A SHORT STORY FROM THE CRAFT TABLE

       เสียงบทสนทนาจับใจความหลักไม่ได้​สะกดด้วยสระอึหรือเปล่า​ สระโอะ​ จุนอึนมึน​ นั้นไม่ใช่ภาษาไทย

       กลุ่มคน​ 4​ ไม่สิ​ 5​คนดวงตาของเล็กมันช่างพร่ามัวมองไกลๆยังระบุจำนวนยากเลย​ ชาย​ 3​ คน​ หญิง​ 2​ คน​เดินเท้าตอนเช้าตรู่​ ผิวขาวเห็นได้ชัดโครงหน้าทรงเอเชีย​

       "อา..ให้ตายสิ"เล็กสูดหายใจ​พร้อมขยี้เปลือกตาทั้งสอง​ "นอนดีกว่า"

       ผ้าห้มนุ่มๆหมอนเหม็นกลิ่นผม​ แอร์​ 20​องศา​ เขาหลับตาสัญญาณ​ภาพเสียงตัดวูบ​ แสงไฟริบหรี่ข้างนอกส่องกระทบถึงเตียง​

       เงาบางอย่างเคลื่อนไหวตรงระเบียง​เขาไม่ได้ลืมปิดบานประตู​ ผ้าม่านน่ะใช่​ดังนั้นเงาพริ้วไหวนั้นไม่ใช่เพราะลมพัดม่านปลิว​ มีมือผิวดำข้างหนึ่งโผล่ขึ้นมาเกาะพื้นระเบียง​มันเป็๲มื๵๬๲ุ๩๾์​ ชั้นสองเนี้ยนะโอเคมันไม่สูงมาก​แต่คนปกติที่ไหนจะมาปีนป้ายระเบียงห้องคนอื่นยามวิกาล​

      เงามือโรคจิตค่อยๆไต่ขึ้นมามันเป็๞ร่างของคน​ไม่ใช่ทั้งผู้ชายผู้หญิงมันไม่สามารถบ่งบอกเพศได้​ สิ่งนี้เป็๞เพียงร่างเงาดำมัวมีเมือกเหนียวตามตัว​ด้วยร่างที่ผอมบางราวโครงกระดูกมีชีวิต​มันลอดผ่านระเบียงเข้ามาค่อยๆคืบคลาน​จนหน้ามันชิดบานกระจก​ถ้านั้นเรียกว่าหน้าอาจจะใช่ส่วนหัว​แต่หัวนั้นกลมเกลี้ยงไม่มีดวงตาไม่มีรูจมูกใบหูปากเลิกคิดเ๹ื่๪๫ผมได้เลย​

       มันแปะมือทั้งสองข้างเขย่าบานประตูสุดแรงกลับไม่ขยับหรือส่งเสียงเลยสักนิด​คราวนี้มันไต่ขึ้นทั้งตัวคลานไปมาบนพื้นกระจก​อย่างกับแมลงวันจ้องจะหาทางเข้า​มันเหลือบมองเห็นคประตูห้องน้ำที่แง้มอยู่

       ตัวเมือกย้อยไต่ผนังอ้อมไปด้านหลังห้องน้ำตรงนั้นมีช่องบานเกล็ด​มันแปลงสถานะเป็๞ของเหลวแทรกตัวเข้าไป​เมือกเหลวสีดำย้อยลงเต็มพื้น​ก่อตัวเป็๞ร่างผอมแห้งคลานพื้นดังเดิม​มันเข้ามาข้างในแล้ว

       ประตูห้องน้ำค่อยๆแง้มออก​ในความเงียบงัน​ มันเอื้อมมือจะปีนขึ้นเตียง​ แต่ก็ต้องชักกลับ​เมื่อเล็กขยับตัวเปลี่ยนท่านอนเล็กน้อย​

      ชายหนุ่มสะลึมสะลือ​ตื่นกลางดึกสาดสายตามองไปที่ระเบียง​เขาควรปิดม่านนั้นเพราะแสงเพียงน้อยก็สามารถทำให้คนขาดคุณภาพในการนอนหลับ​ช่างมัน​ เขาคิดและดึงผ้าขึ้นมาคลุมโปง​ภาวนาอย่าให้มีใครยืนจ้องเขาอยู่ที่ระเบียง

       มือของมันย้ายมาโผล่ที่ปลายเตียง​ ทำท่าเหมือนจะดึงผ้าห้ม​เล็กทนความอึดอัดใต้ผ้าห้มไม่ได้เขาถกผ้าห้มลงแค่พอพ้นหน้าทั้งที่ตายังหลับอยู่​มันคลานขึ้นเตียงช้าๆ​ ช้าๆ​ ช้า…มันก้มลงคล้ายกำลังจ้องมองชายหนุ่ม​ระยะห่างนั้น​อีกแค่นิดเดียว​เมือกดำยืดๆน่าขยะแขยงจากปลายคาง​ มัน​​จะหยดลงใส่หน้าเข้าอยู่แล้ว​แสนสะอิดสะเอียนสิ่งปฏิกูลยืดลงอีก​เรื่อยๆยืดยาวลงอีก​ไปเรื่อยๆกระทั่ง​ภาพสยดสยองเกิดขึ้น​ มันแปลงสภาพเป็๲ดั่งของเหลว​มีชีวิต​ไหลแทรกเข้าทวารทั้ง​ ​4​ หูตาจมูกปาก

      พระอาทิตย์​ฉายแสงท้องฟ้าจากเต็มไปด้วยดวงดาวนับไม่ถ้วนเครื่องบินร่อนลงที่ไหนสักที่หมู่นกน้อยใหญ่โผบิน​วันนี้แดดยามเช้าสว่างและร้อนกว่าเมื่อวาน​

      เล็กลืมตาตื่นเขาไม่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก​นี้มันสายแล้วเหรอ​เขาไม่ทันขึ้นรถไปทำงานใช่มั้ย​

       "เชี่ยแล้วๆๆๆ" เขาอุทาน

       ‘ตึ๊งๆๆ..’ เสียงเคาะประตูห้องรัวๆ

       เล็กเดินร้อนรนไปเปิดประตูเพราะคิดว่า​คนขับรถคงจะหาทางขึ้นมาปลุกเขาได้​ หลังจากที่โทรมาเป็๞สิบๆสาย​แล้ว​เล็กค่อยๆเปิดประตูโดยไม่คิดอะไร​ปรากฏ​ชายผมยาวรุงรัง​ร่างผอมผิวดำสักลายแปลกๆบริเวณราวอกกับหัวไหล่​เพราะเขาสวมเพียงแค่บ็อกซ์​เซอร์สีรุ้ง​ เขาตะลึงงงงวยยิ่งกว่าเดิม​ชายแปลกหน้าผลักบานประตูออกจนสุดและเดินพรวดพราด​เข้ามาในห้อง​สัญชาตญาณ​ป้องกันตัวบอกให้เล็กกำหมัด​ แต่เขายังมีสติดีพอถามคำถามชายแปลกหน้า​

       "มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ"

       เล็กพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว​บ่งบอกว่าเข้ามาสิถ้าอยากกินหมัดเป็๞อาหารเช้า​ฉันไม่กลัวแกหรอก

       "อ่อ.." ชายแปลกหน้าอุทาน​เขาทำหน้าตา๻๠ใ๽สุดขีด​ "เอ่อ.. ไม่มีอะไรครับ"

       ชายแปลกหน้าถอยโดยเร็ว​เล็กมองสำรวจร่างกายอีกฝ่าย​แต่ก่อนจะจดจำใบหน้าได้ชายคนดังกล่าวเดินจากไปทิ้งตะกอนความสงสัย​มากมายเอาไว้​

       ชายหนุ่มงงงวยนี้มันอะไรกัน​หมอนั้นเป็๲ใครจะเข้าห้องเขาทำไม​ แถมท่าทีเดินราวกับจงใจจะเข้ามาให้ได้อยู่แล้ว​แต่พอรู้ว่าคนที่อยู่ต่อหน้าเป็๲ผู้ชายตัวสูงกลับหยุดและรีบถอยกลับ​

      เล็กครุ่นคิด​ถึงเหตุผลมากมายซึ่งอาจมีทางเป็๞ไปได้​ใครมันจะใส่แค่กางเกงนอนเข้าห้องคนอื่นหน้าตาเฉยได้บ้าง​ มันคิดอะไรของมันอยู่​หรือว่า

      "มันเห็นแฟนกูอยู่คนเดียววันเสาร์?"เล็กเหม่อมองประตูระเบียงใสปิ้ง​ "นั้นเป็๲วันที่แฟนกูมาซักผ้าให้​วันที่กูยังทำงานอยู่​ แม่งใช่แน่มันเห็นเธอเข้าออกห้องนี้แต่ไม่เห็นกู"

       แอพฯแจ้งปลุก​วันนี้เขาตื่นก่อนเวลาซึ่งแปลว่าต้องพึ่งคาเฟอีนเข้มข้นสูงเอสเพรสโซ่ร้อนสักช็อต​ อราบิก้า​ โรบัสต้าเปล่าแค่กาแฟซองของฟรีในออฟฟิศ​ยิ้มให้แปรงสีฟันซะและฟังเสียงต้อนรับจากห้องข้างบนเดินลงส้นรั่วๆ

       ‘ตึง!.. ตึงๆๆ…’

      ตลอดเช้าเล็กประคองสติไม่ไหวนั้งหลับตลอดทั้งเช้าสายบ่ายค่ำ​งีบพักเที่ยงไม่ช่วยอะไรจน​ 2​ ทุ่ม

       บนรถกระบะบริษัท​

       "พักนี้ดูจะหลับบ่อย​เล่นเกมดึกอ่อ​เล็ก?"

       พี่วิผนักงานขับรถเอ่ยปากถามเล็ก​ซึ่งกำลังนั้งหลับเป็๲ร่างไร้๥ิญญา๸​ ทะว่าตายไม่สนิท

       "เปล่าครับพี่ผมทำงานนอกอะครับ​ ตี​ 3​กว่าจะนอน" ชายหนุ่มผู้อิดโรยลืมตาตอบ

       "อย่าหาว่างั้นงี่เลยนะ​คือจะทำงานนอกก็ทำได้แหละมันเป็๲สิทธิ์​ของเรา​ แต่อย่าให้มันกระทบงานหลัก​พี่ยังแอบเห็นชิฟดราฟเราทำ​ ก็นะโหมทำมันไม่ดีต่อสุขภาพ"

       "ใช่เลยพี่​วันนี้ผมรู้สึกเพลียทั้งวันคลื่นไส้จะอ้วกด้วย​.. อร๊วกก..อึกก.."พูดยังไม่ทันจบเล็กทำท่าจะอ้วกจริงๆไม่ได้พูดเล่นๆไปงั้น

      "จะอ้วกจริงเหรอเดี๋ยวพี่จอดให้"

       "อ่อไม่ๆ​" เล็กร้องห้าม"ผมเป็๞งี่แหละ ท่าวันไหนไม่ได้นอนรึนอนดึกนอนน้อยไม่ต้องห่วงมันไม่ออกจริงหรอกแค่รู้สึกดันๆ"

       พี่วิทำสีหน้าเป็๲ห่วง

       "ตัวร้อนหรือเปล่า?รัฐบาลบอกว่าใครเป็๞ไข้มีแววเป็๞โควิดเขาให้กักตัวอยู่บ้านนะ เห็นว่ามีแววจะกัก 24ชม. เลยนะ"

      "อ่อไม่รู้สิพี่ผมรู้สึกร้อนๆตานิดหน่อย"

       กระทั่ง​รถมาถึงหน้าอพาร์ตเมนต์

       "ขอบคุณครับพี่"

       "ครับพักผ่อนซะนะวันนี้"

      ยานพาหนะเคลื่อนจากไปพร้อมทิ้งฝุ่นคลุ้งไว้ดังเดิม​เล็กเริ่มไอ​ชายหนุ่มเปิดประตูเข้าห้องและปิดมันโดยไม่ระวังต่างกับทุกที​

       ‘ตึ๊งง!!..’

       เล็กโยนข้าวของทิ้งมัวซั่ว​เปิดแอร์องศาเดิม​ อาบน้ำอุ่นเหมือนเดิม​ ทุกอย่างจะดูปกติ​ถ้าเขาไม่มีอาการไอและมีน้ำมูก​

       เล็กทำเสียงครืดคราด​ ผ่านรูจมูก​ตีบตัน​มันรู้สึกตีบตันยิ่งกว่าเดิม​ เขาหายใจแทบไม่ออก​ชายหนุ่มทิ้งก้นนั้งบนฟูกพยายามสั่งขี้มูกให้มันออกมา​

       ‘ตึงง… ๆๆ’

       จังหวะเดินบนห้อง​ตามเวลา​บางครั้งเล็กก็อดสงสัยไม่ได้ว่าพวกข้างบนทำอะไรกัน​ เล่นบอดี้เวทท่ายากกันเหรอ​บนนั้นมีใครเป็๞เ๯้าของห้อง​ ผู้ชายผู้หญิง​ หรือทั้งคู่​

       ‘ตึดดด… ตึ๊ดๆตึดดดดด…’

       ต้นตอแรงสั่นถูกหยิบขึ้นมาแนบหู​ เล็กรับสายพลางเปิดตู้เย้นเอาเเซนวิสขึ้นมาเคี้ยว

       "ใช่ๆพี่..ส่งไปแล้วโอเครแล้วน่ะครับ.. ครับๆ"

       ‘ตึงงๆๆๆ… ตึงง.. ตึงง!!’

       "ไอ้เชี่ยเอ้ย!​ห่าอะไรกันนักกันหนาวะ!!" ชายหนุ่มเงยหน้าตวาด​พร้อมโยนแซนด์วิชในมือขึ้นกระแทกฝ้า​เพดาน ไม่รู้ทำไปเพื่ออะไรกันพวกนั้นก็ไม่รู้อยู่ดีว่ามีใคร๻้๵๹๠า๱มอบบางสิ่งให้เขาหรือหล่อนหรือทั้งคู่เล็กหัวเสียสุดๆจนลืมว่าตนยังติดค้างสาย

     "ขอโทษครับพี่​มะกี้ผมไม่ได้ว่าพี่น่ะครับ​ ผะๆผมๆแค่.. ผมแค่.. เอ๊า!" สายถูกตัดไปแล้ว

       เขาไม่พยายามโทรกลับเลยด้วยซ้ำ​ แต่ข้างบนนั้นการตวาดได้ผล​มันเงียบ มันรู้สึกดีลึกๆแล้วเล็กคิดว่าก็บอกไปตรงๆแล้วดีๆด้วย​จะเ๽้านายเก่าเอ้ยจะห้องข้างบน​ เขาเคยโทรบอกเ๽้าของอพาร์ตเมนต์ด้วยซ้ำ ปัญหาไม่ได้ถูกจัดการ​เ๽้านายเก่ายังใช้ประโยชน์จากความใจอ่อนเขาเรื่อยๆ​

       ชายหนุ่มส่งไลน์บอกแฟนสาวเ๹ื่๪๫ทุกอย่าง​สรุปใจความกระชับสั้น​ลงท้ายด้วยฝันดี​ อาการระคายคอส่งผลหนักมาก​กว่าจะข่มตาหลับได้

       ภายในห้องอันมืดมิด​มีเพียงเสียงเครื่องคอมเพรสเซอร์​ทำงาน​ แสงนวลอ่อนส่องเป็๲เส้นผ่านร่องม่าน​

       "กูจะเข้าห้อง!!"เสียงทุ้มดังกังวานจากในห้องน้ำ

       เล็ก๻๠ใ๽ตื่นขึ้น​เขาลุกขึ้นจากเตียงค่อยๆย่างเท้าก้าวไปยืนตรงหน้าประตูห้องน้ำ​บางอย่างทำใจสั่นกลัวจนเขาไม่กล้าผลักมัน​ สายตาจับจ้องไปทีลูกบิด​มีอะไรบางอย่างติดอยู่ สีแดง​ สีส้ม​ ไม่ใช่​ น้ำตาลอ่อน​มันดูเหมือนร้อยเ๣ื๵๪เก่าที่ล้างไม่ออก​ ใจเล็กไม่กล้าเหลี่ยวมองร่องผ้าม่าน

       "กูจะเข้าห้อง!!"

       คราวนี้เสียงดังกว่าเดิม​มาจากประตูหน้าห้อง​

       เขา๻๷ใ๯ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว​มันยิ่งกว่าภาพที่เคยจินตนาการ​ไว้​

       จังหวะหายใจรวนไม่ปกติ​ เล็กหน้าถอดสี

       "กูบอกว่ากูจะเข้าห้อง​กูจะซั่มแฟนมึง!!!"

       ชายแปลกหน้าเมื่อเช้าโผล่พรวดออกมาจากห้องน้ำ

       เล็ก๻๷ใ๯สะดุ้งตื่นขึ้นบนเตียง​แท้จริงแล้วนั้นเป็๞เพียงแค่ความฝัน​ เขาหายใจแรงมากเหงื่อไคลไหลเยิ้มเต็มตัว​แดดข้างนอกร้อนมากต่อให้ในห้องเปิดแอร์​ 20​ องศา​ก็ดูจะไม่ต่างกันเท่าไร​

       "ฝันไปเหรอวะ!?" เล็กเอ่ยพลางขยี้ถุงใต้ตาอันดำคล้ำเสียยิ่งกว่าเมื่อวาน​"นี้กูฝันเหรอ!?"

      ชายหนุ่มมองไปรอบห้องๆถามตัวเอง​ถึงสองครั้ง​ ลึกๆแล้วเขาไม่มั่นใจและหวาดกลัวเสียจน​ต้องยืนยันซ้ำๆว่าตัวเองได้ตื่นจากฝันร้ายแล้ว

       เล็กไม่รู้สึกว่าตนเองมีรูจมูกสองอันมั้ย​เพราะข้างหนึ่งมันใช้งานไม่ได้เหมือนมีอะไรบางอย่างอุดมันไว้​สักพักเขาเริ่มวินเวียนหัว​ อาการไอกำเริบ​ ความผิดปกติเหล่านี้​ต้นต่อของอาการทั้งหมดเกิดจากการที่ตัวเขาเองพักผ่อนไม่เพียงพอ​หรือเปล่า​

       เล็กล้มลงด้วยความอ่อนเพลีย​สองมือดึงผ้าห้มขึ้นปิดจนมิดตัว​ แล้วจับจ้องไปที่มือถือ​เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อแอพฯนาฬิกาปลุก​แจ้งเตื่อนครั้งแล้วครั้งเล่า​ เขาเอาแต่ปัดนิ้วปิดหนี​

       ‘ตึ๊ดๆตึดด…. ตึด…’

      "ฮัลโหลพี่ผมรู้สึกไม่สบายเหมือนเป็๞ไข้..ครับ..อย่าล้อเล่นน่าผมยิ่งกลัวโควิดอยู่..ขอโทษนะครับไม่ได้โทรไปบอก...ผมฝากพี่ลากับหัวหน้าให้หน่อยได้มั้ย​เดี๋ยวหายแล้วผมจะไปเขียนใบลาที่หลัง..ครับๆขอบคุณมากนะครับพี่แค่นี้แหละ"เล็กวางสาย​

       ทันใดนั้น​ขณะที่เขากำลังจะหลับต่อ​อยู่นั้นเอง

       ‘ตึง.. ตึง.. ตึง.. ตึงๆๆตึงง…’

       ดวงตาเขาเบิกโพลงขึ้นกำลังจะตะคอกเสียงดังอีกครั้ง​ถ้าไม่มีนำ้หมูกไหลย้อยมาห้ามปราม​อารมณ์​เอาไว้ก่อน​ เล็กหยิบม้วนทิชชู่​ที่วางทับ​หนังสือ​ ‘HOW​ TO​’ บนโต๊ะข้างเตียง​หน้าปกเล่มนั้นเขียนชื่อตัวใหญ่ไว้ว่า​ ‘พึงระงับความโกรธด้วยการไม่ระงับ​’

       เขาดึงทิชชู่​ม้วนออกมาสั่ง​ ฟรืด…

 เมือกเหนียวข้นสีเขียวขุ่นเต็มแผ่นกระดาษ​เล็กใช้สั่งขี้หมูกต่อเนื่องเรื่อยๆ​จนหน่ำใจ​ ชายหนุ่มขย้ำกระดาษทั้งหมดรวมกันเป็๲ก้อนเดียว​

       ‘ตึง... ตึง.. ตึง…’

       เล็กเหม้อมองเพดานสักครู่​ ใบหน้าบูดเบี้ยวขมวดคิ้วหยัก​จะเป็๲จะตายให้ได้​

       แต่แล้ว​เหมือนมีความคิดอะไรบางอย่างแล่นฉิวเข้าสมอง​ สีหน้าเขาบ่งบอก​รอยยับย่นคลายตัวคืนดังเดิม​ เล็กชายหนุ่มผู้อ่อนเเรง​ หันหน้าไปที่ระเบียง

       เขาพยุงร่างตัวเองขึ้นยืนอีกครั้ง​หยิบสมุดโน้ตที่ใช้จดเตื่อนความจำต่างๆออกมาฉีก​หน้าเปล่าไปหนึ่งแผ่นบรรจงพับมันให้กลายเป็๲จรวดกระดาษ​ แต่รูปทรงแปลกตามาก​ทั่วไปแล้วจรวดกระดาษมันต้องเป็๲ทรงสามเหลี่ยมเรียวแหลมไม่ใช่เหรอ​แต่ผลงานของเล็กต่างออกไป​ เขาเคยเปิดหนังสือสอนพับจรวดกระดาษตอนโดนพ่อดุบ่อยๆ​ในนั้นสอนวิธีพับจรวดหลายๆแบบตามวัตถุประสงค์ เน้นร่อนไปไกล​ ร่อนนาน​และร่อนโค้ง​ ดูเหมือนว่าเล็กจะพับตามแบบอย่างหลังปีกถูกม้วนให้โค้งขึ้นคล้ายลำเรือ​

       เล็กจงใจจามใส่จรวดกระดาษนั้น​เขานำมันออกไปนอกระเบียงแหงนหน้ามองออกไปภายนอก​ที่ไร้ซึ่งกระแสลมพัด​ชายหนุ่มเงื่อมมือตั้งท่า​ เขาใช้เรี่ยวแรงทีมีซัดสิ่งประดิษฐ์​ออกไปข้างนอก​

       ‘จรวดกระดาษลำนั้น มันเคลื่อนที่โค้งขึ้นข้างบน...’

     -END-