พัดผ่านรัก [ พู่ไหม ]

บทที่8

                “ทำไมฉันจะต้องลงไปทางบันไดกับคุณพัดด้วยคะในเมื่อฉันไม่จำเป็๲จะต้องหลบหน้านักข่าวสักหน่อยเดี๋ยวเราสองคนไปเจอกันที่ข้างล่างก็ได้นี่คะ”

                นายแบบหนุ่มซึ่งก้าวนำไปสามขั้นบันไดจึงแหงนหน้าขึ้นมามองหล่อนพร้อมกับคลี่ยิ้มบางๆให้ “คุณวาคิดว่าจะหาตัวเจอกันง่ายๆ รู้หรือครับว่าผมจะชวนคุณไปที่ไหนแล้วอีกอย่างหนึ่ง ผมตั้งใจว่าจะอาศัยรถของคุณวาออกไป พวกนักข่าวจะได้ไม่ทันสังเกต”

                “แล้วรถของคุณล่ะคะ”

                หล่อนยังคงคาใจต่อไปเพราะเขาไม่ตอบคำถาม แถมยังก้าวเดินนำลงไปโดยไม่รีรอ ทำให้หล่อนต้องตัดสินใจก้าวตามเขาไปติดๆกระทั่งมาจนถึงประตูทางออกชั้นล่างสุด หล่อนจึงยืนหอบเพราะความเหนื่อยย่อตัวบีบแข้งขาของตัวเอง หวังจะให้เขารู้สำนึกผิดว่าพาหล่อนมาลำบาก

                “เมื่อยหรือเปล่าครับ”

                “ถามได้...เดินลงมาตั้งเป็๞สิบชั้นนะคะคุณ” หล่อนค้อนลมค้อนแล้งไปตามเ๹ื่๪๫

                “ถ้าอย่างนั้นจะให้ผมอุ้มออกไปหรือคุณจะขี่หลังผมดีล่ะครับ”

                คำพูดเย้าแหย่ของเขาทำให้ผิวแก้มของหล่อนแดงปลั่งจนต้องรีบกลบเกลื่อนด้วยการยืดตัวตรง เม้มปากเล็กน้อยก่อนจะเชิดหน้าขึ้นอย่างไว้ตัว

                “ฉันเดินเองได้ไม่ใช่พวกง่อยเปลี้ยเสียขาซะหน่อย...แล้วถ้าขืนฉันทำอย่างที่คุณพัดพูดมีหวังได้ตกเป็๲ขี้ปากคนชอบสอดรู้สอดเห็นเ๱ื่๵๹ของชาวบ้านที่ชอบอ่านหนังสือกอสซิปแน่ๆขอบคุณในความหวังดีนะคะ”

                เมื่อพูดจบหล่อนก็รู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด อาจเป็๞เพราะความอึดอัดในสถานที่ตรงนี้ก็เป็๞ได้เพราะหล่อนต้องอยู่กับเขาในพื้นที่จำกัดทั้งแคบและอับแต่แล้วเมื่อเขาเปิดประตูเหล็กบานเล็กออก หล่อนก็เห็นแผ่นหลังของเขาชะงักกึกในฉับพลัน

                หล่อนจึงคาดเดาออกไปว่า“มีนักข่าวดักอยู่ข้างนอกหรือคะ”

                ภูพัดไม่ได้ตอบในทันทีทำให้หล่อนอดสงสัยไม่ได้ จึงก้าวตามไปยืนในระยะประชิดหลัง ชะโงกมองข้ามไหล่กว้างของเขาออกไปยังเบื้องนอกจึงพบว่าสาเหตุที่ทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ขยับตัวไปไหนเป็๞เพราะชายหนุ่มอีกผู้หนึ่งออกมายืนขวางกลางเอาไว้

                “ผมนึกอยู่แล้วว่านายต้องออกมาทางด้านหลังของโรงแรมผมก็เลยมาดักคอย...ตั้งใจว่าจะมาชวนไปทานข้าวเย็นด้วยกัน วันนี้นายไม่มีคิวงานแล้วนี่ครับ”

                เสียงของสารทูลติดจะทอดอ่อนต่างจากตอนที่พบกันเมื่อครู่...แต่น้ำเสียงนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็วเมื่อหล่อนก้าวเบียดร่างสูงของภูพัดออกไปยืนด้านนอกเพราะรู้สึกถึงความอุดอู้ในสถานที่

                “ผมไม่ว่างนะ ขอโทษด้วยครับ”

        ภูพัดตอบอย่างรักษามิตรภาพแต่สารทูลนั้นกลับมองมาทางหล่อนตาขวาง แสดงความไม่ชอบขี้หน้าอย่างชัดเจนพร้อมกระชากเสียงห้วนขึ้น

        “นายไม่ว่าง...เพราะมีนัดกับผู้หญิงคนนี้เหรอครับแปลกดีนะ ขนาดต้องแอบพากันออกมาทางด้านประตูหลัง”

        “หมายความว่ายังไงครับ” ภูพัดถามกลับเสียงขุ่น

        “ไม่มีอะไร...ผมก็แค่หยอกเล่นถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

        สารทูลไม่รอให้ภูพัดตอบคำถามใดอีกเขาหมุนตัวกลับแล้วเดินตัวปลิวโดยที่วาตีได้แต่มองตามแผ่นหลังอันสูงโปร่งของนายแบบพิธีกรผู้นั้นไม่ทันเห็นว่าสีหน้าของเขาผู้นั้นบึ้งตึง ย่นหัวคิ้วเข้าหากันพร้อมกับเม้มปากแน่นอย่างไร...

ทันเห็นแค่มือข้างหนึ่งที่ไกวอยู่ข้างตัวขณะเดินกำหมัดแน่น!

        “รีบไปกันดีกว่าว่าแต่รถของคุณวาจอดอยู่ชั้นไหนครับ”

        “คุณเดินตามฉันมาเลยค่ะ”

        วาตีกำลังจะก้าวนำหน้าเขาแต่เท้าก็ต้องชะงักอีกรอบ เมื่อจู่ๆนายแบบหนุ่มขยับตัวเข้ามาประกบด้านข้างพร้อมกับถือวิสาสะโอบไหล่หล่อนเอาไว้โดยที่มือข้างที่ว่างจับปีกหมวกแก๊ปให้ขยับลงพร้อมกับก้มหน้าแล้วใช้แรงบังคับกลายๆให้เท้าของหล่อนก้าวเดินออกไป

        “ขอยืมคุณวาควงเป็๲กำบังเดินไปจนกว่าจะถึงรถหน่อยนะครับ”

        เหตุผลของเขามีแค่นี้จริงๆน่ะหรือ? หล่อนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองถามออกมาแต่ก็เดินเคียงกันไปโดยดุษณี จนกระทั่งเกือบจะถึงรถประตูกระจกบานกว้างทางด้านหลังของโรงแรมก็เลื่อนออกจากกันพร้อมกับเหล่านักข่าวต่างกรูออกมา ในมือคนพวกนั้นมีทั้งไมค์ทั้งเทปสัมภาษณ์พร้อมจะทำหน้าที่อยู่เสมอ

        “พวกนักข่าวนี่คะรู้ได้ยังไงกันว่าคุณแอบออกมาทางนี้”

        วาตีได้ยินเสียงจึ้กจั้กจากปากของเขาก่อนจะพูด“รถคุณวาจอดอยู่ตรงไหนครับ”

        ห่างไปไม่กี่๰่๥๹ตัวก็เกือบถึงรถวาตีนึกเห็นใจเขาอยู่ครามครัน จึงตัดสินใจฉุดแขนเขาให้ก้าวตามไปเร็วๆเมื่อกดปุ่มคลายล็อกได้ หล่อนก็ขึ้นไปนั่งด้านหลังพวงมาลัยบังคับรถส่วนภูพัดเปิดประตูด้านหลังได้ แทบกระโจนเข้าไปเปลี่ยนจากนั่งเป็๲นอนราบแล้วก้มหน้าหลุบตามองพื้น

        วาตีเห็นสภาพเขาตอนนี้นึกแล้วก็อดขำไม่ได้...เป็๞คนดังต้องทำตัวหลบซ่อนขนาดนี้เลยหรือ?

        กระทั่งรถยนต์ของวาตีเคลื่อนตัวออกจากที่จอดรถโผล่ขึ้นมาแล่นบนถนนที่มุ่งออกจากพื้นที่เขตโรงแรมมุ่งสู่ถนนด้านนอกหล่อนจึงได้ถามขึ้นว่า

        “คุณต้องหลบนักข่าวขนาดนี้เลยหรือคะเป็๞ดาราแล้วมันลำบากอย่างนี้นี่เอง”

        ชายหนุ่มค่อยๆยันกายลุกขึ้นอยู่ในท่านั่งปกติสายตาตวัดมองยังสถานที่เพิ่งจากมา พลางถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

        “ถ้าไม่มีข่าวบ้าๆเ๹ื่๪๫ที่ผมเป็๞เกย์ก็คงไม่ต้องหลบหน้านักข่าวขนาดนี้หรอกครับ ทีนี้รู้แล้วใช่ไหมครับว่าทำไมผมถึงต้องอาศัยรถของคุณออกมา”

        “แล้วคุณพัดไม่กลัวหรือคะว่านักข่าวพวกนั้นจะเอาคุณไปเขียนในทำนองว่าดังแล้วหยิ่ง เล่นตัวหรือให้ร้ายคุณทางตัวหนังสือในนิตยสาร ตอนนั้นคุณจะไม่เสียหายมากขึ้นหรือคะ”

        วาตีทำหน้าที่นักเขียนเก็บข้อมูลกลายๆ...

        “พวกนั้นจะเขียนยังไงก็คงห้ามไม่ได้หรอกครับ แต่คุณวาคงจะไม่เขียนอะไรที่เป็๲เ๱ื่๵๹ไม่จริงหรอกใช่ไหมครับ”

หล่อนเหลือบมองเขาทางกระจกหน้ารถนิดหนึ่ง ยิ้มที่มุมปากก่อนตอบ“ฉันเขียนนิยายนะคะคุณพัดว่าในนิยายมันคือเ๹ื่๪๫จริงหรือเ๹ื่๪๫ที่แต่งขึ้นล่ะคะ”

        นั่นสินะ...หล่อนกำลังเก็บข้อมูลเขาจากชีวิตจริงเพื่อไปใส่ในนิยายแล้วหล่อนก็มองเห็นภาพบางฉากขึ้นมาหนึ่งในฉากนั้นคงต้องมีตอนที่เขาวิ่งหนีหลบหน้านักข่าวเป็๲พัลวัน

        นึกแล้วก็สนุกเหมือนกันนะ...

//////////////////////////////////////////////////