
หลังจากเฝิงหวงอี้รับราชโองการก็ต้องเข้าวัง ร้านบะหมี่ก็ยกให้บ่าวรับใช้ที่จงรักภักดี
ส่วนบ้านก็ให้บ่าวรับใช้ดูแล
หลังจากเข้าวังแล้ว ฝ่าาที่พึ่งเข้าไปคุยกับไทเฮาก็ออกมาด้วยท่าทางโกรธ พอออกมสเจอเฝิงหวงอี้ ฝ่าาก็เดินกลับไป
เฝิงหวงอี้เห็นท่าทางไม่ค่อยจะดีก็ไม่พูดคุย
เข้าเฝ้าไทเฮา นางกำนันคนหนึ่งพูดขึ้น
ไทเฮาเพคะ นางมาแล้วเพคะ ให้เข้ามา
หลังจากที่เข้าเฝ้าไทเฮา จึงเก้งๆกลัวๆด้วยมารยาทไม่เคยเรียน นางกำนันจึงสอน ไทเฮาจึงได้หัวเราะเบาๆ ไม่เป็รัยข้าเข้าใจเ้านะใช่ว่าทุกคนจะรู้ เ้านี่ก็สวย น่ารักดี หน้าตาดูเอ็นดูยิ่งนักก็ว่า ทำไมฝ่าาถึงได้หลงรักเ้า แค่ข้าเห็นข้าก็ยังชอบเ้า
ที่ข้าเรียกเ้าเข้าวังมา ข้ารู้เื่ฝ่าากับเ้าหมดแล้วละ ยังไงข้าก็ไม่อยากขวางความรักของเ้าทั้งสอง แต่เมื่อเป็เช่นนี้แล้วข้าเห็นแก่ฝ่าาและบ้านเมือง
ข้าเห็นแก่เ้าที่ปกป้องบ้านเมืองได้ จึงอยากให้เ้าช่วยงานทางกองทัพ ซึ่งสามารถเข้าวังได้ตลอดเวลา พบฝ่าาได้เปิดเผย แต่เ้ากับฝ่าามิอาจทำอะไรลับหลังข้ามิเช่นนั้นข้าจะไม่ไว้ชีวิตเ้านี่ข้าเมตตาเ้ามากแล้วนะ ข้ามิอาจให้เหล่าขุนนางมองว่าฝ่าาทรงหลงมารยาลุ่มหลงปีศาจจนลืมบ้านเมือง ข้าเลยให้เ้าห่างจากฝ่าาดีแก่เ้าและฝ่าา เ้ายินดีหรือไม่ข้าตัดสินใจแล้ว
พรุ่งนี้ ข้าจะให้แม่ทัพ ที่ข้าและฝ่าาไว้ใจมารับเ้า ข้าให้เตำหนักหนึ่งในวังให้เ้า หลังเ้ากลับมาเ้าเข้ามาอยู่ได้หรือเ้าจะกลับบ้านก็ย่อมได้ หลังพูดจบ เฝิงหวงอี้ ก็ออกจากตำหนัก ย้ายสิ่งของไปอยู่อีกตำหนักหนึ่ง ชั่วคราวก่อนจะออกไปชายแดน