chapter 2
“ชีวิตใหม่ที่ไม่เป็ไปตามฝัน”
ดีแลนถูกพามายังคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งห่างจาก ตัวเมืองหลายสิบกิโลเมตร อาณาบริเวณนี้ล้วนเป็อาณาจักรของรีซอตโต
เฟรดมือขวาคนสนิทของคิงแห่งรีซอตโตนำทางดีแลนมาที่ห้องขนาดใหญ่ห้องหนึ่ง เตียงขนาดหกฟุตตั้งเด่นอยู่ ใจกลางห้อง ที่มุม ๆ หนึ่ง มีโซฟาหนังชุดใหญ่พร้อมโทรทัศน์ขนาด 120 นิ้ว ชายวัยกลางคนที่สวมเสื้อคลุมสีขาวพร้อมกระเป๋าแพทย์เคลื่อนที่ คนหนึ่งถูกนำตัวเข้ามาภายในห้อง ในเวลาต่อมา
หน้าตาใจดีกับน้ำเสียงอบอุ่นทุ้มนุ่มฟังดูสบายหูชวนผ่อนคลายเป็อย่างมาก ดีแลนคลายเส้นประสาทที่ตึงเครียดของตัวเองลง ให้ความร่วมมือกับแพทย์วัยกลางคนเป็อย่างดี ผ้าพันแผลสีขาวที่พันรอบศีรษะชวนอึดอัดเล็กน้อย เมื่อตรวจดีแล้วว่าเด็กน้อยในท้องของดีแลนไม่เป็อะไรมากก็ชวนให้คนสูงวัยโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง
ชายวัยกลางคนกลับไปแล้วเหลือแต่มือขวาหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“อีกสักครู่แม่บ้านจะนำอาหารมาเสิร์ฟ ถ้าคุณดีแลน้าอะไรเพิ่มเติมสามารถบอกผมได้ทันทีไม่ต้องเกรงใจเลยนะครับ”
ดีแลนมองรอยยิ้มอบอุ่นของคนตรงหน้า ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรกลับไปมีเพียงพยักหน้าเบา ๆ ครั้งหนึ่งเท่านั้น เฟรดไม่ได้ถามอะไรให้มากความก่อนออกจากห้องไปยังไม่วายย้ำให้ดีแลนดูแลสุขภาพให้ดี ดวงตาคู่นั้นมองมาที่ท้องดีแลนชั่วขณะหนึ่งก่อนจะเบนกลับไปโดยไม่ทันสังเกต
ในที่สุดก็เหลือเขาเพียงคนเดียวในห้อง ดีแลนยืนขึ้นบิดตัวเล็กน้อย ข้อมือขาวขึ้นรอยแดงจากการถูกมัดด้วยเชือกเป็เวลานาน เขาไม่มีเวลาสนใจาแพวกนี้เสียเท่าไหร่นัก เรียกได้ว่าไม่ใส่ใจจะดีกว่า
ตอนอยู่บนรถฮาเดสเหมือนจะแปลกใจแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรให้มากความเมื่อเห็นว่าเชือกที่มือถูกคลายออก ดีแลน ไม่อยากคิดอะไรมาก เขาหมายมั่นว่าอยากใช้ชีวิตธรรมดา ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับวงการนี้ แต่ดูเหมือนการได้ชีวิตใหม่ครั้งนี้จะไม่เป็ตามที่ฝันเอาไว้
ก็ดี ดีที่มีโอกาสได้เกิดใหม่จะเป็อะไรก็ช่างเถอะ เขาคร้านจะคิด เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นและคราบเืเป็ดวงถูกถอดออกแล้วโยนทิ้งลงตะกร้าพอดิบพอดีทั้ง ๆ ที่เ้าของเสื้อไม่ได้มองสักนิด
ตามด้วยกางเกงผ้าฝ้ายใส่สบายตัวหนึ่ง เท้าเปลือยเปล่าคู่หนึ่งเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างเงียบงัน น้ำในอ่างถูกเตรียมเอาไว้พร้อมกลีบกุหลาบสดลอยอวดโฉมเบียดเสียดกัน อยู่ท่ามกลางอ่างน้ำแลดูราวกับโลหิตสดก็ไม่ปาน ดีแลนนอนแช่น้ำพิงขอบอ่างพร้อมปิดเปลือกตาลงผ่อนคลายเส้นประสาทที่ตึงเครียด หวนนึกถึงชีวิตที่ผ่านมาของตนเอง
ชีวิตที่พรากเอาลมหายใจของใครต่อใครอย่างง่ายดาย
เขาไม่เคยคิดเสียใจเลยด้วยซ้ำ ทำตามภารกิจไปวัน ๆ แต่ทำไมถึงยังได้รับโอกาสในครั้งนี้ เขาควรใช้ชีวิตนี้ไปเพื่ออะไร จะมีชีวิตต่อไปเพื่อใครได้อีก
ฝ่ามือของเขาลูบไปที่ท้องโดยไม่ทันรู้ตัว ดีแลนก้มหน้าลงต่ำ เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนหล่นลงมาปรกใบหน้าไปครึ่งซีกปกปิดดวงตากลมสวยที่ขุ่นมัวคู่นี้ดูงดงามราวกับจะมอมเมาผู้คนก็ไม่ปาน หน้าท้องขาวนวลที่เริ่มมีพุงน้อย ๆ ยื่นออกมาให้ได้เห็น
อ่า จะว่าประหลาดก็ไม่เชิงทั้ง ๆ ที่เป็ผู้ชายแท้ ๆ โชคชะตาเล่นตลกเสียเหลือเกิน บางทีสิ่งที่เขาพอจะตอบแทนเ้าของร่างนี้ได้บ้างอาจจะเป็การดูแลเด็กคนนี้ให้ดี ให้เขาเติบโตมาได้อย่างสมบูรณ์
ในเมื่อพ่อของเขาเป็มาเฟีย ส่วนิญญาในร่างตอนนี้ก็คือนักฆ่าอย่างเขาต่อให้อยากจะใช้ชีวิตธรรมดา อย่างไรคน ๆ นั้นก็คงไม่มีทางยอม คงต้องบอกเสียใจด้วยจริง ๆ เขาคงเลี้ยงเด็กคนนี้บนเส้นทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบไม่ไหวหรอก
มันคงเป็หนามแหลมคมละมั้ง เส้นทางแห่งการฆ่าฟันก็เป็ถึงนายน้อยแห่งรีชอตโตคนถัดไปเลยนี่
ดีแลนใช้เวลาเดินหาห้องอาหารไม่นานนักแม้เครื่องดูดควันจะช่วยบรรเทากลิ่นของอาหารให้เจือจางลง แต่ชายหนุ่มก็ยังคงได้กลิ่นของอาหารอย่างแจ่มชัด
เสียงซ้อมกระทบกับจานเป็ระยะไม่ดังนักแต่ คงเพราะที่แห่งนี้เงียบเกินไปบวกกับประสาทััที่ดี ของชายหนุ่มเสียงที่ได้ยินถึงได้แจ่มชัดนัก
“มาแล้วหรือครับ ผมกำลังจะให้คุณคาร่าไปตามคุณ ดีแลนอยู่พอดีเลยครับ”
คาร่าเป็คนรับใช้เก่าคนแก่ที่อยู่รับใช้ตระกูลใหญ่อย่างรีชอตโตถึงสองรุ่น อย่าว่าแต่เหล่าบอดี้การ์ดขนาดเฟรดที่มีฐานะเป็มือขวาของคิงแห่งรีชอตโตคนปัจจุบันยังเกรงใจคาร่าคนนี้อยู่หลายส่วน
“ไม่ต้องลำบากหรอกครับ” ดีแลนตอบกลับเสียงเรียบ ก่อนเดินไปหยุดที่เก้าอี้ว่างข้างขวาของผู้ที่ได้ชื่อว่าพยัคฆ์ แห่งวอชิงตัน
“ฉันมีธุระถึงทานก่อน”
“ครับ ผมเข้าใจ”
ดีแลนพยักหน้ารับก่อนจะก้มหน้าลงทานอาหารหลากหลายชนิดบนโต๊ะที่ดูละลานตา ฮาเดสคล้ายจะแปลกใจแต่กลับไม่ได้กล่าวอะไรเ้าตัวยังคงก้มหน้าก้มตาทานอาหารในจานของตน
ดีแลนไม่ได้อยากที่จะสวมรอยเป็ใครเขาก็คือเขา ถ้าเป็เ้าของร่างคงเลือกที่จะไม่ลงมาร่วมโต๊ะกับชายคนนี้ นั่นเป็เหตุผลที่ดีแลนไม่ทราบเส้นทางไปห้องอาหารจากความทรงจำของเ้าของร่าง
อย่าว่าแต่ตอบกลับเลยแค่เห็นหน้าก็แข้งขาอ่อนไร้เรี่ยวแรงแทบลงไปกองกับพื้น ในความทรงจำที่พบปรากฏว่าครั้งหนึ่งเด็กคนนี้ยังถึงขั้นเป็ลมเพียงเพราะได้เห็นหน้าคนผู้นี้
แล้วอย่างไรเขาก็คือเขา คิงแห่งรีชอตโตไม่สามารถ ทำให้คนอย่างเขาหวาดกลัวได้หรอก นั่นก็เพราะ…
ตัวประกันอยู่ในท้องขนาดนี้ กล้าลงมือก็ลองดู
ฝากเอ็นดูตะหนูดีแลนตัวเล็กตัวน้อย?ด้วยนะคะ
เื่นี้ฟีลกู๊ด ไม่มีนอกใจนอกกายพระเอกตรรกะไม่ป่วยแน่นอนค่ะ
คอมเม้นต์ติชมได้นะครับ เค้าจะนำไปปรับปรุงค่ะ 
1K
