รุ่งสางโหยวเสี่ยวโม่พบว่าหญ้าเซียนในแปลงสมุนไพรนั้นเติบโตแตกต่างกัน
เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าเพราะอะไรตอนนี้มาคิดดู น่าจะเกี่ยวกับคุณภาพของมัน
ถึงแม้อยู่ในแปลงเดียวกัน แต่ทำไมคุณภาพของหญ้าเซียนถึงต่างกันต้องมีสาเหตุแน่นอน หรือเพราะการดูดซับอาหารต่างกันหรือผลกระทบจากปัจจัยภายนอก
ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใด โหยวเสี่ยวโม่รู้สึกตื่นเต้นกับการค้นพบครั้งนี้
ถ้าหากเขาสามารถแบ่งแยกคุณภาพของหญ้าเซียนได้อีกหน่อย ในขั้นตอนการค้นหาหญ้าเซียนก็จะง่ายขึ้นโขเลย
ทว่าในตอนนี้โหยวเสี่ยวโม่ก็ไม่กล้าถามศิษย์พี่ศิษย์น้องแต่ถ้าไม่ถาม เขาคิดว่าคืนนี้คงข่มตาหลับไม่ได้แน่ คิดไปคิดมาเขาจึงตัดสินใจไปสำรวจที่หอคัมภีร์ ในนั้นมีสารพัดสิ่งอย่างน่าจะมีเนื้อหาพวกนี้บ้าง
เมื่อทานข้าวเย็นเสร็จ โหยวเสี่ยวโม่ก็แยกย้ายจากศิษย์คนอื่นๆและตรงไปยังหอคัมภีร์
คนเฝ้าประตูก็ยังคงเป็ผู้เฒ่าเข้มงวดคนเดิม
เพราะเคยมาแล้วครั้งหนึ่งโหยวเสี่ยวโม่จึงไม่จำเป็ต้องให้ผู้เฒ่าต้องเตือนเช่นครั้งก่อนพร้อมยื่นป้ายประจำตัวให้ผู้เฒ่า และรับตราไม้ประทับสีดำมาเช่นเคย
“ขอบคุณมาก ท่านลุง” โหยวเสี่ยวโม่กล่าวขอบคุณอย่างมีมารยาท จากนั้นเดินเข้าหอตะวันออก
โหยวเสี่ยวโม่ที่กลับหลังหันไปแล้วไม่ทันสังเกตเห็นท่าทีชะงักของผู้เฒ่าเมื่อได้ยินคำว่า ‘ท่านลุง’ ภาพจำของเขาคงยิ่งฝังลึกลงไปในความรู้สึกของผู้เฒ่า
เมื่อเข้าไปยังหอคัมภีร์ โหยวเสี่ยวโม่ส่องดูว่าไม่มีคนอยู่ในนั้น
ครั้งก่อนที่เ้าหนุ่มนั่นโผล่มาทำเขาสะดุ้งโหยงจึงไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำสอง รู้สึกไม่ดีเอาเสียเลยเวลาโดนคนจ้องจับผิด
โหยวเสี่ยวโม่คิดมากไปเอง
ปกติแล้วหอตะวันออกและตะวันตกชั้นหนึ่งไม่ค่อยจะมีคนเพราะเนื้อหาเยอะ จึงไม่สามารถอ่านจบได้ในสองชั่วยามฉะนั้นทุกคนจะยืมกลับไปอ่านที่ห้องเสียส่วนใหญ่
โหยวเสี่ยวโม่เจอตำราเล่มนั้นที่ชั้นวางตู้ที่สองปัญหาที่เจอบ่อยในการปลูกหญ้าเซียน
ตำราเล่มนี้หนาสองเิเจากความเร็วของโหยวเสี่ยวโม่คาดว่าอ่านภายในหนึ่งวันคงอ่านไม่หมดจึงตั้งใจว่าจะยืมกลับไป ถึงอย่างไรอีกหน่อยก็ต้องคลุกคลีกับความรู้พวกนี้อยู่ดี
ทว่าโหยวเสี่ยวโม่ไม่ได้จากไปทันทีเดินดูตามชั้นตำราเรื่อยๆ เมื่อไม่มีที่้า จึงเตรียมตัวกลับ
แต่ในขณะที่กำลังหันหลังกลับ ข้างๆ กันมีความเคลื่อนไหวพร้อมกับเงาของใครบางคนปรากฏขึ้น ทว่าการปรากฏตัวของเงานี้ ก็มีเงาร่างชุดสีชมพูจากด้านซ้ายโผล่มาด้วยกัน
โหยวเสี่ยวโม่หรี่ตามองพบว่าเป็คู่ชายหญิงคู่เดิมที่เห็นที่หอตะวันตกคราวก่อน
ครั้งนี้ระยะห่างนั้นใกล้มากดังนั้นคนหนุ่มคงสังเกตเห็นถึงตัวตนเขาแน่นอนใบหน้าที่หล่อเหลางดงามนั้นราวกับมีดาวตกวิบวับหล่นลงมาเกาะบนตัวโหยวเสี่ยวโม่
สายตาที่ไร้ซึ่งอารมณ์ทำเอาโหยวเสี่ยวโม่เย็นวาบมือที่หอบตำราถึงกับสั่น
จากที่คิดว่าศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์น้องเล็กคู่นี้เป็คนของแขนงการต่อสู้ในเวลานี้กลับมาปรากฏตัวที่หอตะวันออก โหยวเสี่ยวโม่ชักไม่แน่ใจว่าตกลงเป็ฝั่งตะวันออกหรือตะวันตกกันแน่
สาวชุดชมพูไม่ได้สังเกตเห็นโหยวเสี่ยวโม่เพราะจุดสนใจของเธออยู่ที่ชายหนุ่มทั้งหมด เมื่อชายหนุ่มจ้องมองมาที่เขาหญิงสาวจึงเห็นพลางขมวดคิ้ว
“จ้องอะไรไม่เคยเห็นหนุ่มหล่อสาวงามหรือไง ยังไม่รีบไปอีก”
โหยวเสี่ยวโม่นิ่ง “…”
คนหน้าไม่อายก็เคยเจออยู่หรอก แต่ไม่เคยเจอคนที่ไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อนก็ได้ เ้าชนะแล้ว น้องสาว!
โหยวเสี่ยวโม่ไม่ชอบหญิงสาวโอหังเช่นสาวในชุดชมพูนี่เลยแค่มองก็รู้แล้วว่าเป็คุณหนูที่ถูกตามใจจนเคยตัว กัดจิกหล่อนไปคงมีแต่เสียกับเสีย
ขณะที่จากมา เขาไม่วายยังได้ยินเสียงอ้อล้อของหญิงสาวที่พูดคุยกับชายหนุ่ม
“พี่เซียวท่านรับปากกับท่านพ่อเองว่าจะมาหอคัมภีร์เป็เพื่อนอวิ๋นฉี ทำไมจะกลับไปดื้อๆ ล่ะบ้าจริง ข้ายังอ่านไม่จบเลย”
โหยวเสี่ยวโม่ขนลุก พลันเดินตรงออกจากหอตะวันออก
997
