[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

ผิวหนังบริเวณเท้าหน้าข้างขวาค่อยๆบวมแดงจากการขยายใหญ่ การเคลื่อนไหวของหมูที่ทำได้ง่ายเริ่มกลายเป็นเรื่องยาก ขาที่สามารถงอและพับได้เริ่มตึงจากอาการบวมที่มาพร้อมกับความเจ็บปวด แอลลี่ที่พบว่าหมูหันตามเธอได้ช้าลงจึงวิ่งไปยังเท้าหลังของมันแล้วใช้เล็บยาวจ้วงแทงเข้าไปอีกครั้งหนึ่งก่อนที่มันจะร้องด้วยเสียงเล็กแหลมราวกับถูกรถพุ่งชน

“ พิษบ้าอะไรกัน ทำไมมันรุนแรงขนาดนี้ ”

พิษของตะขาบเธอรู้จักดีในหนังสือเรียน การจะฆ่าสิ่งมีชีวิตได้จะต้องใช้ในปริมาณที่เยอะมากและต้องใช้กับสิ่งที่แพ้พิษถึงจะทำให้ตาย พิษแมงป่องก็เช่นกัน ยกเว้นบางชนิดที่สามารถฆ่าสิ่งมีชีวิตอื่นได้ เธอรู้ว่าพิษตะขาบและแมงป่องที่ฆ่าคนได้ในเมืองของเธอไม่มีอยู่แน่นอน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับหมูระดับ 4 ทำให้เธอรู้สึกกลัวของเหลวที่ใช้เล็บยาวจุ่มลงไป

โยฮันที่เห็นผลการทำงานของพิษเขารู้สึกตกใจกับมันไม่น้อย ดูเหมือนว่าความสามารถของมันจะเพิ่มขึ้นจากการวิวัฒนาการด้วยเช่นกัน พิษที่ทำให้ซอมบี้ระดับ 5 เกิดอาการเจ็บปวดได้นั้น คงจะทำให้ซอมบี้ระดับ 4 เกิดความเจ็บปวดมากมายกว่านั้นอย่างแน่นอน หรือไม่ก็อาจจะทำให้มันตาย 

จากอาการบวมแดงที่เกิดขึ้น แม้มันจะไม่ลุกลามไปทั่วตัวซอมบี้ก็ตามที ผลที่แสดงออกมากลับน่ากลัวไม่น้อยเพราะมันได้ทำให้เนื้อบริเวณที่ถูกแทงด้วยพิษบวมจนตึงไม่สามารถใช้งานได้

เมื่อแอลลี่วิ่งไปด้านซ้ายของหมูเธอจึงใช้เล็บแทงมันอีกครั้ง  แล้ววิ่งทิ้งระยะไกล ทันใดนั้นหมูตัวใหญ่กลับล้มลงไปนอนบนพื้นด้วยอาการกระตุกเกร็งไปทั่วร่าง ต่อให้มันจะไม่ตาย สำหรับเธอมันได้ตายไปแล้ว เหลือแค่เดินไปตัดคอมันทิ้งเท่านั้นก็เป็นการจบชีวิตของหมู

ขณะที่เธอกำลังมองดูว่ามันจะปรับตัวให้เข้ากับพิษได้หรือไม่นั้น สุนัข 2 ตัวก็หาเธอพบ แอลลี่จึงต้องสู้กับพวกมันอีกครั้งหนึ่ง เพียงแต่ครั้งนี้เธอไม่ได้คิดจะเข้าไปสู้ระยะประชิดกับพวกมัน ในมือข้างขวาของเธอมีเล็บยาวที่ใช้แทนมีดถือเอาไว้ 1 เล่ม ในมือขวามีเล็บมือยาวจุ่มลงไปในท่อ PVC เตรียมใช้งานอีกเล่ม เมื่อสุนัขทั้ง 2 วิ่งวนรอบๆตัวของเธอ แอลลี่จึงรอจังหวะที่ตัวใดตัวหนึ่งจะกระโจนเข้ามาโจมตีด้วยการย่อเท้าเล็กน้อยเตรียมพุ่งหนี

แฮร่!

เสียงคำรามมาจากสุนัขตัวหนึ่งที่อยู่ด้านหน้า ทันใดนั้นสุนัขอีกตัวที่อยู่ด้านหลังก็กระโจนเข้ามาโจมตีเธอด้วยความเร็วไวหลังจากให้ตัวที่อยู่ด้านหน้าดึงความสนใจ เธอกลับพอจะคาดการณ์การโจมตีของซอมบี้เอาไว้แล้วจากการมองดูพี่ชายต่อสู้มาหลายครั้ง ทันทีที่สัมผัสได้ถึงการลอบสังหารเธอจึงพุ่งออกไปทางฝั่งซ้ายมือ จังหวะที่ลอยอยู่บนอากาศเธอก็ได้ซัดเล็บยาวออกจากมือไปยังตัวที่ลอบโจมตี ก่อนจะได้ยินเสียงร้องดังออกมาจากซอมบี้ที่ถูกเล็บแทงเข้าบริเวณท้องจนทำให้เนื้อบริเวณนั้นบวมแดงขึ้นมาในทันที

“ แบบนี้ก็ง่ายเลยสิ ”

พละกำลังเทียบเท่าซอมบี้ระดับ 4 ต่อให้ตนเองจะเป็นเพียงระดับ 3 แล้วยังมีพิษและเล็บมือจากพี่ชายที่เป็นระดับ 5 ที่ใช้เป็นอาวุธ ทำให้การรับมือกับซอมบี้ระดับ 4 ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป การจะเอาชนะมันได้ขอเพียงหลบการโจมตีของอีกฝ่ายให้พ้นแล้วสวนกลับด้วยการแทงพิษเข้าสู่ร่างกาย จากนั้นก็รอให้มันเคลื่อนไหวไม่ได้แล้วลงมือฆ่า

แอลลี่พบว่าถ้าเธอเปลี่ยนตำแหน่งพิษไปยังบริเวณคอหรือขาหน้าจะทำให้ซอมบี้ระดับ 4 อ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด เธอจึงเป็นฝ่ายพุ่งเข้าหาตัวที่บาดเจ็บอีกครั้ง ถึงแม้ว่ามันจะพยายามตวัดกรงเล็บโจมตี เธอกลับสามารถหลบหลีกด้วยการใช้ความเร็วการตอบสนองที่สูงเทียบเท่าพี่ชายเอียงตัวหลบไปด้านข้างจากนั้นก็แทงเล็บเข้าไปบริเวณขาหน้าของมัน ส่งผลให้เท้าข้างนั้นใช้ไม่ได้

โยฮันเห็นการลงมือของน้องสาวเขาไม่คิดเข้าไปช่วยเหลือ เนื่องจากว่าตอนนี้เธอเอาตัวรอดได้ และดูเหมือนว่าจะทำได้ดีกว่าเขา

หลังจากที่สุนัขตัวหนึ่งล้มตัวลงไปนอนบนพื้นจากขาหน้าทั้งสองที่บวมจนตึง แอลลี่ก็เริ่มเล่นงานซอมบี้อีกตัวจนมันเคลื่อนที่ไม่ได้สุดท้ายก็ตัดคอพวกมันทิ้งไปเป็นการจบชีวิตซอมบี้ระดับ 4 ทั้ง 3 

“ พี่พี่ หนูขอพิษไว้เยอะๆเลย ” แอลลี่ยิ้มอย่างยินดีหลังจากพี่ชายเดินออกจากเงาเข้ามาใกล้ แม้อยากจะเปลี่ยนร่างกายให้เป็นเหมือนพี่ชายเธอกลับทำเช่นนั้นไม่ได้จึงต้องอาศัยการใช้หนังคลุมตัวแทน เพียงแต่ว่าสุนัขทั้ง 2 กลับมีขนสีน้ำตาล หมูตัวสีชมพูไม่มีขน เธอจึงทำอะไรกับมันไม่ได้

“ ระวังจะเข้าตัวล่ะ ยาแก้พิษไม่มีด้วยนะ ”

“ หนูจะระวังให้มาก ”

“ แล้วอัตราการวิวัฒนาการเพิ่มมาเท่าไหร่ ”

“ ตัวแรก 12 ตัวที่ 2 15 ส่วนตัวสุดท้ายได้มา 11  รวมกับการฆ่าซอมบี้ทั่วไปก่อนหน้าได้มารวมๆแล้ว 40 %”

“ ถ้าฆ่าซอมบี้ระดับ 4 อีก 5 - 6 ตัวก็น่าจะวิวัฒนาการได้แล้วสินะ ”

“ ไปต่อกันเลยไหม ”

“ มันไม่ง่ายแบบนั้นสิ ฉันรู้สึกได้ว่าซอมบี้รอบๆไม่น่าจะมีตัวที่แข็งแกร่งกว่า 3 แล้ว ”

แอลลี่เสียใจเล็กน้อย หากเธอวิวัฒนาการครั้งที่ 3 หลังจากที่พี่ชายเดินทางเธอคิดว่าตนเองอาจจะปลอดภัยมากยิ่งขึ้น ด้วยพลังของระดับ 5 จะทำให้สถานีดูแลได้ง่ายขึ้น เมื่อเห็นว่าการล่าต่อไปอาจจะทำให้เกิดอันตรายขึ้นได้ เธอจึงต้องรอให้พี่ชายเดินทางกลับมาจากเมืองข้างๆก่อน จากนั้นหากล่ากับพี่ของเธอคงจะปลอดภัย

“ กลับกันเถอะค่ะ ”

“ กลับยังไม่ได้ ควักตับของพวกมันออกมาก่อน ”

แอลลี่มองไปยังซอมบี้สัตว์โดยมองข้ามซอมบี้มนุษย์ทั้งหมดไป เนื่องจากตับมนุษย์อันตรายเกินกว่าจะกินได้ เธอกลัวว่าหากมนุษย์ได้กินตับซอมบี้มนุษย์ ในวันที่อาหารเหลือน้อยและซอมบี้หาได้ยาก มนุษย์จะกินกันเอง

หลังจากที่แยกย้ายกับพี่ชายเก็บตับ แอลลี่ก็เริ่มผ่าท้องซอมบี้ด้วยการเริ่มจากสุนัขระดับ 4 ก่อน แต่แล้วเธอกลับเกิดความสงสัยเมื่อพบว่ามีบางอย่างกำลังดิ้นอยู่ภายในท้องของสุนัข

“ พี่ ” ท่าทางตกใจแสดงออกมาจากแอลลี่หลังจากที่เธอพุ่งทิ้งระยะห่าง โยฮันที่กำลังควักตับหมูสีชมพูด้านข้างจึงคลุมร่างกายด้วยกระดองปูแล้วเดินเข้ามาดูว่ามีสิ่งใดอยู่ภายในท้องของซอมบี้

ทันทีที่เขามองเห็นสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวไปมาภายในท้องบนใบหน้าของโยฮันก็ปรากฎความกังวลใจ เมื่อเขาเห็นว่าซอมบี้แพร่พันธุ์ได้ด้วยการตั้งท้อง

“ ลูกสุนัข ”

“ พวกมันเป็นซอมบี้ไหมคะ ”

โยฮันพยักหน้า สิ่งที่อยู่ภายในท้องคือสุนัขระดับ 3 เขาตกใจมากที่แม่สุนัขสามารถให้กำเนิดซอมบี้ระดับ 3 ได้ หากปล่อยเอาไว้เขากลัวว่ามันจะต้องสร้างซอมบี้ที่ระดับสูงกว่านี้ได้อย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงจะนำข้อมูลนี้กลับไปบอกวิน หากฆ่าซอมบี้สัตว์แล้วให้ผ่าท้องของมันเพื่อทำลายด้วยเผื่อจะมีลูกของมันอยู่ด้านใน  

การฆ่าซอมบี้แล้วปล่อยร่างของมันทิ้งไป ซอมบี้ที่อยู่ภายในท้องอาจจะกินศพของแม่พวกมันแล้วเริ่มล่าอีกครั้งหนึ่ง

“ พี่คะ ซอมบี้ระดับ 3 ก็มีลูกด้วยเหมือนกัน ”

“ ดูมนุษย์ให้หน่อย  ”

“ จะให้หนูผ่าท้องมนุษย์เหรอ ไม่เอาอะ ”

“ คิดว่าเรียนหมอ เธออยากเป็นหมอไม่ใช่เหรอ ”

“ ใครบอกพี่! ”

แอลลี่ทำหน้าดุพี่ชาย อย่างไรก็ตามเธอยังคงทำตามที่พี่บอกด้วยการผ่าท้องซอมบี้มนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นเพศชายหรือเพศหญิงเธอผ่าท้องของมันทั้งหมดเพื่อดูว่ามีอะไรอยู่ภายในท้องหรือเปล่า แต่แล้วเธอกลับตะลึงเมื่อพบว่ามีเด็กทารกดิ้นอยู่ในท้องของซอมบี้เพศหญิง เธอจึงวิ่งมาหลบหลังพี่ชายด้วยความกลัว

“ พี่ ซอมบี้ก็มีลูก ”

อุแว้!

เสียงร้องเล็กแหลมดังออกไปไกล ระดับของซอมบี้ที่ปลดปล่อยออกมาคือระดับ 3 ไม่ต่างจากแม่ที่ตาย โยฮันตกใจไม่น้อยที่ซอมบี้เพศหญิงสามารถตั้งท้องได้ เขาเชื่อว่ามันจะต้องตั้งท้องเพราะเชื้อไวรัสบังคับให้ตั้งท้องอย่างแน่นอน การจะให้ซอมบี้เพศชายและหญิงมีเพศสัมพันธ์กันคงเป็นไปไม่ได้

อุแว้!

ซอมบี้ทารกยังคงกรีดร้องต่อไป ขณะที่มันกำลังร้องก็ได้ลืมตาเผยให้เห็นดวงตาสีดำทั้งดวง โยฮันที่คิดจะฆ่ากลับหยุดความคิดของเขาเอาไว้ก่อน เนื่องจากนึกบางอย่างได้ หลังจากเปลี่ยนมือขวาให้กลายเป็นกรงเล็บ เขาจึงข่วนไปยังแขนของตนจนมีเลือดไหลออกมา ก่อนจะนำเลือดไปหยดลงไปในปากซอมบี้ที่กำลังร้อง ทันใดนั้นเองเสียงร้องของมันกลับหยุดกระทันหัน ซอมบี้ทารกที่สัมผัสได้ถึงเลือดจึงหันมองโยฮันที่มอบเลือดของตนเองให้

“ พี่ทำแบบนั้นทำไม ”

แอลลี่ถามด้วยความสงสัย ก่อนจะถอยออกไปด้านหลังเมื่อมองเห็นว่าซอมบี้ทารกกำลังยืนด้วยสองขาพลางใช้ลิ้นเลียริมฝีปากด้วยท่าทางเอร็ดอร่อย ทันใดนั้นมันก็ร้องคำรามราวกับเสือก่อนจะใช้เล็บฉีกกระชากผิวหนังตามร่างกายด้วยท่าทางทรมาน  ไม่ว่าจะเป็นเนื้อหรือหนังต่างถูกดึงออกมาจากร่าง กระทั่งผ่านมา 5 นาทีมันก็ล้มตัวลงไปนอนบนพื้นดินหลังจากมีเลือดไหลออกมาจากทวารทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นหู ตา จมูกหรือปาก ล้วนแล้วมีเลือดข้นไหลออกมาราวกับน้ำไหล จากสิ่งที่เห็นทำให้เขารู้ว่าเลือดที่มันกินเข้าไปมีผลเสียกับมัน

“ แอลลี่ เธอคิดว่าเลือดฉันเป็นพิษกับซอมบี้ หรือว่ามันมีพลังเยอะไปจนซอมบี้ปรับตัวไม่ทันจึงตาย ”

แอลลี่เข้ามาดูทารกซอมบี้ใกล้ๆ ร่างกายของมันหลังจากตายแตกต่างจากตอนที่มันออกมาจากท้องแม่ หลังจากที่มันกินเลือดพี่ชายของเธอเข้าไปดูแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ทว่ามันกลับตาย เธอจึงคิดว่าเลือดที่รับเข้าไปอาจจะเป็นพิษ ซึ่งพิษกลับเป็นพิษดีหากว่ามันปรับตัวให้เข้ากับเลือดได้ ทว่าทารกกลับตายก่อน

โยฮันจึงเดินหาศพซอมบี้ตัวอื่นๆที่มีลูกก่อนจะลองให้เลือดเขากับมันตัวละเล็กน้อยเพื่อทดสอบดูว่าพวกมันจะปรับตัวกับเลือดของเขาได้ไหม เพียงแต่ว่าทารกซอมบี้ทั้งหมดกลับตกตาย เขาจึงลองกับซอมบี้ระดับ 3 ที่ไม่ใช่ทารก ไม่ว่าจะเป็นสัตว์หรือมนุษย์ล้วนตายเช่นกัน 

“ ดูเหมือนว่าการจะมอบเลือดฉันให้คนอื่นจะเป็นไปไม่ได้นะ เธอรับได้น่าจะเพราะมีสายเลือดเดียวกัน ”

“ หนูคิดว่าถ้าพี่จะให้เลือดกับคนอื่น คงต้องมีการทดลองกับคนที่ใกล้จะตายหรือเป็นซอมบี้ ไม่งั้นพี่ถูกกล่าวหาว่าฆ่าคนแน่นอน ”

“ อืม ไว้มีเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นค่อยแอบถ่ายเลือดก็แล้วกัน ตอนนี้ช่วยกันเก็บตับก่อน ”

สองพี่น้องช่วยกันเก็บตับจนกระทั่งผ่านมา 1 ชั่วโมงพวกเขาก็เก็บตับใส่เข้าไปในห่อหนังระดับ 4 จนด้านหลังมีถุงขนาดใหญ่สะพายอยู่ โยฮันจึงพาน้องสาววิ่งแข่งกันกลับไปยังสถานีวิจัย ในระหว่างทางเขาก็ได้แอบมองดูน้องสาว เนื่องจากเขาอยากรู้ว่าเธอจะต้องเติมพลังงานด้วยอะไร

“ เหนื่อยหรือยัง ”

“ เหนื่อยแล้ว แต่ก็ยังวิ่งต่อได้ ”

“ กินตับเพิ่มพลังหน่อยไหม ”

“ ตับดิบๆเลยเหรอ หนูจะไม่ป่วยก่อนหรือไง”

แอลลี่มองไปยังตับที่พี่ชายยื่นมาให้ มันเป็นตับของซอมบี้ระดับ 4 ที่แบ่งติดมือมาเล็กน้อย ขนาดของมันเท่ากับกำปั้นผู้ใหญ่ เขากินไปแล้ว 1 ชิ้นส่วนอีกชิ้นจึงได้ยื่นให้น้องสาว

“ กลิ่นเลือดสดๆหอมมากๆเลยนะ ”

“ หอมก็บ้าแล้วพี่ ทั้งคาวทั้งเหม็น ” แอลลี่มองตับภายในมือก่อนจะตัดสินใจกัดคำใหญ่แล้วกลืนลงท้องให้เร็วที่สุด สัมผัสของเธอราวกับกำลังกัดเยลลี่ แต่รสชาติกลับทั้งเหม็นและคาว ต่อให้จะกลืนลงท้องไปแล้วก็ตาม เธอยังคงรู้สึกคาวภายในปากจนต้องบ้วนน้ำลายทิ้งบ่อยๆ โยฮันที่เห็นท่าทางน้องสาวเขาจึงคิดว่าเธอควรจะพกตับต้มดีกว่ากินตับดิบๆข้างทางเหมือนเขา

“ เป็นยังไงบ้าง ”

“ เหมือนจะมีพละกำลังเพิ่มขึ้น ”

“ งั้นก็แสดงว่ากินเพื่อฟื้นฟูพละกำลังได้ หากจะออกล่าให้เตรียมตับต้ม แต่ถ้าขี้เกียจก็กินดิบๆมันนั่นแหละ ”

“ หนูจะต้มตับก่อนออกล่าทุกครั้ง หนูสัญญา ”

โยฮันยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันมองไปด้านหลัง เขาสัมผัสได้ว่ามีซอมบี้กำลังมองเขาจากระยะไกลจึงบอกให้น้องสาวปลดสำภาระแล้วไปสังหารมันก่อนจะตามกลับไปที่สถานี เขาไม่ฆ่าก็เพราะว่าเชื้อไวรัสจำเป็นต่อน้องสาวของเขามากกว่า ตอนนี้เขาเป็นระดับ 4 การฆ่าระดับ 3 จึงทำให้เขาได้อัตราการวิวัฒนาการที่น้อยมาก.