วันที่ฝนตก เป็วันหยุดวันหนึ่งของนิชาพอดี หลังจากที่นิชารับประทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น นิชาก็คว้ามือถือมาอ่านนิยายเื่หนึ่ง ซึ่งอ่านมาถึงตอนใกล้จบแล้วนั้น นิชาก็บ่นพรึมพรำ
"ฮึ สุดท้ายนางเอกก็โดนขับไล่ให้ไปอยู่จวนร้าง ทั้้งๆที่นางเอกโดนใส่ร้ายแท้ๆ ถึงนางจะร้ายกาจแต่ก็ทำเพื่อรัก แต่ รักผิดคนก็อย่างนี้แหละ ถ้าฉันเป็นางเอกจะไม่ไปรักคนแบบนี้แน่ๆ ไอ้อ๋องพระเอกก็โง่หลงชายารอง จนโงหัวไม่ขึ้น "
แล้วนิชาก็ล้มตัวนอนแล้ววางมือถือบนที่นอนนุ่มๆบนเตียงของเธออย่างไม่สบอารมย์ จนเผลอหลับไป
"คุณหนู คุณหนู " เสียงๆหนึ่งดังขึ้น นิชาลืมตาแล้วบ่นกับตัวเอง นี่ฉันหลับไปเหรอ
"คุณหนู" เสียงนี้ดังขึ้นอีกครั้ง นิชาหันไปมองตามเสียงเรียก เธอใรีบขยับตัวไปมุมสุดของเตียง
"เธอเป็ใคร มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" นิชารีบถามผู้หญิงคนนั้น
"โธ่ คุณหนู นี่ฉู่เฉาไงเ้าคะ แม้แต่ฉู่เฉาคุณหนูก็จำไม่ได้ สมองคุณหนูได้รับการกระทบกระเทือนอะไรหรือเปล่า เดี๋ยวฉู่เฉาจะไปตามท่านหมอมานะคะ" เด็กรับใช้พูดด้วยความเป็ห่วง
นิชารีบเอ่ย "นี่ๆ ไม่ๆ ไม่ต้องไปตามหมอๆเหมอๆ อะไรสักอย่าง เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ ฉันเป็คุณหนู เธอเป็ฉู่เฉา ใช่ไหม "
"เ้าค่ะ" สาวใช้รีบตอบอย่าง งงๆ
นิชามองรอบๆบริเวณ กลับพบว่า ที่นี่ไม่ใช่ห้องคอนโดของเธอ แต่ เป็สถานที่แห่งหนึ่งตกแต่งเหมือนในหนังจีนย้อนยุคที่เธอเคยดู เธอนั่งคิดในใจ เมื่อครู่เธอเผลอหลับไปในห้องคอนโดของเธอ แต่ทำไมพอตื่นมาโผ่อยู่ที่นี่ได้ หรือเธอจะข้ามภพเหมือนในนิยายเื่อื่นที่เคยอ่านมา คนอื่นข้ามภพเพราะตายไม่ใช่เหรอ แล้วเธอล่ะ มาอยู่ที่นี่ได้ไง ไม่ใช่ว่าเธอตายไปแล้วหรอกนะ บ้าบอเป็ไปไม่ได้เธอแค่นอนหลับฝัน ถึงฝันก็เถอะ แต่นางต้องรู้ว่านางมาทำอะไรที่นี่ก่อนขอเรียบเรียงเหตุการณ์แล้วค่อยเล่นตามน้ำไป
นิชาหันไปถามหญิงคนใช้
"ฉู่เฉา เธอรู้ไหม ฉันชื่ออะไร"
"โธ่ คุณหนู จำบ่าวไม่ได้ก็เถอะ แม้แต่ชื่อตัวเองก็จำไม่ได้ เลยเหรอเ้าคะ " สาวใช้มองนิชาด้วยความเป็ห่วง
นิชาจึงคิดแผนเพื่อจะลวงถามสาวใช้
"โอ้ย ฉันปวดหัวเหลือเกิน สมองคงกระทบกระเทือน ฉันจำอะไรไม่ได้เลย ฉู่เฉาช่วยบอกฉันทีสิ"
"คุณหนูชื่อ กู้ปิงฉาง ไงเ้าคะ จำได้ไหมเ้าคะ" สาวใช้ตอบอย่างเป็ห่วง
นิชาเริ่มนึกคิด ชื่อนี้คุ้นมากเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน พร้อมบ่นพรึมพรำ "กู้ปิงฉาง กู้ปิงฉาง" "ปิงฉาง ปิงฉาง" สักพักนิชาก็นึกออก นี่ๆมันชื่อนางเอกนิยายที่เธอกำลังอ่านนี่ แล้วทำไมต้องมาเป็ตัวเองไปซะแล้วนี่อะไรกัน หรือเธอเองจะย้ายร่างมาอยู่ในนิยายเื่นี้ ปกติเขาต้องตายกันมิใช่เหรอร่างถึงย้ายเข้าอยู่อีกร่างหนึ่งได้ แต่เธอยังไม่ตายนี่ เธอนอนหลับอยู่ในคอนโด แล้วฉันจะต้องทำยังไงต่อดี เธอจึงเอ่ยหลอกถามสาวใช้อีกรอบ
"ฉู่เฉา เธอบอกว่าฉันชื่อกู้ปิงฉางใช่ไหม พ่อของฉันเป็แม่ทัพ ชื่อ กู้เกาหลาง แม่ของฉันเป็ภรรยาเอกชื่อ กู้หวานหว่าน ใช่หรือไม่"
"ใช่ๆ เ้าค่ะ แต่ทำไมคุณหนูพูดจาแปลกๆ ยังไงชอบกล ฉัน ฉัน นี่มันเป็ยังไงเ้าคะ" ฉู่เฉายืนงง กับบางคำที่ได้ฟัง
"ข้าพูดผิดข้าลืมตัว ตอนนี้ข้าหิวแล้ว มีอะไรให้กินบ้าง" นิชาเพิ่งนึกคำบางคำออกมาได้ เพื่อให้ไม่เกิดพิรุธ
"เดี๋ยวบ่าวจะไปเตรียมโจ๊กมาให้นะเ้าคะ แล้วจะรีบไปตามท่านหมอให้มาดูอาการ จะได้ไปเรียนคุณท่านด้วย ท่านคงดีใจมากที่คุณหนูฟื้นเสียที คุณหนูนอนสลบมาหลายวันแล้ว" ฉู่เฉาทำท่าทางตื่นเต้น
"ฉู่เฉา เมื่อครู่นี้เ้าบอกว่าข้าสลบใช่ไหม เพราะอะไรข้าถึงสลบ" นิชาเริ่มนึกคิดเื่บางตอนว่าสถานการณ์ของเื่ตอนนี้ถึงตอนไหนแล้ว
"ในวันงานชมดอกเบ็ญจมาศ คุณหนูได้รับบัตรเชิญให้ไปร่วมงานในวัง แล้ว คุณหนูก็พลัดตกน้ำที่ท้ายอุทยานหลังวังเ้าค่ะ ดีที่ท่านอ๋อง ช่วยท่านขึ้นมาได้ ท่านจึงสลบมา3วันแล้วเ้าค่ะ" ฉู่เฉาเล่าให้นิชาฟังด้วยความตื่นเต้น
"อ๋องช่วยไว้งั้นเหรอ อ๋องไหนกัน เธอตอบฉันหน่อยสิ" นิชาลืมตัวพูดออกไป
"โธ่คุณหนู ท่านอ๋อง ชินรั่วเฟิง ไงเ้าคะ " ฉู่เฉาตอบด้วยความตื่นเต้น ถึงจะฟังบางคำแปลกๆจากนิชา แต่ก็ยังพอตอบได้ดี
"ชินรั่วเฟิง นี่มันชื่อตาบ้า อ๋อง4 ไม่ใช่เหรอ" นิชาพูดด้วยความใ
"ใช่เ้าค่ะ ทำไมคุณหนูพูดแปลกๆ ท่านอ๋อง4 ชินรั่วเฟิงไม่ใช่คนบ้านะเ้าคะ เป็คนที่คุณหนูชอบไงเ้าคะ" ฉู่เฉารีบตัดบท
"ช่างเหอะ ไปหาอะไรมาให้ฉันกินหน่อย ฉันหิวมากเลยตอนนี้" นิชาบอกสาวใช้
ขณะที่ฉู่เฉาเดินออกจากห้องไปแล้ว นิชาก็เริ่มคิดถึงเหตุการณ์อีกรอบ "ตกน้ำเหรอ นี่ย้อนมาถึงตอนตกน้ำ งั้นก็ยังไม่ได้อยู่จวนอ๋อง แน่ๆเลย ฉันต้องวางแผนใหม่ เพื่อที่จะไม่ต้องเข้าอยู่จวนอ๋องที่แสนโเี้ทรมาน นั่นเป็อันขาด ฉันจะไม่แต่งกับอ๋องบ้านั่นแน่นอน ตอนนี้ใครอยากแต่งก็แต่งเหอะ จากนี้ฉันจะไม่ขอแย่งชิงกับใคร ฉันขอบายค่ะ บ๊ายบาย ท่านอ๋อง4"
นิชาเริ่มคิดแผนต่างๆ เพื่อจะไม่ให้เกิดเื่ดังกล่าวเหมือนในนิยายนั้นขึ้นเป็อันขาด
และแล้วฉู่เฉาก็นำโจ๊กเข้ามา นิชากินโจ๊กได้สัก2คำ ก็ ได้ยินเสียงโหวกเหวกอยู่ข้างนอก ทันไดนั้นก็มีฝีเท้าคน2คนเดินเข้ามา
"เป็ยังไงบ้างลูก" ฮูหยินใหญ่พูดด้วยความดีใจ เดินเข้ามาพร้อมท่านหมอ
"แม่พาท่านหมอมาตรวจอาการของเ้าอีกรอบ"
เมื่อท่านหมอจับชีพจรของนิชาแล้วนั้น ก็กล่าวขึ้น
"ตอนนี้ร่างกายฟื้นตัวดีขึ้นมากแล้ว กินยา แล้ว พักผ่อน ไม่นานก็หายเป็ปกติดี เดี๋ยวข้าจะเขียนเทียบยาให้นะขอรับ" แล้วท่านหมอก็เดินออกไปเตรียมยาโดยมีฉู่เฉาเดินตามท่านหมอไป
"แม่ดีใจที่ลูกปลอดภัย" ฮูหยินใหญ่รีบเข้าไปสวมกอดลูกสาวอย่างทะนุถนอม
"ขอบคุณเ้าค่ะ ท่านแม่" นิชาพยายามนึกคำที่จะพูด เพื่อไม่ให้เป็พิรธ
"แล้วท่านพ่อล่ะเ้าคะ ท่านไม่อยู่จวนเหรอเ้าคะ" นิชาถามผู้ที่มาเป็มารดา
ฮูหยินรีบตอบลูกสาว "ท่านพ่อของเ้าวันนี้มีราชองค์การจากวังหลวง ตามรับสั่งขององค์จักรพรรดิ์ให้ไปเข้าเฝ้า จริงๆก็เป็วันหยุดของพ่อเ้าแท้ๆ"
"ไม่เป็ไรเ้าค่ะท่านแม่" นิชารีบเอ่ย
นิชากอดผู้เป็มารดา ก็เริ่มคิดถึงเื่ราวต่างๆที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เธอเองจะต้องย้ายมาอยู่ร่างนี้นานแค่ไหนกัน หลังจากนี้เธอเองต้องทำอย่างไรบ้าง ร่างนี้มีคุณสมบัติอะไร เธอคุ่นคิดในใจ "ฉันอ่านนิยายจีนโบราณซึ่งแปลเป็ไทย แต่พอฉันย้ายมาอยู่ในร่างนี้ฉันกลับพูดและฟังภาษาของพวกเขารู้เื่ทุกอย่าง นี่คงเป็คุณสมบัติของร่างนี้ แล้วฉันจะทำอย่างไรต่อไปดี ไม่มีอะไรติดตัวมาสักอย่าง มือถือและงานวิจัยเครื่องสำอางค์" เธอคิดถึงพ่อแม่ คิดถึงคอนโด คิดถึงที่ทำงานและเพื่อนๆ แต่ตอนนี้เหมือนเธอฝันเข้ามาอยู่ที่นี่ แต่ดันไม่มีอะไรติดตัวมาเลย ย้อนกลับไปเอาก็ไม่ได้ เธอต้องทำอย่างไรดี หรือจะรอให้หลับคืนนี้ บางทีอาจกลับไปตื่นที่คอนโดก็ได้ เธอพยายามปลอบใจตัวเอง
และสาวรับใช้ก็นำน้ำยาสมุนไพรต้มเดินเข้ามา "ยาต้มเสร็จแล้วเ้าค่ะคุณหนู"
ฮูหยินใหญ่รีบรับยาจากสาวใช้ มาป้อนให้ลูกสาว
นิชาไม่เคยกินยาต้ม พอได้ชิมนิดหน่อย ถึงกับสะดุ้ง
"อื้อหื้อ ไม่อร่อยเลย ขมมาก ไม่เอาแล้ว ไม่อยากกิน"
ทางฝ่ายแม่ก็เป็ห่วงลูกสาว "ยาขมคือยาดี ลูกต้องกินให้หมดนะ จะได้หายไวๆ"
นิชาส่ายหน้า แต่พอเห็นหน้าผู้เป็แม่ก็อดสงสารไม่ได้
นิชานึกในใจ "เอาสิวะ เป็ไงเป็กัน ฝืนกินให้ช็อคตายไปเลยจะได้กลับคอนโด 1 2 3 ฮึบ" แล้วเธอก็ยกถ้วยน้ำยาต้มกลั้นหายใจดื่มรวดเดียวให้มันจบๆ
ผู้เป็แม่ดีใจมากเมื่อเห็นลูกสาวดื่มยาทีเดียวหมด แล้วหันไปกำชับสาวใช้
"ฉู่เฉา คราวหน้าเอายาต้มมาให้คุณหนู เ้าจงเอาลูกกวาดมาด้วยนะ คุณหนูทานยาเสร็จจะได้กินลูกกวาดจะได้ไม่ขมติดคอ"
"เ้าค่ะ นายท่าน" สาวใช้รีบรับคำ
"เอาหล่ะ แม่คงต้องไปแล้วนะ ไม่รบกวนเ้าพักผ่อนเยอะๆนะ" แล้วฮูหยินใหญ่ก็เดินจากไป ถึงแม่นางจะรู้สึกถึงบุคลิกท่าทางของลูกสาวตอนนี้ว่าเปลี่ยนไป แต่นางก็ไม่กังวลใดๆ ขอแค่ลูกสาวสบายดี นางก็ดีใจแล้ว
1K
