“ก็อย่างที่ท่านว่า ข้าได้เดินทางมาที่โรงประมูลของท่านทันทีหลังจากที่ข้ามาถึงเมืองแห่งนี้เลย เป็การณ์ดีอย่างมากเลยขอรับที่ท่านจะให้ที่พักอาศัยกับเด็กที่ไม่มีที่มาที่ไปอย่างข้า”
กูเอ๋อลุกขึ้นโค้งคำนับฮงฉวนที่ให้ที่พักอาศัยกับเขา ถึงแม้มันจะเป็เพียงแค่ที่พักชั่วคราว แต่นั้นก็เพียงพอแล้ว ไม่อย่างนั้นคืนนี้เขาก็คงจะต้องเสาะหาที่พักอีกนานเลยล่ะ
*เสียงเหรียญกระทบกัน*
“นี่คือเงินค่าดอกหญ้าเหมันต์ขาว แล้วข้าก็เพิ่มให้เ้าอีก500เหรียญทองเพื่อให้เ้าไปซื้อของใช้จำเป็ในระหว่างที่ข้ายังคงอยู่ในโรงประมูล ส่วนนี่ก็เป็บัตรของสมาชิกระดับสูงของโรงประมูลของข้า หากเ้าแสดงบัตรนี้ให้ยามหน้าประตู พวกมันจะให้เ้าเข้ามาภายในในทันที แล้วเจอกัน่เย็นนะกูเอ๋อ”
ฮงฉวนได้วางถุงเหรียญทองลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงของเหรียญทองที่กระทบกัน ซึ่งเสียงมันดังเสนาะหูของกูเอ๋อเป็อย่างมาก และยังแถมค่าข้าวของเครื่ีองใช้ที่จำเป็ให้เขาอีกด้วย ถึงมันจะมากเกินไปสำหรับข้าวของเครื่องใช้ทั่วไปมากๆเลยก็เถอะ แถมยังให้บัตรผ่านตลอดกับเขาอีกด้วย
“เช่นนั้นข้าขอตัว”
กูเอ๋อที่ได้รับเงินกับบัตรมาแล้วเขาก็ออกจากห้องทำงานของฮงฉวนไป พร้อมกับคนคุ้มกันหน้าห้องคนหนึ่งได้เดินเข้าไปในห้องทำงานนั้น
‘ทีนี้ก็เหลือแค่ไปซื้อพวกเสื้อผ้าใหม่ละนะ ไอ้ที่ใส่อยู่นี่ก็คงจะใกล้สิ้นสุดชีวิตของมันแล้วล่ะ’
เขาคิดพร้อมกับเดินไปเรื่อยภายในเมืองพร้อมกับในมือที่ถือถุงเล็กๆที่มีเงินแบ่งออกมาเพียงไม่กี่สิบเหรียญทอง ซึ่งเขาก็ได้เสื้อผ้ามาห้าชุดในราคา50เหรียญทอง เนื้อผ้าทำมาจากวัสดุอย่างดี แต่มันก็คงไม่คงทนเท่าเสื้อผ้าที่ถูกสร้างมาเพื่อผู้ฝึกตนโดยเฉพาะหรอก
หลังจากได้เสื้อผ้ามาแล้ว กูเอ๋อก็ยังคงเดือนเที่ยวเล่นภายในเมืองอย่างเพลิดเพลิน มีบาง่ที่เขาได้เดินผ่านย่านโคมแดง ถึงแม้ว่าหน้าตาของเขาจะดูดี แต่ด้วยเสื้อผ้าที่ไม่น่าจะต่างจากขอทานเท่าใดนัก จึงไม่มีผู้ใดเหลียวแลแม้แต่น้อย ส่วนที่ว่าเหตุใดจึงไม่เปลี่ยนเสื้อที่ซื้อมาเลยน่ะหรอ ก็เป็เพราะเขาอยากอาบน้ำให้ตัวสะอาดก่อนน่ะสิ่ เย็นนี้หลังอาบน้ำทุกคนคงจะไม่มองเขาเป็ยาจกอีกแล้วล่ะ
.
.
.
่เย็น หน้าโรงประมูลจันทราสีเทา
“กูเอ๋อ เหตุใดเ้าไม่เข้าไปรอข้าด้านในละ ทำไมมายืนรอข้าด้านนอกเช่นนี้ หรือว่าพวกยามคิดว่าบัตรเป็ของปลอม”
ฮงฉวนที่เสร็จธุระภายในโรงประมูลแล้วเขาก็พบกับกูเอ๋อที่รอเขาอยู่ข้างนอก ซึ่งเขาคิดว่าเป็ฝีมือของพวกยามแน่ๆที่ไม่ยอมให้กูเอ๋อเข้าไปข้างใน โดยเ้าตัวก็ได้รีบปฏิเสธทันที
“ไม่ได้เป็เช่นนั้นขอรับท่านฮง ข้าเพียงแค่้ารอท่านอยู่ด้านนอกเพียงเท่านั้นเองขอรับ”
กูเอ๋อรีบปฏิเสธทันที ถึงแม้ว่าหนึ่งในสองคนนี้เขาจะไม่ค่อยชอบหน้าสักเท่าไหร่ แต่เขาก็ไม่อยากให้ถูกลงโทษโดยที่ไร้ความผิด
“เป็เช่นนั้นก็แล้วไป ส่วนเ้าก็อย่าให้มีความผิดแบบนี้อีก ข้าจะไม่ให้อภัยเ้าแล้วในครั้งต่อไป”
ฮงฉวนได้หันไปขู่ยามคนนั้นอีกครั้งก่อนจะพยักหน้าให้กูเอ๋อเดินตามพวกเขาไป
‘โว้ว~ ใหญ่เป็บ้าเลย’
เมื่อมันถึงหน้าบ้านของฮงฉวน ไม่สิ่ น่าจะเรียกว่าคฤหาสน์เสียมากกว่า ด้วยความใหญ่โตของมันก็ทำให้กูเอ๋อตะลึงและอุทานออกมาภายในความคิดของเขา
“ตามเข้ามาสิ่ จะยืนนิ่งอยู่หน้าประตูทางเข้าทั้งคืนเลยหรือไง”
เสียงของฮงฉวนทำให้สติสตังของกูเอ๋อกลับเข้าร่างแล้วรีบเดินตามฮงฉวนเข้าไปภายในคฤหาสน์หลังนี้
“ถึงแม้ว่ามันจะดูไม่ให้เกียรติกันนิดหน่อย แต่เ้าก็ร่วมโต๊ะทานอาหารกับครอบครัวของข้าเสียก่อนเถอะ หลังจากนั้นข้าจะให้สาวใช้พาเ้าไปห้องอาบน้ำทีหลัง เดินทางมาเหนื่อยๆก็ต้องเติมพลังงานที่เสียไปเสียก่อน นั้นคือหนึ่งในคติของข้า”
ระหว่างทางที่เดินตามฮงฉวนไปนั้น กูเอ๋อไม่รู้เลยว่าเขาถูกพามายังห้องรับประทานอาหาร ซึ่งสภาพการแต่งกายของเขาก็อยู่ในขั้นที่ว่าระยำบัดซบที่สุดในการร่วมโต๊ะกับพวกชนชั้นสูงเลยก็ว่าได้
และมื้ออาหารที่สุดแสนจะน่าอึดอัดสำหรับกูเอ๋อก็ได้จบไปอย่างน่ายินดี ภายในห้องนั้นหากไม่นับรวมกูเอ๋อที่เป็คนนอกแล้ว ตระกูลฮงก็เป็เพียงตระกูลเล็กๆมีเพียงแค่พ่อ แม่ ลูกสาวคนรอง ลูกชายคนเล็ก ส่วนลูกชายคนโตก็กำลังจะจบจากสถาบันลู่เหว่ยต้า
“เชิญทางนี้เลยค่ะคุณชายกู”
สาวใช้คนหนึ่งที่ฮงฉวนเรียกมาได้นำทางเขาไปยังห้องอาบน้ำ แต่สายตาของเธอที่มองมายังตัวของเขานั้นมันให้ความรู้สึกเหมือนดูถูกเขาเป็อย่างมาก นี่ถึงขั้นที่ขนาดสาวใช้ยังดูถูกเข้าเลยหรอ
“ฮ่า~ ข้าไม่ได้แช่น้ำเช่นนี้มานานขนาดไหนแล้วเนี่ย”
หลังจากที่ล้างเนื้อล้างตัวจนสะอาดเอี่ยมดูเป็ผู้เป็คนมากขึ้นแล้ว เขาก็แช่กายตัวเองลงในบ่อน้ำพุร้อนพร้อมแสดงสีหน้ารู้สึกดีออกมา ซึ่งมันก็หลายปีมาแล้วที่เขาได้แช่น้ำร้อนแบบนี้ ถึงแม้ว่าตอนนั้นมันจะเป็บ่อน้ำธรรมชาติกลางป่าลึกก็เถอะ
เมื่อแช่น้ำจนพอใจแล้วเขาก็ได้แต่งกายด้วยชุดที่พึ่งเสื้อมาก่อนจะออกมาไปยังภายนอกห้องโดยที่สาวใช้คนนั้นยังคงยืนรอเขาอยู่
“อุ๊บ! เชิญตามดิชั้นมาเลยค่ะคุณชาย”
สาวใช้ที่ได้เห็นกูเอ๋อในรูปลักษณ์ที่เหมือนปกติชนก็เอามือทั้งสองข้างปิดปากของตรงก่อนจะรีบตั้งสติและนำทางกูเอ๋อไปห้องพัก สาเหตุที่เธอตั้งเอามือปิดปากตัวเองนั้นเพราะหากหากไม่ปิดล่ะก็เสียงกรี๊ดของเธอได้ดังไปไกลแน่นอน เพราะกูเอ๋อในตอนนี้นั้นหล่อมาก เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็คนเดียวกับไอ้เด็กขอทานคนเมื่อครู่
“ขอบคุณที่นำทางข้านะขอรับพี่สาว”
“ค่ะ”
เมื่อมาถึงห้องพักแล้วกูเอ๋อก็ได้กล่าวขอบคุณสาวใช้คนนั้นโดยไม่ได้ติดใจเื่สายตาที่ดูถูกเขาเมื่อก่อนหน้านี้ ซึ่งสาวใช้นางนี้ก็ได้ตอบรับเพียงสั้นๆพร้อมกับหน้าแดงระเรื่อเพราะรอยยิ้มอ่อนๆของเขานั้นมันช่างเป็รอยยิ้มกระชากใจเธอเสียเหลือเกิน
.
.
.
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ คฤหาสน์ตระกูลฮง
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
“ตื่นได้แล้วค่ะคุณชาย นายท่านให้ดิฉันมาตามคุณชายไปทานมื้อเช้าค่ะ”
เป็สาวใช้คนเมื่อคืนได้เคาะประตูห้องของกูเอ๋อ เพื่อเรียกให้เขาไปทานอาหารเช้าพร้อมกับตระกูลฮงอีกครั้ง
“ข้าไม่ยอมรับค่ะท่านพ่อ ไอ้ขอทานนี่มันมีดีอะไร ทำไมท่านพ่อต้องดีกับมันขนาดนี้ แถมระดับพลังปราณก็เป็เพียงระดับพืี้นฐานขั้นต้นเสียด้วยซ้ำ”
ลูกสาวของฮงฉวนได้พูดออกมากลางโต๊ะอาหาร ทำให้ฮงฉวนถึงกับหางคิ้วกระตุก คุณนายฮงก็ถึงกับหน้าเสียเพราะลูกสาวแสดงกริยาเช่นนี้ต่อหน้าแขก ส่วนน้องเล็กเพราะยังเด็กมากเลยยังไม่รู้เื่อะไร
“ซื่อหยา พ่อสอนเ้าตั้งกี่ครั้งกี่หนแล้วเื่การตัดสินคนจากภายนอกเนี่ย ไม่เคยจำเลยนะไอ้ลูกคนนี้”
ฮงฉวนถึงกับส่ายหน้าไปมา เพราะเขาเองก็เื่เหนื่อยแล้วเื่การสอนลูกสาวของตนให้เลิกตัดสินคนจากภายนอก ต่างจากพี่ชายของนางลิบลับเลย
“หากแม่นางซื่อหยาข้องใจกับฝือไม้ลายมือข้านักเรามาประลองกันหลังเสร็จมื้อเช้าเลยดีไหมล่ะ”
กูเอ๋อที่ไม่อยากจะทนก็หันหน้าไปมองฮงฉวนเพื่อรอการตอบรับจากเ้าตัวก่อนที่เขาจะพยักหน้าให้ กูเอ๋อจึงท้าประลองกับซื่อหยาในทันที ถึงแม้ว่านางจะอยู่ระดับนักสู้ขั้นต้นที่มากกว่าเขาอยู่หนึ่งระดับเลยก็ตาม แต่หากเป็การต่อสู้แบบหนึ่งต่อหนึ่งเขามั่นใจว่าจะไม่แพ้ให้กับเธออย่างแน่นอน
“เหอะ! ข้าจะสั่งสอนเ้าให้รู้สำนึกเลยไอ้ขอทาน”
ซื่อหยาได้ตอบรับคำท้าทายของกูเอ๋อในทันที ซึ่งในความคิดของเธอนั้น กูเอ๋อที่มีระดับเพียงแค่พื้นฐานขั้นต้น เมื่อเทียบกับเธอที่อยู่ระดับนักสู้ขั้นต้นแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรไปจากแมลงเม่าที่เล่นกับไฟ
.
.
.
ณ ลานประลองภายในคฤหาสน์ตระกูลฮง
ซื่อหยาและกูเอ๋อทั้งคู่ได้ยืนประจันหน้ากัน โดยที่ซื่อหยาถือกระบี่ชั้นยอดอยู่ภายในมือพร้อมกับไอความเย็นะเืที่แผ่ออกมาจากใบดาบ ส่วนทางกูเอ๋อนั้นเป็เพียงกริซสภาพพังแหล่มิพังแหล่ ต่างกันราวฟ้ากับเหว
ฟุบ! เคล้ง!
ทันใดนั้นเอง ร่างของซื่อหยาก็ได้พึ่งขึ้นมาฟันกูเอ๋อในทันที การลงดาบของเธอนั้นเรียกได้ว่ากะเอาชีวิตของเขาเลยก็ไม่ผิดแต่อย่างใด แต่มันก็ยังถูกสกัดกั้นไว้ได้ด้วยเพียงกริซสภาพโทรมๆ
ฟุบ!
‘ได้ยังไงกัน ไอ้ขอทานนี้มันรู้วิธีการใช้ลมปราญเสริมความแข็งแกร่งให้อาวุธได้ยังไงกัน’
หลังจากที่ซื่อหยาถูกกูเอ๋อหยุดการโจมตีของเธอได้ เธอจึงะโถอยล่นออกห่างจากตัวเขา ซึ่งเธอััได้ว่าไอ้กริซโทรมๆเล่มนั้นมันมีพลังลมปราณไหนเวียนอยู่ภายใน หากไม่เป็เช่นนั้นมันคงแตกสลายไปแล้ว
*เสียงน้ำแข็งก่อตัว*
‘คงต้องเอาจริงแล้วสิ่’
ซื่อหยาได้ปลดปล่อยพลังปราณน้ำแข็งของเธอออกมา ทำให้พื้นบริเวณที่เธอยืนอยู่เกิดผลึกน้ำแข็งก่อตัวขึ้นมา
‘เฮ้ยๆ กะเอาตายจริงๆเลยใช่มั้ยยัยบ้านี่ ปลดปล่อยิญญา’
เมื่อกูเอ๋อเห็นว่าหญิงสาวตรงหน้าจั้งใจจะฆ่าเขาไม่ผิดแน่ เขาจึงใช้ทักษะลับที่เขาคิดขึ้นได้โดยบังเอิญออกมา มันทำให้ระดับพลังปราณภายในร่างของเขาเพิ่มขึ้นมาถึงระดับนักสู้ขั้นต้นชั่วคราว
เปล้ง! เปล้ง! อึก!
ทั้งสองได้พุ่งเข้าใส่กันและกันอย่างดุเดืิอด โดยทางฝั่งของซื่อหยาได้ใช้ทักษะส่วนใหญ่ที่เป็การโจมตีด้วยน้ำแข็งผสานเข้ากับเพลงดาบของเธอจนการเป็การโจมตีที่ทรงอานุภาพ แต่ทางด้านของกูเอ๋อนั้นเขาไม่ได้มีคุณสมบัติปราณที่พิเศษเหมือนคนอื่นเขา แต่ตัวของเขานั้นมีประสบการณ์ที่ต้องเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงอยู๋นับครั้งไม่ถ้วน ทำให้เขาสามารถรับมือกับการโจมตีของเธอได้ ถึงแม้ว่ามันจะลำบากก็ตาม สุดท้ายซื่อหยาก็พลาดท่าเปิดช่องว่างให้กูเอ๋อแทงศอกเข้าที่ท้องของเธออย่างจัง
“ข้าไม่มีทางยอมแพ้คนอย่างเ้าหรอกนะ!”
หลังจากที่โดนโจมตีเข้าไปหนึ่งครั้ง ซื่อหยาก็เริ่มขาดสติและพุ่งเข้าไปโจมตีกูเอ๋ออย่างบ้าคลั่ง และนั่นมันก็เป็เหมือนกับดาบสองคม การโจมตีของเธอนั้นรุนแรงและรวดเร็วขึ้นก็จริง แต่ช่องว่างนั้นก็มากขึ้นด้วยเช่นกัน ทำให้กูเอ๋อโจมตีสวนกลับไปได้หลายต่อหลายครั้งจนในที่สุดเธอก็ล้มลง
“ยอมแพ้ซะเถอะ เ้าในตอนนี้ไม่มีทางเอาชนะข้าได้หรอก”
ซื่อหยาที่พยายามลุกขึ้นมาก็ถูกกริซของกูเอ๋อจ่อที่คอเสียแล้ว พวกคนคุ้มกันที่เห็นดังนั้นก็กำลังจะพุ่งเข้ามาโจมตีกูเอ๋อ แต่พวกเขาก็ถูกหยุดไว้โดยฮงฉวน
ชิ!
เมื่อกูเอ๋อถอนกริซออกมาแล้วซื่อหยาก็จิ๊ปากพร้อมกับสีหน้าไม่พอใจที่ต้องมาแพ้ให้กับคนอย่างเขา ส่วนกูเอ๋อนั้นก็คิดใจในได้แค่ว่าทันเวลาพอดี หากช้ากว่านี้อีกนิดเขาคงได้ตายเป็แน่เพราะพลังปราณในร่างกลับมาเท่าเดิม
8K
