ระหว่างทางกลับบ้าน เฟิงหยางได้แวะเข้าร้านขายศาสตราอีกสองแห่ง เขาได้กว้านซื้อศาสตราเวทที่ชำรุดมาอีกหลายสิบชิ้น พร้อมกับวัตถุดิบจำนวนมาก เสร็จแล้วจึงมุ่งหน้ากลับบ้านของตนทันที
หลังจากจัดระเบียบศาสตราเวทที่ชำรุดซึ่งซื้อมา เขาก็จัดการสำรวจสินทรัพย์ของตนเองอีกครั้ง ตอนนี้เขามีหินิญญาระดับต่ำเหลืออยู่กว่าห้าพันแปดร้อยก้อน ซึ่งเพียงพอสำหรับการบำเพ็ญเพียรไปอีกพักใหญ่
เมื่อวางแผนสำหรับ่เวลาต่อไปเรียบร้อยแล้ว เฟิงหยางก็ทุ่มเทสมาธิให้กับการซ่อมแซมศาสตราเวทที่ชำรุดทีละชิ้น หลังจากซ่อมแซมไปได้กว่ายี่สิบชิ้นจนพลังปราณแท้หมดสิ้น เขาก็นำค่ายกลรวมปราณออกมา แล้วเข้าสู่สภาวะบำเพ็ญเพียร
หินิญญาแหลกสลายกลายเป็ผุยผงในมือของเฟิงหยางไปทีละก้อน ด้วยความช่วยเหลือของค่ายกลรวมปราณ เขาบำเพ็ญเพียรจนถึงกลางดึก เมื่อรู้สึกว่าตนเองมาถึงขีดจำกัดแล้ว จึงได้หยุดพักแล้วเข้านอน
...
หลังจากนั้น เฟิงหยางก็เริ่มต้นการบำเพ็ญเพียรอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง ในแต่ละวัน นอกจากเวลากินและนอนแล้ว เวลาที่เหลือทั้งหมดล้วนถูกใช้ไปกับการซ่อมแซมศาสตราและการบำเพ็ญเพียร
ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้เขายังมีเคล็ดวิชาที่สูงระดับกว่าเดิม ทั้งยังมีค่ายกลรวมปราณที่สามารถใช้งานได้อย่างไม่จำกัด การบำเพ็ญเพียรจึงราบรื่นกว่าแต่ก่อนหลายเท่าตัวนัก ประกอบกับการมีหินิญญาอย่างเหลือเฟือ และความช่วยเหลือจากวิชาซ่อมแซม ระดับพลังบำเพ็ญเพียรของเฟิงหยางจึงพุ่งทะยานขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน นี่เป็ครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกว่า...บางทีพร์ในการฝึกตนของตนเองอาจจะไม่ได้ย่ำแย่เหมือนที่เคยคิดไว้
ทว่าเฟิงหยางหารู้ไม่ว่า เงื่อนไขในการบำเพ็ญเพียรของเขาในตอนนี้ ไม่ได้แตกต่างไปจากศิษย์สายหลักของสำนักระดับสี่หรือห้าเลยแม้แต่น้อย ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรที่เพิ่มขึ้นอย่างก้าวะโจึงนับเป็เื่ที่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง
นับั้แ่เปลี่ยนมาฝึกฝนเคล็ดวิชาอัคคีเร้นลับ ปริมาณการใช้หินิญญาระดับต่ำในการบำเพ็ญเพียรของเฟิงหยางในแต่ละวันก็เพิ่มขึ้นเป็ห้าสิบก้อน นับเป็จำนวนที่น่าใอย่างยิ่ง นอกจากนี้ เกือบทุกเที่ยงเขายังจะไปทานอาหาริญญาที่เจินเว่ยเซวียนอีกมื้อหนึ่ง ใช้จ่ายไปอีกสี่สิบถึงห้าสิบก้อน เมื่อรวมกับหินิญญาที่ใช้ในการขับเคลื่อนค่ายกลรวมปราณแล้ว ค่าใช้จ่ายในแต่ละวันของเขาก็สูงถึงหนึ่งร้อยหินิญญาระดับต่ำ
การใช้จ่ายวันละหนึ่งร้อยหินิญญาระดับต่ำ หากเื่นี้แพร่งพรายออกไป เกรงว่าคงจะทำให้ผู้คนในเมืองเมฆาครามแห่งนี้ใจนคางหลุดเป็แน่
หินิญญาระดับต่ำกว่าห้าพันก้อนที่เตรียมไว้แต่เดิม ถูกใช้ไปจนเกือบหมดสิ้นภายในเวลาไม่ถึงสิบวัน ทว่าเื่นี้กลับไม่นับเป็ปัญหาอีกต่อไป หลังจากเฟิงหยางนำศาสตราที่ซ่อมแซมสะสมไว้ชุดหนึ่งออกไปขาย เขาก็ได้หินิญญาก้อนใหญ่กลับมาอีกครั้ง ส่วนใหญ่ถูกนำไปใช้ในการบำเพ็ญเพียร ส่วนน้อยถูกนำไปซื้อศาสตราที่ชำรุดและวัตถุดิบเพิ่มเติม
แม้ใน่แรกเฟิงหยางจะพยายามหลีกเลี่ยงการขายศาสตราคืนให้กับร้านค้าที่ตนเองไปรับซื้อศาสตราที่ชำรุดมา แต่เมื่อทำบ่อยครั้งเข้าก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ในภายหลัง เขาจึงเปลี่ยนไปรับซื้อศาสตราที่ชำรุดจากร้านค้าเล็กๆ แห่งอื่นแทน ส่วนศาสตราที่ซ่อมแซมเสร็จแล้วจะถูกนำไปขายที่หอหมื่นศาสตราทั้งหมด อีกทั้งทุกครั้งที่ไปก็เพียงแค่ขายของแล้วจากไปทันที ไม่เคยพูดคุยยืดยาว ทำให้ดูลึกลับอยู่บ้าง กระทั่งชื่อจริงก็ยังไม่เคยบอกกล่าวผู้ใด
จำนวนผู้ฝึกตนในเมืองเมฆาครามมีไม่น้อย ปริมาณการใช้ศาสตราในระดับศาสตราเวทจึงมีมากเช่นกัน การที่เฟิงหยางนานๆ ครั้งจะนำศาสตราใหม่ออกมาขายชุดหนึ่ง จึงไม่ได้ส่งผลกระทบต่อตลาดศาสตราในเมืองเมฆาครามมากนัก และไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากผู้ใดเป็พิเศษ
ภายใต้เงื่อนไขอันยอดเยี่ยมเช่นนี้ ต่อให้พร์ในการฝึกตนจะย่ำแย่เพียงใด ความเร็วในการเลื่อนระดับพลังใน่รวบรวมลมปราณก็ย่อมไม่ช้าเกินไปนัก เพียงแค่ยี่สิบวัน เฟิงหยางก็เลื่อนขึ้นสู่ระดับรวบรวมลมปราณขั้นที่แปด สองเดือนให้หลัง เขาก็บรรลุถึงระดับรวบรวมลมปราณขั้นที่เก้าได้สำเร็จ และกำลังมุ่งหน้าสู่ระดับรวบรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์
ก่อนหน้านี้ เขาใช้เวลาสิบปีเต็มจึงจะบรรลุถึงระดับรวบรวมลมปราณขั้นที่สามได้ แต่บัดนี้กลับใช้เวลาเพียงสี่เดือนกว่าๆ ก็เลื่อนจากระดับรวบรวมลมปราณขั้นที่สามขึ้นมาถึงขั้นที่เก้าได้แล้ว นี่เป็เื่ที่เฟิงหยางไม่เคยกล้าแม้แต่จะฝันถึงมาก่อน เมื่อััได้ถึงระดับพลังที่เพิ่มพูนขึ้นทุกวัน เขาก็รู้สึกเปี่ยมด้วยความมั่นใจต่ออนาคตอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ขณะเดียวกันก็ยิ่งปรารถนาที่จะทะลวงสู่ระดับสร้างฐานให้ได้โดยเร็วที่สุด เพราะเมื่อถึงตอนนั้น บางทีเขาอาจจะสามารถไขความลับของแหวนมิติที่บิดาทิ้งไว้ให้ได้
ใน่สองเดือนที่ผ่านมานี้ ทุกครั้งที่เฟิงหยางออกจากบ้าน เขาก็จะคอยสืบข่าวของตระกูลเหอเป็พิเศษ ได้ยินมาว่าตอนนี้ค่าหัวของฆาตกรที่สังหารเหอหยวนได้เพิ่มขึ้นเป็หนึ่งหมื่นหินิญญาระดับต่ำแล้ว ทว่าแม้จะมีรางวัลสูงถึงเพียงนี้ ก็ยังไม่เคยได้ยินว่าตระกูลเหอจะได้รับเบาะแสใดๆ เกี่ยวกับฆาตกรเลยแม้แต่น้อย เื่นี้ทำให้เฟิงหยางสบายใจอย่างยิ่ง จนกระทั่งค่อยๆ หลงลืมเื่นี้ไปเกือบจะสิ้นเชิง
ปราศจากภยันตราย ปราศจากอุปสรรค ชีวิตของเฟิงหยางดำเนินไปอย่างเป็ระเบียบและเปี่ยมด้วยความอิ่มเอม
ในที่สุด ในเช้าวันหนึ่งหลังจากนั้นอีกสองเดือน เฟิงหยางก็ได้พบกับความประหลาดใจครั้งใหญ่หลวง
...
ในเช้าวันนั้น เฟิงหยางเริ่มต้นด้วยการซ่อมแซมศาสตราที่ชำรุดชุดหนึ่งตามปกติ เตรียมรอให้พลังปราณแท้หมดสิ้นแล้วจึงค่อยเริ่มบำเพ็ญเพียร
“ซ่อมแซม”
เฟิงหยางถือศาสตราเวทระดับสูงชิ้นหนึ่งไว้ในมือ ตั้งจิตในใจ ชั่วครู่ต่อมา แสงสีแดงเบื้องหน้าก็สลายหายไป พร้อมกันนั้นข้อมูลการซ่อมแซมสำเร็จก็ปรากฏขึ้นในหัว
ติ๊ง...
ระดับทักษะเพิ่มขึ้น ระดับปัจจุบัน: ระดับชำนาญ
แต่ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงที่แปลกประหลาดอย่างยิ่งดังขึ้นในห้วงความคิดของเฟิงหยาง หรือควรจะกล่าวว่าเป็ข้อมูลชุดหนึ่งที่วาบขึ้นมา ทำให้เขายืนตะลึงงันไปในทันที
“...”
หลังจากนิ่งอึ้งไปสองสามวินาที ในดวงตาของเฟิงหยางก็พลันฉายประกายแห่งความยินดีอย่างที่สุดออกมา เขาหัวเราะเสียงดังลั่น
“เลื่อนระดับแล้ว!! ฮ่าๆ! ในที่สุดก็เลื่อนระดับแล้ว!”
รอคอยมานานถึงเพียงนี้ ในที่สุดวิชาซ่อมแซมก็เลื่อนระดับแล้ว!!
แม้จะได้รับข้อมูลการเลื่อนระดับ แต่ก็ไม่ได้มีหน้าต่างควบคุมให้ตรวจสอบเหมือนในเกม หลังจากตื่นเต้นอยู่ครู่หนึ่ง เฟิงหยางก็พยายามสงบสติอารมณ์ลง ครุ่นคิดอยู่หลายวินาที แล้วจึงเอื้อมมือไปหยิบสนับมือจากกองศาสตราเวทที่ชำรุดบนโต๊ะเบื้องหน้าขึ้นมา พลันความคิดก็เคลื่อนไหว
ระดับความเสียหายของศาสตรา: 85%
วัตถุดิบที่ต้องใช้ในการซ่อมแซม: ใยแมงมุมหลังม่วงระดับหนึ่ง 20 กรัม
ข้อมูลชุดหนึ่งปรากฏขึ้นในห้วงความคิด ดวงตาทั้งสองข้างของเฟิงหยางเป็ประกายขึ้นมา เอ่ยอย่างยินดีว่า
“20 กรัม?! นี่...ในที่สุดก็แสดงปริมาณแล้ว! ที่แท้การเลื่อนระดับสามารถเพิ่มความสามารถได้ด้วย!”
คาดไม่ถึงว่าหลังจากวิชาซ่อมแซมเลื่อนจากระดับฝึกหัดขึ้นเป็ระดับชำนาญแล้ว จะมีความสามารถในการแสดงปริมาณวัตถุดิบที่ต้องใช้ในการซ่อมแซมเพิ่มขึ้นมาด้วย นี่นับเป็ความประหลาดใจที่เขาคาดไม่ถึง และเพื่อที่จะพิสูจน์การคาดเดาของตนเองก่อนหน้านี้ เฟิงหยางจึงวางสนับมือในมือลง แล้วพลิกฝ่ามือขวา นำศาสตราที่เตรียมไว้เนิ่นนานชิ้นหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ
นี่คือกระบี่ยาวสามฉื่อ กว้างสองนิ้วกว่า ทั่วทั้งเล่มเป็สีเงินขาว รูปลักษณ์ไม่ได้พิเศษอะไรนัก แต่กลับแผ่กลิ่นอายอันแหลมคมที่ชวนให้ใจสั่นออกมา แม้บนตัวกระบี่จะเต็มไปด้วยรอยร้าว แต่ก็ยังไม่อาจบดบังความคมกล้าของมันได้
นี่คือศาสตราล้ำค่าระดับสูงชิ้นหนึ่ง เป็ของที่เฟิงหยางซื้อมาจากร้านขายศาสตราแห่งหนึ่ง แม้จะเสียหายไปถึงแปดส่วนแล้ว แต่กระบี่เล่มนี้ก็ยังคงเป็หนึ่งในสมบัติล้ำค่าประจำร้านของร้านนั้น ได้ยินมาว่าผู้หลอมศาสตราที่สร้างกระบี่เล่มนี้ขึ้นมา เดิมทีตั้งใจจะสร้างกระบี่บิน แต่กลับล้มเหลว ได้เป็เพียงศาสตราล้ำค่าระดับสูงเท่านั้น ตอนที่เฟิงหยางเห็นกระบี่เล่มนี้ครั้งแรกก็รู้สึกถูกชะตาอย่างยิ่ง จึงได้ใช้เงินไปไม่น้อยเพื่อซื้อมันมา แม้ในตอนนั้นจะยังไม่สามารถซ่อมแซมได้ แต่ก็เป็การเตรียมการไว้สำหรับอนาคต นอกจากนี้ เขายังได้เตรียมศาสตราในระดับศาสตราล้ำค่าไว้อีกหลายชิ้น เพื่อรอให้วิชาซ่อมแซมเลื่อนระดับแล้วจึงจะนำมาซ่อมแซม
หลังจากนำกระบี่ยาวเล่มนี้ออกมา เฟิงหยางก็ตั้งจิตในใจทันที
ระดับความเสียหายของศาสตรา: 80%
วัตถุดิบที่ต้องใช้ในการซ่อมแซม: หินลายครามระดับสาม 6 ลูกบาศก์เิเ, ทรายทั่งขาวระดับสาม 50 กรัม, แร่ธาตุลมระดับสาม 35 ลูกบาศก์เิเ
ข้อมูลชุดหนึ่งปรากฏขึ้นในห้วงความคิด เฟิงหยางพึมพำกับตนเองอย่างยินดีว่า
“ซ่อมแซมศาสตราล้ำค่าได้จริงๆ ด้วย! อืม...สมกับที่เป็ศาสตราล้ำค่าระดับสูง ต้องใช้วัตถุดิบระดับสามถึงสามชนิด”
วัตถุดิบที่ใช้ในการหลอมศาสตราเวทโดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็วัตถุดิบระดับต่ำระดับหนึ่งและสอง ส่วนศาสตราล้ำค่านั้น อย่างน้อยที่สุดต้องใช้วัตถุดิบระดับสาม การหลอมศาสตราจิตต้องใช้วัตถุดิบที่สูงระดับกว่านั้น คือระดับสี่หรือกระทั่งระดับห้า แน่นอนว่านี่ไม่ใช่กฎเกณฑ์ที่ตายตัว ยังขึ้นอยู่กับฝีมือของผู้หลอมศาสตราอีกด้วย ผู้หลอมศาสตราที่เก่งกาจ ต่อให้ใช้วัตถุดิบเพียงระดับสาม ศาสตราที่หลอมออกมาก็อาจจะทรงอานุภาพกว่าศาสตราที่ผู้อื่นใช้วัตถุดิบระดับสี่หลอมขึ้นมาเสียอีก
แม้เฟิงหยางจะอยากจะลองซ่อมแซมดูในทันที แต่เมื่อไม่มีวัตถุดิบที่้าก็สุดปัญญาจะทำอะไรได้ เขาจึงตัดสินใจจะไปซื้อวัตถุดิบที่หอหมื่นศาสตราในทันที แต่ก่อนจะไป เขายังนำศาสตราล้ำค่าอีกหลายชิ้นที่เตรียมไว้ออกมา ตรวจสอบทีละชิ้น แล้วจดบันทึกวัตถุดิบที่ต้องใช้ในการซ่อมแซมทั้งหมด แล้วจึงออกจากบ้านไป
...
เฟิงหยางเดินทางมายังหอหมื่นศาสตราอย่างคุ้นเคย เขาเดินตรงเข้าไปในโถงระดับหนึ่งโดยตรง
“คุณชายหลิน สวัสดีเ้าค่ะ ท่านมาขายศาสตราอีกแล้วหรือเ้าคะ?”
เด็กสาวหน้าตาน่ารักนางหนึ่งเดินเข้ามาต้อนรับ นางคือพนักงานเสี่ยวเตี๋ย เฟิงหยางก็นับได้ว่าเป็ลูกค้าประจำของหอหมื่นศาสตราแล้ว เนื่องจากกังวลปัญหาจากตระกูลเหอ เขาจึงใช้ชื่อปลอมว่าหลินอวิ๋น
“ครั้งนี้ข้าไม่ได้มาขายศาสตรา แต่ข้ามาซื้อวัตถุดิบ” เฟิงหยางแย้มยิ้มให้เสี่ยวเตี๋ย แล้วเอ่ยถาม “เถ้าแก่ฉีอยู่หรือไม่?”
เสี่ยวเตี๋ยกล่าวว่า “เถ้าแก่ฉีมีธุระออกไปข้างนอกเ้าค่ะ แต่ผู้ดูแลหลายท่านยังอยู่ คุณชาย้าซื้อวัตถุดิบอะไรหรือเ้าคะ?”
เฟิงหยางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาส่งให้ “ข้า้าวัตถุดิบเหล่านี้ เ้าดูหน่อยว่ามีครบหรือไม่?”
เสี่ยวเตี๋ยรับกระดาษมาดูอย่างละเอียด แล้วอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ “ล้วนเป็วัตถุดิบระดับสามหรือเ้าคะ? มากมายถึงเพียงนี้...คุณชาย ้าทั้งหมดนี้เลยหรือเ้าคะ?”
“ใช่ บนนั้นเขียนไว้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น” เฟิงหยางพยักหน้า “รบกวนเ้าช่วยข้าจัดการโดยเร็วที่สุด ข้ารีบ”
“ได้เ้าค่ะ เชิญคุณชายรอที่บริเวณพักผ่อนสักครู่ ข้าจะไปเตรียมให้เดี๋ยวนี้” ในดวงตาของเสี่ยวเตี๋ยฉายแววยินดีออกมาวูบหนึ่ง นางขานรับคำหนึ่ง แล้วหันหลังเดินเข้าไปด้านในของโถง วัตถุดิบบนรายการของเฟิงหยางนั้นมีมูลค่าไม่น้อยเลยทีเดียว นางย่อมได้รับส่วนแบ่งไม่น้อย ย่อมต้องดีใจเป็ธรรมดา
เฟิงหยางเดินไปนั่งลงที่บริเวณพักผ่อนด้านข้างของโถง ทันใดนั้นก็มีพนักงานนำชาหอมกรุ่นมาเสิร์ฟ เขารออยู่สิบกว่านาที ก็เห็นเสี่ยวเตี๋ยเดินกลับมา ด้านหลังยังมีชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ถือห่อผ้าขนาดไม่เล็กนักตามมาด้วย
เสี่ยวเตี๋ยเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเฟิงหยาง กล่าวเสียงเบา “คุณชาย นี่คือผู้ดูแลสวี่เ้าค่ะ”
“คุณชายหลินรึ? ยินดีที่ได้รู้จัก ยินดีที่ได้รู้จัก ข้าน้อยสวี่หรูขอบคุณอย่างยิ่งที่ท่านมาอุดหนุน นี่คือของที่ท่าน้า ท่านดูหน่อยว่าถูกต้องหรือไม่?” ชายวัยกลางคนร่างท้วมเล็กน้อย ใบหน้าเปี่ยมด้วยไมตรีผู้นั้นวางห่อผ้าในมือลงบนโต๊ะเบื้องหน้าเฟิงหยาง กล่าวด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า
“รบกวนผู้ดูแลสวี่แล้ว” เฟิงหยางพยักหน้า ไม่พูดจาไร้สาระ เริ่มตรวจสอบของในทันที
่เวลาที่ผ่านมา เขาได้ซื้อตำราเกี่ยวกับสมบัติล้ำค่าจาก์และปฐีมาศึกษาด้วยตนเองมากมาย ทำให้มีความเข้าใจในวัตถุดิบต่างๆ อยู่พอสมควร ในไม่ช้าเขาก็ตรวจสอบเสร็จสิ้น พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“สมกับที่เป็หอหมื่นศาสตรา ของถูกต้องทั้งหมด ข้าพอใจมาก ทั้งหมดกี่หินิญญารึ?”
...
ชั่วครู่ต่อมา เฟิงหยางก็เดินออกจากหอหมื่นศาสตราไปพร้อมกับวัตถุดิบถุงใหญ่ด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด
และทันทีที่เขาจากไป ชายวัยกลางคนในชุดคลุมยาวสีครามผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาในโถงระดับหนึ่ง เขาคือฉีิเหอนั่นเอง
“เ้าบอกว่าน้องหลินเพิ่งจะมาเมื่อครู่นี้รึ? แถมยังซื้อวัตถุดิบหลอมศาสตราระดับสามไปมากมายอีกด้วย?”
หลังจากฟังรายงานของเสี่ยวเตี๋ย ฉีิเหอก็ประหลาดใจอย่างยิ่ง เขามองดูรายการสั่งซื้อของเฟิงหยางอยู่นาน ในดวงตาค่อยๆ ฉายประกายแปลกประหลาดออกมา
“เ้าเด็กนี่เป็ใครกันแน่ หรือว่าจะเป็ผู้หลอมศาสตราจริงๆ? ผู้หลอมศาสตราระดับรวบรวมลมปราณรึ? เป็ไปได้อย่างไร...หรือว่า เขาจะเป็ศิษย์ของผู้หลอมศาสตราคนใดคนหนึ่ง?”
“มีความเป็ไปได้สูงมาก นี่ก็อธิบายได้ว่าเหตุใดเขาจึงสามารถนำศาสตราออกมาขายได้มากมายเป็ครั้งคราว แต่กลับเพิ่งจะมาซื้อวัตถุดิบมากมายเป็ครั้งแรก แถมยังล้วนเป็วัตถุดิบระดับสาม เช่นนั้นอาจารย์ของเขาก็น่าจะเป็ผู้หลอมศาสตราระดับสามเป็อย่างน้อยสินะ?”
“ผู้หลอมศาสตราระดับสาม เมืองเมฆาครามยังมีคนเช่นนี้ซ่อนตัวอยู่อีกรึ? หากมีโอกาส คงต้องลองไปทำความรู้จักดูสักหน่อย...”
803
