**卷一:灵寰โหมแรง**
**บทที่ 2: พี่หิน**
"พี่หิน!"
ในขณะที่ชายร่างใหญ่สามคนยังยืนนิ่งงัน เสียงหวานแหลมของเด็กหญิงดังขึ้นด้วยความดีใจ
เด็กหญิงที่พลิกตัวลุกขึ้นอย่างไม่รู้เมื่อไร วิ่งเข้าไปกอดชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่โผล่ออกมาจากหินก้อนั์ เด็กหญิงตัวเล็กที่สูงแค่เอวของชายหนุ่ม กอดขาของเขาแน่น มือเล็กขาวนุ่มโอบล้อมต้นขาไว้ ตัวหันข้างหลบหลังชายหนุ่ม ดวงตากลมโตเป็ประกาย ั์ตาหวานฉ่ำกลอกไปมาอย่างไม่หยุด
ชายร่างใหญ่ทั้งสามตกตะลึง มองหน้ากัน ก่อนมองไปยังชายหนุ่มอีกครั้ง แต่ถึงแม้จะได้ยินเสียงเรียก ชายหนุ่มก็ยังนิ่งเฉย จ้องมองไปเบื้องหน้าเหมือนคนเหม่อลอย ท่ามกลางความงุนงงและสงสัยบนใบหน้าของทั้งสาม
เด็กหญิงรู้สึกใจหล่นวูบ มือเล็กที่กอดขาของชายหนุ่มสั่นไหวเล็กน้อย เรียกเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว "พี่หิน ในที่สุดเล่อร์ก็หาเจอแล้ว! คนพวกนี้จะจับเล่อร์ พี่หินช่วยเล่อร์ด้วย!"
คราวนี้ชายหนุ่มร่างสูงเหมือนจะได้ยินเสียงเรียกจากเด็กหญิง เขาค่อยๆ ก้มศีรษะลงมองนิดหนึ่ง เด็กหญิงเงยหน้าสบตาเขาแล้วเห็นแต่สายตาไร้แววของเขา ใจเธอก็สั่นระรัว
แต่ภาพนี้ทำให้ชายทั้งสามรู้สึกใจหาย พวกเขาใช้พลังััตรวจสอบชายหนุ่มอย่างละเอียด แต่พบว่าเขาปราศจากพลังใดๆ ซึ่งแสดงได้สองกรณี หนึ่งคือเขาเป็เพียงมนุษย์ธรรมดาไร้พลัง และอีกกรณีคือเขาอาจมีอาคมปิดบังพลัง
ชายผู้มีเคราดกหันไปส่งสัญญาณให้เพื่อนร่วมทาง ก่อนถามชายหนุ่มร่างสูงเสียงเคร่งขรึม "ไม่ทราบว่าเ้าคือใคร พวกเราคือพรรคมีดโลหิต และกำลังตามล่าอสูรจิ้งจอกตัวนี้อยู่ หากเ้าไม่เกี่ยวข้องโปรดถอยไป"
เด็กหญิงได้ยินดังนั้นรีบมองชายหนุ่มอย่างขอความช่วยเหลือ ชายหนุ่มเงยหน้ามองชายผู้มีเคราดกแวบหนึ่ง แต่ไม่พูดอะไร
ชายผู้มีเคราดกเริ่มโกรธเล็กน้อย เสียงดังขึ้นว่า "เ้าไม่สนใจพวกข้า หรือเห็นข้าเป็ตัวไร้ค่าใช่หรือไม่!"
เมื่อสิ้นคำเสียงของเขาดังก้องไปทั่ว เด็กหญิงใกลัว กำมือเล็กไว้แน่น
ชายหนุ่มยังคงนิ่งไม่ไหวติง
“ในเมื่อเ้าเลือกอยู่ข้างอสูรนี้ ก็จำเป็ต้องกำจัด!” ชายเคราดกชักดาบออกมา แสงขาวเรืองรอบดาบ พลันฟาดฟันลงมา