“ต้องขออภัยเป็อย่างสูงนะคะหาก้าจะยื่นจดสิทธิบัตรต้องติดต่อมาก่อน3วันเป็อย่างน้อยพร้อมทั้งยื่นเอกสารที่จำเป็ค่ะ”พนักงานมองไปที่บุคคลสามคนตรงหน้าเธอประกอบไปด้วยเด็กสาวเด็กหนุ่มและชายกลางคนไร้ผมอีก1
“อะไรกันพี่สาวช่วยหน่อยไม่ได้หรอครับ พวกผมมากันตั้งไกล ที่บ้านผมก็ไม่มีเงินแล้วผมไม่ได้กินอะไรมาตั้งสามวันเพื่อเก็บเงินมาที่นี่ ได้โปรดเถอะครับถ้าวันนี้ไม่เสร็จธุระผมจะเอาเงินที่ไหนกินข้าว ถามที่บ้านยังมีพ่อที่ป่วยอยู่ด้วยขอร้องล่ะครับ ช่วยหน่อยเถอะพี่สาวคนสวย” พนักงานสาวของกระทรวงเวทมนต์ยิ้มแห้งๆแน่นอนว่าที่เด็กตรงหน้าพ่นออกมาทั้งหมดเธอไม่เชื่อเลยสักนิดทั้งเสื้อผ้าแบรนด์ดังจากฝรั่งเศษและหน้าตาที่สะอาดสะอ้าน มีเพียงชายคนหลังสุดที่สวมยูกาตะเท่านั้นที่ต่างจากคนอื่นใครเชื่อก็บ้าแล้ว
ลีเช่มองพี่ชายที่เข้าโหมดตอแหลทำสีหน้าลำบากใจแม้จะรู้ว่าไม่ดีแต่ก็ไม่อยากขัดความพยายามที่พี่ชายทางด้านชิมูระเองก็ยืนยิ้มไม่ไหวติง
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ”จู่ๆเสียงทุ้มทรงอำนาจพลันดังขึ้น ทุกคนหันขวับไปทางต้นเสียงชายรูปร่างผอมแต่งสูงสวมสูทตีหน้าเข้มเข้ามา อายุอานามน่าจะประมาน 20ปลายๆ ผมสีดำตัดเส้นเซ็ตเข้าที่สวมแว่นกรอบเหลี่ยม
“อา... เลขา พิชยะคือว่าพวกเขา้าจะมาจดสิทธิเวทมนต์ค่ะแต่ว่าไม่ได้ติดต่อมาก่อนและก็ไม่มีเอกสารด้วย ก็เลย...” ชายสวมแว่นปราดมองไปที่บัคคลทั้งสามทันใดนั้นเอง เขาพลันโค้งตัวเกือบจะ90องศา
“ไม่ได้พบกันนานนะครับอาจารย์ชิมูระ” ชายสวมแว่นกล่าว
“โอ้วเธอคือ...ถ้าจำไม่ผิด เมื่อตอนทลายแก๊งค์ค้ายาเมื่อ5ปีก่อนที่ป่าอเมซอนใช่ไหม”ชิมูระยกมือขึ้นััคางพลันทำหน้านึก
“พีชครับครั้งนั้นได้อาจารย์ช่วยไว้มากเลย ผมถึงได้รอดมาได้ ต้องขอบคุณมากนะครับ”
“ไม่หรอกก็เป็หน้าที่นี่นา ไม่ต้องถึงขั้นก้มหัวหรอก”ชายสวมแว่นหรือพีชเงยหน้าขึ้นก่อนจะดันแว่นให้เข้าที่ “ว่าแต่ที่มาวันนี้มาจดสิทธิบัตรอย่างนั้นหรอครับ ไม่ทราบว่าอาจารย์คิดค้นเวทมนต์อะไรได้หรอครับ”
“ไม่ใช่ผมหรอกเด็กคนนี้ต่างหาก” ไม่ว่าเปล่าชายหัวโล้นตบไหลลีออนไปสองทีเพื่อชี้เป้า
“เด็กคนนี้หรอครับ” พีชถามย้ำให้แน่ใจสายตามองประเมินเท่าที่เห็นก็เป็เพียงเด็ก ในใจแอบไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยินหากคนพูดไม่ใช่ชิมูระเขาคงนึกว่านี่เป็เื่ล้อเล่น “จะแนะนำให้รู้จักเป็พวกนี้เป็ลูกของพลเอก พิทักษ์ คนนี้ชื่อลีออน นี่ลีเช่”เด็กสองคนเมื่อได้แนะนำตัวก็ยกมือไหว้ทันที
“งี้นี่เองถ้าอย่างนั้นเชิญ ทุกท่านนั่งรอสักครู่ เื่ธุระเดี๋ยวผมจะจัดการให้เป็พิเศษส่วนเอกสารค่อยเอามาส่งมอบให้วันหลังก็ได้” พีชผายมือไปทางที่นั่งก่อนที่ตนจะจัดการคุยบางอย่างกับพนักงานสาว
“เห อาจารย์เนี่ยเห็นแบบนี้เป็คนใหญ่คนโตหรอครับเนี่ย นึกไม่ถึงเลย”
“ใหญ่โตอะไรกันผมก็แค่จอมเวทรับจ้างทั่วๆไปเท่านั้น แค่มีคนรู้จักอยู่นิดหน่อยไม่ถือว่าเป็อะไรมาก”ทั้งสามยังคุยกันไปได้ไม่เท่าไหร่เสียงพีชก็เรียกพวกเขาไปทางลิฟต์ “เชิญเลยครับเ้าหน้ารออยู่ที่ห้องX-3 ชั้นสาม เชิญเลยเดี๋ยวผมจะพาไป”
ทันทีที่ลิฟต์ปิดลงรถยี่ห้อดังสีดำพลันจอดลงที่หน้าอาคารกระทรวงเวทมนต์ปรากฏชายกลางคนในชุดสูทออกมาตามด้วยเด็กหนุ่มกำยำ “ริช ตอนเข้าพบคณะกรรมการลูกไม่ต้องพูดอะไรแค่ดูก็พอ”
“ครับพ่อ”ทั้งสองเดินเข้าไปหาพนักงานสาวที่เคยบริการกลุ่มของลีออน “ผมพิทยะ สหัสวรรณมาเข้าพบ คณะกรรมการตรวจสอบประสิทธิภาพสินค้าตามหมายเรียกเกี่ยวกับเื่แผงวงจรเวท”
“เชิญชั้นสองห้องA-7ได้เลยค่ะทุกท่านรออยู่แล้วค่ะ” เขาพยักหน้าก่อนจะเดินขึ้นบรรไดไป
..........................................................................
เสียงแก้วกระทบกับโต๊ะไม้พร้อมกับกาแฟที่กระฉอกออกมาตามด้วยเสียง“โอ้” เบาๆจากเหล่าเ้าหน้าที่จำนวน6คนที่ได้เห็นเวทมนต์แบบใหม่ที่ตนไม่เคยพบ “ก็เท่านี้แหละครับเวทมนต์ควบคุมกับเวทมนต์ติดตาม” ลีออนถอนหายใจออกเมื่อการทดสอบไม่มีสิ่งใดผิดพลาด
“อืม...เวทมนต์ติดตามก็พอเข้าใจอยู่ใช้การสร้างมาร์คไว้ที่เป้าหมายและสั่งให้เวทมนต์ติดตามแต่ไอ้เวทมนต์ควบคุมนี่ช่วยขยายวิธีการทำงานของมันหน่อยได้ไหม”
ลีออนเงียบไปครู่หนึ่ง“พี่คะ” เขาได้ยินเสียงน้องสาวส่งมาจากข้างหลังก็เข้าใจได้ว่าเธออยากกำชับเื่ดวงตาขวา
“เื่นั้นอย่างที่รู้กันว่าในอากาศจะมีอนุภาคมาจิคเรียงตัวกันอยู่ในอากาศเวทมนต์นั้นเมื่อออกห่างจากตัวผู้ใช้ก็จะอ่อนด้อยลงเหมือนขาดพลังงานผมแค่ส่งพลังงานและคำสั่งผ่านทางอนุภาคมาจิค ที่ลอยตัวอยู่แม้เราจะมองไม่เห็นแต่สามารถใช้การคาดคะเนได้ว่ามันเรียงตัวแบบไหนหรือว่าสุ่มส่งไปมั่วๆสักสิบสายคำสั่ง จะต้องมีสักคำสั่งที่โดนเข้ากับเป้าหมายอธิบายแบบนี้พอจะเข้าใจไหมครับ” ลีออนอธิบายจบในห้องพลันเกิดความเงียบเข้าครอบงำ
“ยอดเยี่ยม”เ้าหน้าที่คนนึงเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ยินดีด้วยกับการค้นพบครั้งนี้ครับแม้จะยังเด็กแต่มีความสามารถมากแบบนี้หวังว่าในอนาคตจะใช้ความสามารถนี้ในการช่วยเหลือมนุษยชาติให้ก้าวหน้าขึ้นนะ”เสียงปรบดังเกรียวกราวในห้องขนาดเล็กชื่นชมลีออนลีเช่ส่งยิ้มละลายหัวใจให้ผู้เป็พี่
เมื่อเสียงปรบมือจบลงคนที่ดูน่าจะาุโที่สุดก็พูดขึ้น “จากการประเมินแล้วเวทมนต์ทั้งสองบทมีความยากในการใช้ค่อนข้างสูง แต่ว่ามีจุดแตกต่างกันนิดหน่อยเริ่มด้วยเวทมนต์ติดตามหรือ ั้แ่นี้ไปจะถูกเรียกว่า Homing Magic จะอยู่ในระดับB-ส่วนเวทมนต์ควบคุม หรือ Control Magic จะอยู่ในระดับA และจะถูกเผยแพร่สู่สาธารณผ่านทางกระทรวงเวทมนต์ต่อผู้คนทั่วโลกและถูกบรรจุลงในสารานุกรมเวทมนต์ฉบับปีหน้าโดยมีชื่อผู้คิดค้นคือ ลีออน เทพสถิตย์”
การมีชื่อเสียงเป็ผู้ที่มีคนนับหน้าถือตานั้นเป็เื่ที่ดีในหลายๆด้านลีออนเองก็รู้ถึงเื่นั้น แต่เหนือสิ่งอื่นใด นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขา้า
“ส่วนเงินรางวัลค่าวิจัยนั้นสำหรับเวทมนต์ทั้งสองบทนี้อยู่ที่...”
หลังจากที่ฟังจำนวนเด็กหนุ่มถึงกรามตกและค้างอยู่แบบนั้นก่อนจะ...“รวยแล้วโว้ย”
........................................................................
แตกต่างกันอย่างลิบลับกับบรรยากาศของทั้งสองห้องในห้องขนาดใหญ่ที่มีทั้งเครื่องไม้เครื่องมือมากมายกำลังรุมล้อมแผงวงจรชิ้นหนึ่งบนแท่นชายในชุดกาวน์เงยหน้าขึ้นจากกล้องตรงหน้า
“เป็ยังไงบ้างเ้าหน้าที่ตรวจสอบ” เสียงของหนึ่งใน7ที่นั่งอยู่เอ่ยถาม “ครับเรียนคณะกรรมการทุกท่าน แผงวงจรเวทนี้นั้น เป็ไปตามมาตรฐานของกระทรวงเราครับ”
ได้ยินเช่นั้น2ในหน้าพลันถอนหายใจด้วยความโล่งอกพวกเขาคือพิทยะและริช “แต่ว่า”โล่งอกได้ไม่ทันไรตอนนี้เหมือนหินที่เพิ่งยกออกกลับมาทับอีกครั้ง
“ต้องเรียนตามตรงว่าประสิทธิภาพของมันอยู่ได้แค่มาตรฐานขั้นต่ำเท่านั้นด้วยเวทมนต์ที่พัฒนาอยู่ทุกวันเช่นเดียวกับกระทรวงเราที่ต้องยกระดับมาตรฐานอย่างสม่ำเสมออีกไม่นานแผงวงจรนี้คงถูกจัดให้อยู่ที่ต่ำกว่ามาตรฐานภายในต้นปีหน้าเป็แน่”
ทั้งสองคนหน้าถอดสีเมื่อได้ฟังเช่นนั้นหากเป็เช่นที่เ้าหน้าที่ตรวจสอบกล่าวมาท้ายที่สุดบริษัทคงไม่พ้นถูกยึดใบอนุญาตเป็แน่
“อย่างที่ได้ยินนั่นแหละคุณพิทยะแม้ตอนนี้อาจจะยังไม่เป็อะไรแต่ต่อไปที่จะมีการตรวจสอบหากไม่เร่งออกแผงวงจรใหม่ผมคงช่วยอะไรคุณไม่ได้ หมดธุระแล้วเชิญทั้งสองท่าน เื่นักข่าวเราจะจัดการให้ก็แล้วกันไม่ต้องห่วง” พิทยะและริช พูดขอบคุณคนในห้อง
ใบหน้าของพิทยะห่อเหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัดราวกับอายุขัยถูกตัดทอนไปสามสิบปี ถึงครั้งนี้จะรอดแต่ครั้งต่อไปไม่แน่ว่าจะโชคดี “พ่อครับใจเย็นๆเถอะครับ อีกตั้งครึ่งปีกว่าจะถึงวันตรวจสอบมาตรฐานครั้งต่อไปผมเชื่อว่าวิศวะกรของเราเก่งพอที่จะทำอันใหม่ที่ดีกว่านี้ออกมาได้ แถมตอนนี้ผมจ้างนักสืบให้ค้นหาคนๆนั้นไม่ช้าก็เร็วจะต้องเจออย่างแน่นอน”ริชเอ่ยให้กำลังผู้เป็พ่อที่ตอนนี้กำลังเครียดจนถึงขีดสุด
“เด็กคนนั้นคนที่แค่มองก็รู้ถึงประสิทธิภาพของแผงวงจรเวทพ่อเองก็ไม่รู้ว่าเขามีจริงไหมแต่ถ้าเป็อย่างที่ลูกว่า ก็ขอให้เขามีความสามารถพอที่จะช่วยบริษัทของเราได้ทีเถอะ”
“ผมเชื่อว่าเขาจะช่วยเราได้แน่นอนครับ” แม้สิ่งที่พูดจะเป็การฝากความหวังอันลมๆแล้งๆไว้กับคนที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อแต่ก็เป็ทางเดียวที่จะปลอบใจพ่อของเขา ทั้งคู่เดินมาถึงบันไดเตรียมจะก้าวเท้าลงไปจังหวะนั้นเอง
“เฮ้อ ลิฟท์ดันมาเสียอะไรตอนนี้น้าเอาเถอะจะยกโทษให้ก็ได้ ไหนๆก็ได้มาตั้ง12ล้าน จะเอาไปทำอะไรดีน้า ฮ่าๆๆๆ”ลีออนเงยหน้าหัวเราะอย่างบ้าคลั่งและทันทีที่ก้มหน้าลงเขาก็ได้พบกับ...โจทย์
.............................................................................
“แล้ว...อยากจะคุยเื่อะไรล่ะในห้องอาหารหรูของภัตตาคารที่อยู่ไม่ไกลจากตึกกระทรวงเวทมนต์ริชได้ทำการเช่าห้องส่วนตัวและเชิญพวกลีออนมาพูดคุยริชไม่ตอบแต่หยิบบางสิ่งออกมาวางลงบนโต๊ะ
“แผงวงจรหรอเื่วันนั้นฉันไม่ทันคิดเลยพูดอะไรไม่ดีออกไป ขอโทษด้วยนะ” เขายกมือไหว้
“ั้แ่วันนั้นก็มีคนเอาไปลือกันว่าบริษัทของเราผลิตของด้อยคุณภาพมาขายลูกค้าที่สั่งจองไว้ยกเลิกกว่า1/3กองทัพนักข่าวรุมล้อมแทบทุกวันแถมวันนี้ก็ถูกกระทรวงเรียกพบ”ริชสาธยายสิ่งที่ได้เจอมาตลอดอาทิตย์แน่นอนว่าไม่ใช่แค่นี้
สีหน้าลีออนรู้สึกผิดมากขึ้นด้านลีเช่เองก็พลันคิดว่าหากเธอไม่เสนอให้ไปงานในวันนั้นคงไม่เกิดเื่แบบนี้ขึ้นคิดได้ก็รู้สึกผิดเช่นเดียวกับพี่ชาย
“แต่ที่้าคุยในวันนี้ไม่ใช่ว่าอยากให้นายมาขอโทษหรือชดใช้ฉันอยากจะถามนายว่าที่นายพูดเมื่อตอนนั้นแค่พูดสุ่มๆหรือว่ารู้จริงๆถึงประสิทธิภาพของแผงวงจรนี่”
“แน่นอนว่าฉันรู้”
“ยังไง”ริชสวนกลับมาทันควัน
“นั่นก็เพราะฉันมีต...” ไม่ทันจะได้พูดจบ “พี่คะ” เสียงแหลมของลีเช่เบรคเขาจนตัวโก่ง ชิมูระเองแม้จะนั่งนิ่งๆแต่ภายในเตรียมจะเข้าไปจัดการคนทั้งสองที่นั่งอยู๋ตรงข้ามในหัวคือวิธีนับร้อยที่จะทำให้เสียความทรงจำถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนี้
ทุกอย่างเหมือนหยุดชะงัก“ความลับของนายฉันจะไม่ก้าวก่ายและไม่อยากที่จะรู้ แต่ถ้าหากที่นายบอกเป็ความจริงได้โปรดใช้ความสามารถนั่นช่วยเราด้วยเถอะ”
สองพ่อลูกนั่งเงียบอยู่ในรถหรูที่กำลังแล่นผ่านตัวเมืองเพื่อกลับบ้านพักผ่อนพิทยะมีสีหน้าผ่อนคลายลงอย่างมาก กลับเป็ริชเสียอีกที่สีหน้าเข้มขึ้นและมองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเวลาพลางนึกถึงเื่ในภัตตาคาร
“ขอโทษทีนะถึงจะรู้สึกผิดแต่ฉันไม่ได้มีความรู้เื่การสร้างแผงวงจรเลย อุปกรณืก็ไม่มีแถมตอนนี้ก็ไม่ว่างด้วย เพราะต้องเตรียมสอบ”
“เตรียมสอบหรอ”
ชายผมน้ำเงินพยักหน้า“โรงเรียนโฮซึกิ ฉันกำลังจะสอบเข้าที่นั่น”ริชยืดหลังตรงเบิกตากว้างในใตคิดว่ามันช่างบังเอิญอะไรแบบนี้ “ฉันเองก็จะเข้าที่นั่นเหมือนกัน”
“เอาอย่างนี้เป็ยังไงเื่การสร้างแผงนายไม่ต้องรู้ก็ได้แค่บอกว่าตรงไหนมันมีปัญหาอะไรและต้องแก้แบบไหนเื่การสร้างและเครื่องมือฉันจะจัดการเอง หลังสอบเสร็จเชิญนายมาที่บริษัทของฉันแบบนี้เป็ยังไง” ลีออนนิ่งฟังข้อเสนอและหันไปถามคนข้างๆ
ชิมูระไหวไหล่เป็เชิงว่าตามใจส่วนลีเช่ถอนหายใจเป็คำตอบ“ถือว่าไถ่โทษเื่ยุ่งที่นายทำไว้”
“อืม...ก็ได้เอาตามนั้นแต่บอกไว้ก่อนฉันมีความลับที่ต้องรักษาอย่าพยายามจะล้วงล่ะขอเตือนไว้ก่อน”
“แน่นอนแค่นายมาช่วยก็พอแล้ว” สองฝ่ายแลกเบอร์ติดต่อและเอ่ยลากันสั้นๆแต่ก่อนที่ลีออนจะออกจากห้องนั้น“เดี๋ยวก่อน นายชื่ออะไร”
“ลีออน”
กลับมายังปัจจุบันริชกดโทรศัพท์เช็คFacenoteเว็ปไซต์ยอดนิยมที่ให้บริการเครือข่ายสังคมออนไลน์ชื่อดังของตัวเองตามความเคยชินทันทีที่เปิดเข้าไป
“กำเนิดเด็กอัจฉริยะคิดค้นสองเวทพร้อมกัน” พาดหัวข่าวของสำนักข่าวออนไลน์ที่เด้งขึ้นมาเต็มฟีดของเขาแม้จะไม่ได้สนใจแต่ในเมื่อเป็เวทมนต์ใหม่จะปล่อยไปไม่อ่านเลยก็ยังไงๆอยู่เขาเลยตัดสินใจกดเข้าไปดู
“โห คิดได้ขนาดนี้แถมข้อมูลยังบอกว่าอายุเท่าเราด้วย ถ้ามีโอกาสอายกจะดึงมาทำงานด้วยจังแฮะเสียดายไม่มีภาพหน้าตา...หืม ชื่อ ลีออน หรอ เอ่อ...คงไม่หรอกมั้ง”
1K
