ผ่านไปหลายวัน แสงที่ส่องยามเย็น ความมืดปกคลุม หิมะเริ่มโปรยลงมาอย่างต่อเนื่องร่างกายที่ไม่ได้สติ และาเ็สาหัสทั้งภายใน และภายนอก ภยันตรายที่เกิดครั้งนี้ใหญ่หลวงจนเกือบจะพรากชีวิตน้อย ๆ ของเฟิ่งหยูไป
ในที่สุด เ้าก็ฟื้นเสียทีเ้านี่รอดมาได้อย่างประหลาดใจจริงๆ
“เ้าจะรักษาเขาจริงๆหรอ ยัยแก่ฮวา ? เขาาเ็สาหัสมาก และไม่รู้ว่าจะเป็คนดีไม่ด้วยซ้ำ! ข้าว่าส่งเขาไปให้คนอื่นดูแลจะดีกว่า...”
ท่านยายฮวาเริ่มมีน้ำโหขึ้นมา
“ข้า!ยายแก่คนนี้ เป็คนช่วยเด็กมาด้วยกำลังของข้าเอง หากพวกเ้าไม่ช่วยข้ารักษาข้าจะรักษาเขาด้วยตัวของข้าเอง”
พวกเขาทั้งหมดเงียบสนิทขึ้นมาโดยทันใดและไม่กล้าขัดคอนางอีกต่อไป ในตอนนั้นผู้าุโใหญ่เดินมาดูสถานการณ์ เฟยหลงเป็ชื่อของเขาเขานั้นมีวรยุทธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดและมีชายชราคนอื่นๆเดินมาดูรอบ ๆ
เด็กน้อยที่ถูกช่วยมาจากลำธารซึ่งเป็เื่ที่แปลกเป็อย่างมากเพราะกว่าจะเข้ามาในส่วนลึกของหุบเขาทมิฬแห่งนี้ได้ต้องผ่านเหล่าสัตว์อสูรจำนวนมากมายแต่เ้าหนูนี่ยังรอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์
ทุกคนในหมู่บ้านเคารพผู้อาวุดสใหญ่เป็อย่างยิ่งแม้แต่ท่านยายฮวาเองก็ไม่เว้น
“ในเมื่อยายฮวาตกลงว่าจะรักษาเขาก็ต้องทำให้เขาฟื้นขึ้นมาก่อน ฮุ้ยหลงดูเขาให้ดีหน่อย”
ผู้าุโใหญ่กล่าวตอบไป
“ยัยเฒ่าเ้าเห็นคนอื่นอีกหรอไม่” ท่านยายฮวาหันไปดูรอบ ๆ จนถ้วนถี่แล้ว สั่นศีรษะ
“นอกจากเ้าเด็กนี่ก็ไม่มีอะไรแล้ว เ้าหนูนี่ยังเด็กนักยังไงพวกเราก็ต้องช่วยเขา”เสียงของยายฮวาเริ่มอ่อนลง ตามด้วยน้ำตาที่คลอทำให้เหล่าผู้เฒ่าทั้งหลายเริ่มใจอ่อนอีกครั้ง
หุบเขาทมิฬแห่งนี้เป็หุบเขาที่อยู่ลึกที่สุดในเขตสัตว์อสูรหุบเขาทมิฬจะแบ่งเป็สี่ชั้นชั้นนอกสุดจะเป็ที่อยู่อาศัยของสัตว์อสูรระดับหนึ่งและระดับสองส่วนกลางจะเป็ที่อยู่อาศัยของสัตว์ ระดับที่สามและสี่ส่วนระดับในจะเป็ที่อยู่อาศัยของสัตว์อสูรระดับห้าและหก ในส่วนที่เฟิ่งหยูลอยตามแม่น้ำมาจนอยู่ในระดับที่อยู่ลึกที่สุดซึ่งเป็ที่อยู่อาศัยของสัตว์อสูรที่มีระดับเจ็ดขึ้นไปซึ่งที่แห่งนี้มีเพียงพวกคนแก่ชราทั้งสิบที่ไม่รู้ที่มาที่ไปอาศัยอยู่ที่นี่มานานหลายสิบปีแล้ว
“เลิกมองโน่นนี่ได้แล้วรีบมาทางนี้เร็วเข้า!”
“พวกเ้าคิดจะช่วยเ้าหนูนี้ต้องรีบหน่อยหากพ้นวันนี้ไปชีวิตเ้าหนูได้จากไปถาวรแน่เลย!ผู้าุโใหญ่ ตาแก่ฮุ้ยเจียง รีบไสก้นมาไวๆ!”
” แสงจากกองไฟกลางหมู่บ้านให้ความสว่างแก่บริเวณรอบๆ ผู้าุโใหญ่นั่งบนเก้าอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเคร่ง
“ไปหาสมุนไพริญญาศักดิ์สิทธิ์มาส่วนเ้าลู่จื้อไปหาหญ้าิญญามา”
ผ่านไปสามชั่วยาม
“ได้มาครบแล้ว” เหล่าสมุนไพรกองใหญ่ที่เหล่าผู้าุโทั้งหลายต่างออกไปค้นหามาให้กับผู้าุโใหญ่มีทั้งเืสัตว์อสูรและจิตธาตุสัตว์อสูรอีกหลายชนิด
ผู้าุโใหญ่พยักหน้าให้สัญญาณแก่อุ้ยหวงอุ้ยหวงฉีกยิ้มแล้วขยับไปข้างหน้า เขาเตรียมหม้อยาใบใหญ่ไว้เบื้องหน้าทั้งสมุนไพรและเืสัตว์อสูร ทั้งสมุนไพรทั้ง เืของสัตว์อสูรทั้งหมดก็หลั่งไหลลงไปในหม้อต้มยาใบใหญ่และไม่นานนักสมุนไพรชนิดต่าง ๆ เริ่มหลอมรวมเข้าด้วยกัน
“ตาเฒ่ามาปรุงยาได้แล้วอย่ามัวลีลาให้มันมากนักเลย”
ผู้าุโาุโใหญ่ร้องเรียกนักปรุงยาของหมู่บ้านก้าวเข้าไปแทน เป็คนที่น่ากลัวที่สุดในหมู่บ้านนักปรุงยาก้าวไปเบื้องหน้าและเขาหยิบสมุนไพรหลายชนิดโยนเข้าไปใช้เวลาในการปรุงโอสถอยู่หลายชั่วยาม ผ่านไประยะหนึ่ง นักปรุงยาก็ตักน้ำยาขึ้นมาเต็มถ้วยนั้นฮุ้ยหลงได้จัดการเคี่ยวยามาทั้งหมด จนเหลือตัวยาทั้งหมดสี่ถ้วยด้วยกันจากนั้นยกถ้วยยาที่มีกลิ่นฉุนทั้งสี่ พร้อมมาวางไว้เบื้องหน้าเฟิ่งหยูพร้อมกับหยิบสมุนไพรอีกสี่ชนิดใส่ไปในถ้วยแต่ละใบพลางส่ายหน้ากล่าวว่า
“หากยาทั้งสี่ถ้วนนี้เ้าดื่มหมดแล้วแต่ยังไม่ฟื้นขึ้นมาก็ถือว่าเ้าหมดวาสนาแล้ว”
ทุกคนมองด้วยความหวังทุกอย่างที่พวกเขาทำไปเพื่อทำให้เด็กหนุ่มคนนี้ฟื้นขึ้นมาให้ได้ภายในวันนี้
“ยายเฒ่า เ้าเองก็ภาวนาให้ดี อย่าได้คิดว่าเขาจะมีชีวิตที่ยืนยาวมากนักเ้าต้องทำใจเอาไว้บ้าง หากเขาไม่สามารถฟื้นคืนขึ้นมาได้แต่หากเขาฟื้นมาได้ข้าก็รับประกันได้ว่าเขาจะต้องรอดอย่างแน่นอน”
“เ้าพยายามให้เต็มที่ก็แล้วกันหากเขาไม่รอดวันนี้ก็ถือว่าเขาไม่มีวาสนากับพวกเราเองข้าจะไม่โทษใครทั้งสิ้น” ยายฮวากล่าวด้วยเสียงที่เศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด
“พวกเราผู้ เฒ่าเหล่าเย่ไม่มีสิ่งใดจะให้เ้าได้ก็มีแต่ยาสมุนไพริญญาสี่ถ้วยนี่แหละ ที่จะช่วยกระตุ้นให้เ้าสามารถฟื้นขึ้นมาได้หรือไม่หากเ้าไม่ฟื้นขึ้นมาก็อย่ามาหาว่าพวกเราเหล่าผู้เฒ่ารังแกเ้าก็แล้วกัน”
หากว่าเ้าฟื้นขึ้นมาพวกเราทั้งหมดคงจะดีใจเป็อย่างมากขอให้โชคดีจงเป็ของเ้า
“เอาล่ะ”
ผู้าุโใหญ่ช่วยยายฮวาป้อนยาให้กับเ้าหนูนี่ทุกๆ คนจ้องมองเฟิ่งหยูเป็สายตาเดียวกันยาถ้วยแรกถูกป้อนให้กับเฟิ่งหยูทันใดไอปราณสีเขียวระเหยออก มาจากร่างของเฟิ่งหยู จากกระดูกปลายสันหลังจนถึงศีรษะของเขา
“ยังไม่ใช่เขายังไม่ฟื้นขึ้นมา ให้เวลาเขาอีกสักนิดรอให้ร่างกายเขาพร้อมค่อยป้อนยาให้กับเขาอีกครั้ง”
หลังจากนั้น่ระยะเวลาหนึ่ง ฮุ้ยหลงป้อนยาถ้วยที่สองให้กับเฟิ่งหยู
ร่างของเฟิ่งหยูสั่นไหวเล็กน้อยก่อนที่ร่างพลังบางอย่างจะเอ่อล้นออกมาจากร่างของเฟิ่งหยูหมอกสีขาวค่อยๆปรากฏเื้ัของเฟิ่งหยู จากนั้นก็พลันสลายหายไปหน้าตาของเฟิ่งหยูยังมีสีหน้าที่ซีดเซียว
“นี่ก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมากอีกต้องเว้นระยะอีก่หนึ่งประมาณหนึ่งชั่วยามถึงจะป้อนยาถ้วยที่สามให้กับเ้าหนูนี่ได้หากป้อนไปตอนนี้มีแต่จะทำให้ชีวิตของเขาสั้นลงเพราะร่างกายของเ้าหนูนี่อ่อนแอถึงขีดสุดแล้ว”
“ทุกๆ คนในหมู่บ้านต่างมองหน้ากันด้วยความหวังเมื่อก่อนนี้พวกเราต่างรุ่งโรจน์ในยุทธ์จักร แต่ตอนนี้ เฮ้อ...ก็แค่ตาแก่ยายแก่ที่ทั้งชราแค่ช่วยเ้าหนูคนหนึ่งยังต้องลำบากันถึงขนาดนี้” ท่านยายฮวาแย้มยิ้มแล้วกล่าวต่อเอาเถอะยังมีความหวังเอาละเฒ่าหลงรีบๆ เข้าเถอะ
ด้วยอารมณ์ตื่นเต้นกระตือรือร้นยายฮวายกถ้วยเซรามิคหนึ่งในนั้นขึ้นมาจรด ปากเฟิ่งหยู ในเมือโอสถในถ้วยเป็โอสถถ้วยที่สามแล้วเหลืออีกถ้วยเดียวหากเ้าหนูนี่ยังไม่ฟื้นขึ้นมา ยายฮวาคงหมดสิ้นความหวังจริงๆเมื่อตัวยาไหลลงคอเฟิ่งหยูในรวดเดียวและรู้สึกถึงความร้อนเผาผลาญอันแผ่ขยายมาจากช่องคอไปยังแขนขาและกระดูกทั่วกายเหมือนกับว่ามีเปลวเพลิงโหมกระพืออยู่ภายในร่างอันร้อนรนคล้ายโลหิตเดือดพล่านไปหมดเพียงชั่วครู่ความร้อนผลาญเผานั้นก็จาง หายไป
“เ้าหนูนี่ยังไม่ฟื้นอีกหรือทำไมถึงได้ใจดำกับคนแก่มากนัก หากเ้าตายไปจริง ๆพวกเราทั้งหมดคงเศร้าไปอีกนายเลยนะ ตื่นขึ้นมาเสียทีสิเ้าหนู”
ผู้าุโใหญ่เอ่ยถาม เฒ่าซือ
“หากเขาไม่ฟื้นในยาถ้วยต่อไปพวกเราจะสามารถช่วยเขายื้อชีวิตได้อีกหรือไม่”
“คงเป็ไปได้ยาก เขาคงต้องจบชีวิตแน่ๆ”
นักปรุงยาเผยรอยยิ้มที่หาดูได้ยากส่งให้ใบหน้าของเขาดูอัปลักษณ์ชั่วร้ายยิ่งขึ้นถ้วยสุดท้ายอันเต็มไปด้วยสมุนไพริญญา ถูกป้อนให้กับเ้าหนู โดยไม่ลังเลพวกเขาต่างรอผลอยู่รอบๆ ตัวของเฟิ่งหยู
ยายฮวาเริ่มสะอึกร้องไห้นางพยายามเค้น คำพูดทังน้ำตา
“แบบนี้ เขาคงจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงวันพรุ่งนี้อย่างนั้นหรือ”
“ข้าคิดว่าเ้าเด็กน้อยนี่น่าจะมีกายาอีกแบบอันหลอมรวมเอาพลานุภาพของกายาิญญาทั้งสี่ กายานี้เรียกว่า กายาราชันเซียน!”
“กายาราชันเซียน?”
ท่านยายฮวาและคนอื่นๆแสดงสีหน้าสงสัย พวกเขาล้วนแต่เป็ผู้ที่มี ประสบการณ์กว้างขวางแต่ก็ไม่เคยได้ยินคำร่ำลือเกี่ยวกับกายาราชันเซียนมาก่อน
“ใช่แล้วกายาิญญาเซียน”
ผู้าุโใหญ่รักษารอยยิ้มบนหน้าและกล่าวต่อไป
“สมุนไพริญญาธรรมดาสามัญนั้นยากที่จะปลุกพลังของกายาราชันเซียน จำต้องใช้โลหิตบริสุทธิ์จากสัตว์ศักดิ์สิทธิทั้งสี่จึงจะทำให้กายาราชันเซียนสำแดงเดชออกมาในหุบเขาทมิฬนี้ไม่มีสัตว์ศักดิ์สิทธิทั้งสี่ แต่ทายาทของพวกมันมีอยู่เกลือนกลาดพวกเ้าคอยจับพยัคฆ์ร้าย งูั์มากลั่นเอาโลหิติญญาเรื่อยๆ เพื่อป้อนให้เขาดื่มแล้วในที่สุดก็จะกระตุ้นพลัง กายาราชันเซียนได้เอง”
ทุกคนไม่สงสัยคำพูดของผู้าุโใหญ่ซึ่งเป็ทีน่าเชื่อถือมาตลอดชายชราหญิงแก่ได้ยินก็ดีใจเป็อย่างยิ่ง ท่านยายฮวา ยิ้มร่าพลางกล่าว
“พรุ่งนี้ข้าจะตามอ้ายเหรินไปจับเสือ!”
เมื่อสมาชิกหมู่บ้านแยกย้ายกันไปเหลือเพียงแต่ผู้าุโใหญ่ นักปรุงยา และลู่ซือในห้องข้างหลังเรือนผู้าุโลู่ซือจากจร ไปก่อน แต่นักปรุงยากลับยืนรออยู่ แล้วกล่าว ด้วยเสียงเบา
566
