บทที่ 27 พลิกแพลงสถานการณ์ (รีไรต์)
“งั้น...งั้นฉันไปขุดบ่อปลากับสหายหลิวหย่งหนานดีกว่า ถึงจะเหนื่อยตายในบ่อปลาฉันก็ยอม ยังไงซะก็เป็นการรับใช้ประชาชน ฉันจะสืบทอดศรัทธาและธรรมเนียมอันทรงเกียรติของพ่อเอาไว้!”
หัวหน้าทีมอย่างติงเฉียงเซิ่งรีบพูด “คนขุดบ่อปลาก็มีพอแล้ว!”
หลินเนี่ยนพูดด้วยรอยยิ้ม “งั้นฉันจะเปลี่ยนกับสหายหลิวหย่งหนานค่ะ!”
“หัวหน้าหมู่บ้านวางใจได้เลยค่ะ ถ้าเปลี่ยนเป็นขุดบ่อปลา ฉันจะเขียนจดหมายขอบคุณให้นะคะ!”
“อาของฉันอยู่ในสำนักงานหนังสือพิมพ์ เธอต้องทำให้จดหมายขอบคุณของฉันตีพิมพ์ได้แน่นอนค่ะ!”
ติงเฉียงเซิ่งพูดกับเปาเซี่ยงตั่งโดยไม่ต้องคิด “หัวหน้าหมู่บ้านครับ คนขุดบ่อปลามีพอแล้วจริง ๆ มีเยอะมากด้วย แทรกสหายหลิวหย่งหนานเข้าไปไม่ได้เหมือนกันครับ!”
เปาเซี่ยงตั่งสูดหายใจลึก “โชคดีที่นายเตือนฉัน ไม่งั้นคงกระทบกับคะแนนทำงานของคนอื่น เอาแบบนี้แล้วกัน หลิวหย่งหนานกับสหายหลินเนี่ยนไปถอนหญ้าด้วยกันซะสิ!”
ถ้าให้พูดตามความจริง ยุวชนมาชนบทแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นงานอะไรแน่นอนว่าก็ต้องทำ องค์กรให้ทำงานอะไรก็ต้องทำงานนั้น ไม่มีสิทธิ์เลือกจุกจิก
อีกอย่างก็เป็นการอุทิศตนเพื่อสังคม ทำงานไม่แบ่งแยกชนชั้น
แต่ในความเป็นจริง คนที่ถูกส่งตัวไปทำงานในชนบทต่างได้รับงานที่สกปรกและเหนื่อยที่สุดกันทั้งนั้น ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิบัติกับลูกของวีรบุรุษผู้สละชีพแบบคนที่ถูกส่งตัวไปทำงานในชนบทคนอื่น ๆ
สิ่งแรกที่ชวนให้นึกถึงหลังจากพูดออกไปก็คือ พวกหมาบ้ามันกลั่นแกล้งลูกของผู้สละชีพในการปฏิวัติ
เหมือนกับที่หลินเนี่ยนเคยพูดไว้บนรถไฟว่าสุยเจี้ยนหมิงถูกสงสัยว่าข่มเหงลูกของผู้สละชีพ จึงดึงดูดความสนใจจากตำรวจรถไฟเป็นอย่างมากทันที
เปาเซี่ยงตั่งจึงไม่กล้าทำเกินเหตุถ้าไม่ได้ทำความเข้าใจภูมิหลังของหลินเนี่ยนก่อน
การปะทะกันครั้งแรกในยกนี้ หลินเนี่ยนชนะใส ๆ
เซียวหลานโมโหแทบบ้า เธอใช้นมมอลต์สองขวดกับนมผงหนึ่งกระป๋องแลกกับการให้เปาเซี่ยงตั่งพุ่งเป้าไปที่หลิวหย่งหนานกับหลินเนี่ยนตอนจัดแจงงาน แต่เขาดันปล่อยให้หลินเนี่ยนแก้ปัญหาด้วยคำพูดไม่กี่คำซะได้
น่าโมโหจริง ๆ
ตั้งแต่เจอหลินเนี่ยนบนรถ เธอก็โชคร้ายมาโดยตลอด ไม่เคยราบรื่นเลยสักครั้ง หลินเนี่ยนเป็นตัวซวยของเธอจริง ๆ
“ยุวชนเซียว ตอนนี้ฉันอยู่ห้องเดียวกับยุวชนหลิน เธอคนนี้ปากร้าย ใจดำ และตระหนี่เอามาก ๆ” หวงอวี้เฟิ่งเห็นโทสะบนใบหน้าเซียวหลาน จึงเข้าไปกระซิบอยู่ข้าง ๆ
เธอไม่ได้โง่ เมื่อคืนเซียวหลานพักที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน วันนี้หลินเนี่ยนกับหลิวหย่งหนานก็ถูกกลั่นแกล้ง รวมถึงจงใจเมินและเบียดใส่บนเกวียน หวงอวี้เฟิ่งจึงเดาได้ว่าเซียวหลานคงทำบางอย่าง หัวหน้าหมู่บ้านถึงได้ทำแบบนี้
ไม่อย่างนั้นหัวหน้าหมู่บ้านคงไม่หาเรื่องใส่ตัวเองแบบนี้
เซียวหลานเลิกคิ้วมองหวงอวี้เฟิ่ง คนแบบหวงอวี้เฟิ่งเธอเห็นมามากแล้ว มีคนแบบนี้อยู่ข้างกายเธอมาตลอดตั้งแต่เด็กจนโต
คนประเภทนี้ไม่ต้องให้เธอเอ่ยปาก ก็จะเสนอตัวช่วยจัดการคนที่เธอไม่ชอบเพื่อประจบเธอ
สมัยก่อนในโรงเรียน แค่มีนักเรียนชายหรือนักเรียนหญิงที่เธอไม่ชอบหน้า ไม่นานคนคนนั้นก็จะหายไปจากโรงเรียน ไม่ขวางหูขวางตาเธออีกต่อไป
“อยู่กับมันเหรอ งั้นเธอต้องระวังตัวหน่อยแล้ว!”
พูดจบเธอก็หยิบลูกอมรสนมตรากระต่ายขาวสองเม็ดออกมาจากกระเป๋ายื่นให้หวงอวี้เฟิ่ง “เอาไปกินสิ ลำบากเธอแล้ว!”
หวงอวี้เฟิ่งตาเป็นประกาย แม่เจ้าโว้ย ตรากระต่ายขาวนี่นา!
ลูกอมรสนมตรากระต่ายขาวเจ็ดเม็ดที่เทียบเท่ากับนมหนึ่งแก้ว!
เซียวหลานใจกว้างมากจริง ๆ ครอบครัวก็มั่งคั่งมากเหมือนกัน
หวงอวี้เฟิ่งคิดว่าตัวเองเลียถูกขาแล้ว ก็ยิ่งพูดจาว่าร้ายหลินเนี่ยนอย่างคะนองปาก
เซียวหลานฟังอย่างออกรส คล้อยตามอยู่สองประโยคแสดงท่าทางว่าตัวเองเกลียดหลินเนี่ยนเป็นครั้งคราว เพื่อให้หวงอวี้เฟิ่งรับรู้
“เดี๋ยวไปในเมือง ฉันเชิญคนในห้องพวกเธอไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐดีกว่า” เซียวหลานพูดกับหวงอวี้เฟิ่ง
หวงอวี้เฟิ่งเข้าใจความหมายของเซียวหลานทันที จะเชิญคนในห้องพักไปกินข้าวยกเว้นหลินเนี่ยนสินะ
“ได้เลย ฉันจะบอกต่อให้แน่นอน!” หวงอวี้เฟิ่งพูดอย่างชอบใจ ร้านอาหารของรัฐเหรอ แค่ได้ยินก็น้ำลายไหลแล้ว
หลังจากแจกแจงงานเสร็จ เหล่าหัวหน้าทีมก็แบ่งยุวชนที่มาใหม่ให้ชาวบ้าน เพื่อให้พาไปทำงาน
เปาเซี่ยงตั่งเดินไปหาหลินเนี่ยน แล้วถามเธอเหมือนคุยเล่น “สหายหลินเนี่ยน ทำไมไม่บอกว่าเป็นลูกของผู้สละชีพให้เร็วกว่านี้ล่ะ?”
“พ่อของเธอชื่อว่าอะไร แล้วพลีชีพได้ยังไง?”
หลินเนี่ยนยิ้มแล้วพูดอย่างโอ้อวด “หัวหน้าหมู่บ้าน เดี๋ยวฉันหยิบหนังสือรับรองการพลีชีพของพ่อให้ดู ในหนังสือรับรองการพลีชีพมีระบุไว้ชัดเจนค่ะ”
“แต่ฉันยังโชคดีมากค่ะ ถึงจะไม่มีพ่อบังเกิดเกล้า แต่พ่อเลี้ยงก็ดีนะคะ เขาเป็นผู้อำนวยการโรงงานรีดเหล็กสาขาย่อย”
“แม่ฉันก็เป็นสหภาพแรงงาน”
“พวกเขาไม่ยอมให้ฉันมาชนบท แต่ฉันแอบพวกเขาลงชื่อมา พ่อของฉันเป็นวีรบุรุษผู้สละชีพ ฉันจะทำให้ชื่อเสียงของพ่อบังเกิดเกล้าตกต่ำไม่ได้ค่ะ!”
“ฉันรู้ว่าที่ชนบทใช้ชีวิตลำบาก งานในชนบทก็เหนื่อยยาก แต่สหายชาวนาส่วนใหญ่ก็ยืนหยัดได้วันแล้ววันเล่า ไม่มีเหตุผลที่ฉันจะยืนหยัดไม่ได้ค่ะ”
ชาวบ้านรอบข้างอุทานในใจ ‘โอ้โห สภาพครอบครัวนี้ ดูดีเลยนี่นา!’
แต่เกรงว่าเด็กสาวคนนี้จะไม่ใช่คนโง่!
ยุวชนคนอื่นพยายามหาวิธีกลับเข้าเมืองอย่างสุดกำลัง เด็กคนนี้นี่ก็จริง ๆ เลย ความจริงไม่ต้องมาออกชนบทก็ได้ แต่กลับแอบลงชื่อมาเนี่ยนะ
แต่อีกไม่นานเด็กคนนี้จะต้องเสียใจ!
ยุวชนเซียวหลานที่อาศัยอยู่ที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้านก็เหมือนกัน คาดว่าอีกไม่นานก็คงทนใช้ชีวิตในชนบทไม่ไหว
หลังจากเปาเซี่ยงตั่งได้ยินหลินเนี่ยนพูด ในใจก็คิดเปรียบเทียบอย่างรวดเร็ว เซียวหลานไม่ได้บอกภูมิหลัง แต่พ่อแม่ของสื่อเหอผิงผู้ติดตามของเธอต่างก็เป็นนายทุนในเมืองหลวง
สื่อเหอผิงบอกกับเขาว่า ทางผู้ใหญ่แค่ให้เซียวหลานมาชนบท ลองสัมผัสชีวิตยากลำบากในชนบทก็เท่านั้น อีกไม่นานทางผู้ใหญ่ก็จะพาเธอกลับไป
ทั้งยังรับปากอีกว่า ถ้าเปาเซี่ยงตั่งดูแลเซียวหลานได้ดี หลังจากเซียวหลานจากไป ก็จะให้โควตาพนักงานประจำในโรงงานเขตท้องถิ่นกับบ้านตระกูลเปาหนึ่งที่
วัยรุ่นสองคนนี้แต่งตัวดี กินของดี นมมอลต์กับนมผงที่หาซื้อไม่ได้ง่าย ๆ แต่แค่พวกเขาบอกว่าจะหยิบก็หยิบออกมาเลย
ทั้งบนข้อมือของพวกเขายังมีนาฬิกา ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็เหมือนหลุดมาจากครอบครัวที่ไม่ธรรมดา
เปาเซี่ยงตั่งเลือกเชื่อสื่อเหอผิง
ตอนนี้ได้ยินเกี่ยวกับสภาพครอบครัวของหลินเนี่ยน ตาชั่งในใจเปาเซี่ยงตั่งก็เอนเอียงไปทางเซียวหลานโดยไม่ลังเล
สภาพครอบครัวของหลินเนี่ยนก็ดี แต่ยังห่างจากเซียวหลานอยู่มากโข
แตกต่างกันชัดเจน เขาจึงไม่ได้กระตือรือร้นกับหลินเนี่ยนอีก
เด็กสาวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เพิ่งจะมาก็เถียงเขาแล้ว คอยดูเถอะ หลังจากนี้ถ้ามีโอกาสละก็จะจัดการเธอซะให้เข็ด!
อายุน้อยยังไร้เดียงสามาก เมื่อมาถึงชนบทก็เป็นถิ่นของเขา การจะจัดการเด็กสาวที่อ่อนต่อโลกจากในเมืองคนหนึ่ง มันช่างง่ายดายเหลือเกิน
“เอาละ ไปทำงานเถอะ!”
“ดูพืชผลและวัชพืชให้ดี อย่าถอนพืชผลมาล่ะ” เขากระซิบกระซาบกับคนในหมู่บ้านที่จะพาพวกหลินเนี่ยนไปถอนหญ้าอยู่สักพักก่อนจะจากไป
คนในหมู่บ้านพาหลินเนี่ยนและหลิวหย่งหนานไปท้องนาที่ต้องถอนหญ้า สอนพวกเขาแยกพืชผลกับวัชพืช จากนั้นบอกพวกเขาว่าต้องถอนมากแค่ไหนถึงจะไปได้
ขณะที่เดินอยู่ก็ยังหันมามองพวกเขาด้วยความเห็นใจ
หลิวหย่งหนานมองท้องนาผืนใหญ่ แล้วพูดโพล่งออกมา “พวกเราสองคนถอนหมดนี่ก็ไม่เสร็จหรอก!”
หลินเนี่ยนกลับไม่คิดอะไร เธอยักไหล่พูด “ไม่เป็นไร ถอนได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น ถอนไม่เสร็จก็ไม่เสร็จ”
“แต่ถ้าพวกเราถอนหญ้าไม่เสร็จ เขาจะไม่ให้เลิกงาน!”
“อย่างมากก็แค่หักคะแนนทำงานของพวกเรา”
“นายคงไม่ใช่คนที่กินคะแนนทำงานเป็นอาหารหรอกนะ”
หลิวหย่งหนาน “...”
ก็จริง เขาไม่ใช่คนที่จะกินคะแนนทำงานเป็นอาหาร
เขามาที่นี่ก็เพื่อวางแผนใช้ชีวิตไปวัน ๆ เน้นดูแลคนให้พี่สามอย่างเงียบ ๆ
5K
