ไลฟ์สดทำฟาร์ม : องค์หญิงเก้าผู้นี้ขอไปใช้ชีวิตสุขสงบในชนบทกับบัณฑิตหนุ่ม

บทที่ 39 ที่ดินอันซอมซ่อ

        วันรุ่งขึ้น

        เมื่อเห็นกลุ่มของหวางม๋าจื่อถูกมัดแน่นหนา ล่ามไว้ท้ายรถม้าของจวนจี้กั๋วกง จี้หานลั่วก็อดไม่ได้ที่จะมุมปากกระตุก ในใจได้แต่จุดเทียนไว้อาลัยให้พวกเขาเงียบ ๆ

        จะว่าไปกลุ่มของหวางม๋าจื่อนี่ดวงซวยจริง ๆ ซวยซ้ำซวยซ้อน

        ถูกเซิ่งหน่วนเหยาส่งมาทำลายโฉมจี้หานลั่ว

        ยังไม่ทันลงมือ ก็ดันไปเจอเซี่ยงเฉิงหลีสังหารโจรภูเขาจนเลือดนองดุจสายน้ำ ตกใจแทบสิ้นสติ อุตส่าห์กบดานจนถึงดึกดื่นเตรียมจะลงมือ

        ก็ดันไปแหวกหญ้าให้งูตื่น ทำให้เซี่ยงเฉิงหลีรู้ตัวเข้าอีก

        หนีก็ไม่รอด สุดท้ายตกอยู่ในกำมือของจี้หานซวน

        จากนั้นก็ถูกคุมตัวมาเขาหมอบเสือ บังคับให้ขุดอ่างเก็บน้ำมาครึ่งเดือน ได้กินข้าวแค่วันละสองมื้อ มื้อละหนึ่งหมั่นโถวแป้งดำ

        หิวจนไส้กิ่ว หากขัดขืนแม้แต่น้อยก็โดนซ้อมปางตาย

        ความเป็นอยู่แย่กว่าโจรภูเขาเสียอีก

        โจรภูเขายังได้กินสามมื้อ มื้อละสองหมั่นโถวแป้งดำมีผัดผักป่าแกล้ม แถมถ้าตั้งใจขุดอ่างเก็บน้ำ ยังมีรางวัลเป็นเนื้อสัตว์ให้ทุกมื้อ

        “คุณชายรอง พวกข้าผิดไปแล้ว ไว้ชีวิตพวกข้าเถอะขอรับ!” หวางม๋าจื่อพอคิดถึงบทลงโทษ และความทรมานที่จะได้รับเมื่อกลับถึงเมืองหลวง

        น้ำตาก็ไหลพรากไม่หยุด

        อยู่ที่เขาหมอบเสือแม้จะลำบากและน่าเวทนา แต่ก็ยังรักษาชีวิตไว้ได้

        แต่ถ้าถูกจวนจี้กั๋วกงมัดส่งไปจวนเว่ยกั๋วกงทั้งอย่างนี้ พร้อมหลักฐานคาหนังคาเขา หัวคงหลุดจากบ่าแน่นอน เผลอ ๆ จะเดือดร้อนลามไปถึงครอบครัว

        “คุณชายเซี่ยง ฮูหยินเซี่ยง ได้โปรดเก็บพวกเราไว้เถอะ พวกข้าจะขุดอ่างเก็บน้ำอย่างว่านอนสอนง่าย ไม่เกียจคร้านแน่นอน”

        “ได้โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วย!”

        “ฮูหยินเซี่ยง พวกเรายังไม่ได้ทำอันตรายใด ๆ ต่อท่านเลยนะขอรับ”

        “...”

        “เอาอะไรยัดปากพวกมันซะ” จี้หานซวนสั่งเสียงเย็น ก่อนหันมาพูดกับจี้หานลั่ว “หานลั่ววางใจเถอะ กลับไปคราวนี้พี่รองและพี่ใหญ่จะทวงความยุติธรรมให้เจ้าเอง”

        หัวใจของจี้หานลั่วสั่นไหว

        ช่วงเวลาที่ได้อยู่ร่วมกับพี่รอง ทำให้ความสัมพันธ์พี่น้องแน่นแฟ้นขึ้นมาก

        นางพลันไม่อยากได้ความยุติธรรมในตอนนี้ “พี่รอง เรื่องนี้ชะลอไว้ก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

        “ท่านพ่อกับพี่ใหญ่ยืนหยัดในราชสำนักก็ลำบากอยู่แล้ว พี่หญิงรองก็ยังอยู่ที่จวนเว่ยกั๋วกง รากฐานตระกูลเซี่ยงในตอนนี้ก็ยังบอบบางนัก”

        “การล่วงเกินสองตระกูลใหญ่พร้อมกันในเวลานี้ ไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดเลย”

        ที่นางไม่อยากไปทวงความยุติธรรมในตอนนี้

        ก็เพราะกลัวว่าจะไปกระตุกหนวดเสือพร้อมกันสองตัว จะทำให้จวนจี้กั๋วกงที่อยู่ในราชสำนักลำบากยิ่งขึ้น

        ฮองเฮาองค์ปัจจุบันก็มาจากตระกูลเซิ่ง ส่วนเว่ยเซียวโจว ก็เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับหน้าตายิ่งชีพ

        ถึงแม้เรื่องนี้ เซิ่งหน่วนเหยาจะเป็นคนผิดก่อน

        แต่หากจวนจี้กั๋วกงเอาเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ทั้งตระกูลเซิ่งและตระกูลเว่ยย่อมเสียหน้า

        พวกเขาย่อมต้องหาทางระบายความอับอายเหล่านี้ ด้วยการกลั่นแกล้งตระกูลจี้ในราชสำนักเป็นแน่

        นางไม่อยากให้พ่อและพี่ชายต้องตกที่นั่งลำบากเพราะความแค้นส่วนตัวเพียงเล็กน้อยนี้

        อีกอย่าง นางก็ไม่ได้เพลี่ยงพล้ำอะไร

        คิดได้ดังนั้น จี้หานลั่วจึงดึงเซี่ยงเฉิงหลีมาเป็นพันธมิตร “ท่านพี่ หากจวนเซิ่งกั๋วกงส่งคนมาเขาหมอบเสืออีก ท่านปกป้องข้าได้ไหมเจ้าคะ?”

        เซี่ยงเฉิงหลีแค่นยิ้มเย็น “มาเท่าไหร่จับเท่านั้น”

        “พี่รองได้ยินไหมเจ้าคะ? มีท่านพี่อยู่ ความริษยาแบบเด็ก ๆ ของเซิ่งหน่วนเหยา ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก อย่างมากก็แค่ส่ง แรงงานฟรีมาให้ข้าเพิ่ม”

        จี้หานลั่วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “คนงานขุดเหมืองที่จ้างด้วยหมั่นโถวแป้งดำแค่วันละไม่กี่ลูก หาไม่ได้ง่าย ๆ นะเจ้าคะ”

        [เซียนติดซีรีส์: ร้ายกาจ ร้ายกาจจริง ๆ คนบงการเบื้องหลังไม่รู้ว่าแผนแตกแล้ว ก็คงส่งคนมาเรื่อย ๆ...แค่คิดก็มันส์แล้ว มอบรางวัล 666 เหรียญดวงดาว]

        [นินี่ผู้น่ารัก: มาเท่าไหร่ คุณชายเซี่ยงของข้าจับเรียบ ถึงตอนนั้นก็ได้คนงานเหมืองค่าจ้างหมั่นโถวเพิ่มอีกเพียบ มอบรางวัล 6,666 เหรียญดวงดาว]

 [ฟ่านฟ่านไม่กินถวนถวน: พวกเราที่เกิดในยุคสงบสุข ไม่รู้สึกว่าสตรีมเมอร์ทำแบบนี้มันไร้มนุษยธรรม ใจดำอำมหิต แล้วก็โหดร้ายเกินไปหน่อยเหรอ?]

        [นักชิมชาเขียว: เมนต์บนเป็นพวกโลกสวยเหรอ? เขาจ้องจะฆ่าเจ้า เจ้ายังจะเฉือนเนื้อตัวเองป้อนเขาอีกหรือไง?]

        [ฤดูร้อนไม่หนาว: ส่งคนเลวไปขุดอ่างเก็บน้ำข้าว่าดีออก รบกวนสตรีมเมอร์ไปแถวนั้นบ่อย ๆ หน่อย ถือโอกาสให้ข้าอัดคลิปสั้นด้วย มอบรางวัล 6,666 เหรียญดวงดาว]

        จี้หานลั่วกดไลก์ให้ ‘ฤดูร้อนไม่หนาว’

        ตอบกลับ @ฟ่านฟ่านไม่กินถวนถวน: เพื่อนมามีสุราอาหารต้อนรับ ศัตรูมามีเหมืองให้ขุด...ไม่เห็นจะมีปัญหาตรงไหน

        จี้หานซวนและเซี่ยงเฉิงหลีสบตากัน แล้วต่างก็หัวเราะออกมาอย่างจนใจ

        พวกเขาสั่งคนให้แก้มัดกลุ่มของหวางม๋าจื่อ แต่กลัวว่าจะคุมไม่อยู่ เลยจับกรอกยาพิษซ้ำอีกรอบ แล้วค่อยปล่อยกลับไปขุดอ่างเก็บน้ำต่อ

        ยามร่ำลา จี้หานชิงมีท่าทางอาลัยอาวรณ์ ในใจพะวงหาจี้หานลั่ว “ท่านพี่ ข้าจะช่วยพี่รองหาเสบียงมาให้ท่าน จะไม่ยอมให้ท่านกับพี่เขยต้องอดตายที่เขาหมอบเสือแน่นอน”

        จี้หานลั่วขอบตาแดงระเรื่อ กำชับน้องชาย “หานชิง กลับไปแล้วให้รีบสารภาพผิดกับท่านพ่อท่านแม่ ต่อไปต้องตั้งใจเรียนหนังสือ”

        “รอให้เจ้าโตกว่านี้อีกหน่อย พี่จะคุยกับท่านพ่อให้เจ้ามาพักที่นี่สักระยะ”

        ดวงตาของจี้หานชิงสว่างไสวดุจดวงดาว

        “ท่านพี่ เกี่ยวก้อยสัญญากันนะ คำไหนคำนั้น”

        เขาหมอบเสือแม้จะกินอยู่ไม่สุขสบายเท่าจวนจี้กั๋วกง แต่ที่นี่มีพี่สาวร่วมอุทรของเขาและยังมีอิสระเสรี

        เมื่อเทียบกับจวนจี้กั๋วกงแล้ว เขาอยากอยู่ที่เขาหมอบเสือมากกว่า

        มองส่งขบวนเดินทางที่ยิ่งใหญ่จนลับสายตา หัวใจของจี้หานลั่วโหวงเหวงว่างเปล่า นางทำได้เพียงหาอะไรทำให้ยุ่งเข้าไว้ เพื่อลืมความเศร้าจากการจากลา

        สิ่งที่เขาหมอบเสือมีเหลือเฟือที่สุด ก็คือแรงงาน

        พอได้ข่าวว่าฮูหยินน้อยตระกูลเซี่ยงจะสร้างโรงเลี้ยงไก่ ผู้คนมากมายก็แห่กันมาช่วย ใช้เวลาเพียงครึ่งวันฐานรากของโรงเรือนเลี้ยงไก่ก็ล้อมเสร็จเกือบหมด

        ตอนที่จี้หานลั่วไปถึงโรงเรือนขนาดกว่า 500 ตารางเมตร ก็ก่อผนังสูงขึ้นมาได้ครึ่งตัวคนแล้ว

        แม่นมเฉียนเห็นนางมา ก็รีบวางงานในมือเดินออกมาต้อนรับ “คุณหนู โรงเรือนใหญ่ขนาดนี้ ซื้อลูกเจี๊ยบมาอีกสักหลายพันตัวก็ยังอยู่ได้สบายเลยเจ้าค่ะ”

        จี้หานลั่วชะงักไปเล็กน้อย

        หากไม่ใช่เพราะเซี่ยงเฉิงหลีบอกว่าปีนี้จะเกิดภัยแล้ง เดิมทีนางตั้งใจจะเลี้ยงไก่ที่เขาหมอบเสือสักหมื่นตัว แล้วเลี้ยงหมูป่าอีกจำนวนหนึ่ง

        แต่ตอนนี้ เกรงว่าคงต้องปรับแผนเสียแล้ว

        นางนึกถึงที่ดินที่พี่รองเพิ่งซื้อให้ ได้ยินว่ามีฝั่งหนึ่งถูกน้ำท่วมขังตลอดปี

        “แม่นมเฉียน วางมือจากงานตรงนี้ก่อน ตามข้าไปดูที่ดินที่มืองฟูหยางหน่อย”

        เซี่ยงเฉิงหลีพอรู้ข่าวว่าฮูหยินตัวน้อยจะไปดูที่ดินใหม่ ก็รีบรวบรวมคนจัดขบวนคุ้มกันฮูหยินและแม่นมเฉียน ไปมืองฟูหยางด้วยตัวเองทันที

        บนรถม้า เซี่ยงเฉิงหลีใช้แขนข้างหนึ่งโอบเอวนางไว้ แทบจะรวบตัวนางเข้าไปกอดแนบอก ทำเอานางรู้สึกอึดอัดไม่เป็นธรรมชาติ

        พอนางขยับตัวจะดิ้นหนี ก็ถูกเซี่ยงเฉิงหลีดึงกลับเข้าสู่อ้อมกอด ปากก็อธิบายด้วยเหตุผลอันชอบธรรมว่า “ฮูหยิน ทางมันขรุขระ แบบนี้มั่นคงกว่า”

        จี้หานลั่ว: “...”

        ขรุขระน่ะเรื่องจริง

        แต่มั่นคงเนี่ย ดูไม่ออกเลยว่ามั่นคงตรงไหน

        เพราะแผงอกแข็ง ๆ นั่น เวลากระแทกโดนหลังนางก็เจ็บเหมือนกันนะ

        “คุณหนู ทำไมคุณชายรองถึงให้ที่ดินซอมซ่อแบบนี้กับท่านล่ะเจ้าคะ?”

        พอแม่นมเฉียนเห็นสภาพที่ดิน สีหน้าที่เคยสดใสก็เปลี่ยนเป็นมืดครึ้มทันที

        “ที่นาครึ่งหนึ่งน้ำท่วมขัง หญ้าน้ำสูงท่วมเอว...อีกครึ่งหนึ่งพื้นดินก็สูง ๆ ต่ำ ๆ ปลูกอะไรได้บ้างไม่ได้บ้าง นี่มันที่ดินรกร้างชัด ๆ”

        แม่นมเฉียนบ่นอุบ ดูเหมือนจะไม่พอใจแทนจี้หานลั่ว “เอาที่ดินรกร้างไร้ราคา มาแลกกับสูตรเตาเผาอิฐของคุณหนู คุณชายรองช่างคำนวณเก่งเหลือเกิน”