่างที่นโปเลี่ยนกล่าวไว้

จัดเสื้อผมช้าๆหน่อยผมกำลังรีบ

และคำสอนที่รุ่นพี่ครูฝึกของผมสอนมาตอนฝึกทหาร

Smooth is Fast

ความราบรื่นคือความรวดเร็ว

ผมช่วยพยุงคนแก่ที่กำลังล้มลง

ช่วยเก็บลูกโป่งแก่เด็กที่ทำลูกโป่งติดเพดาน

ช่วยเก็บแว่นผู้หญิงที่ทำแว่นตาตก

วูบ

และช่วยพยุงเด็กสาวผมทองที่วิ่งมาด้วยความรวดเร็ว

“ระวังตัวด้วยนะครับผม”

ผมกล่าวอย่างสุภาพพร้อมกับช่วยเก็บกระเป๋าให้กับเธอพร้อมกับตั๋วทองคำของเธอ

“เฮอะรู้แล้วล่ะน่า”

เธอดึงตั๋วทองคำไปพร้อมกับวิ่งไปอย่างไม่เหลียวแลผม

ผมพยักหน้าพร้อมกับกล่าวว่า

“เดินทางปลอดภัยครับ”

และกว่าจะผ่านสถานีอวกาศที่เต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตามาที่ช่องขายตั๋วอวกาศ999

ก็ผ่านไปร่วมครึ่งชั่วโมง

ผมยื่นตั๋วทองคำเข้าไปที่ช่องขายตั๋ว

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

ยินดีด้วยค่ะ

ท่านได้รับหมายเลขหนึ่งเป็๞คนแรกที่ได้ขึ้นรถด่วนกาแลกซี่999 ในเที่ยวนี้

ริบบิ้นต่างๆตกลงมาใส่ศีรษะของผมพร้อมกับเปลวทองคำนับไม่ถ้วน

ตกลงบรรดาคนพวกนั้นที่ผมเสียเวลาไปช่วยน่ะยังมาไม่ถึงกันสักคนหรือนี่

ผมคิดว่าผมช้าและเสียเวลาเพราะพวกนั้นแล้วนะ