"เห้ยยย ดูอะไรอยู่ว่ะมึง"
"เื่ของกู"
"นั่นน้องสาวมึงนี่"
"เออ!"
5 ปีก่อน
"นี่ใครครับคุณแม่"
ชานนท์วัย15 ขวบเอ่ยถามผู้เป็แม่ขึ้น หลังจากที่เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเนื้อตัวมอมแมมยืนอยู่ตรงหน้าเขา
"นนท์ลูก นี่น้องมะปราง ต่อไปนี้เธอจะมาเป็น้องสาวของลูกไงจ้ะ"
"น้องสาว ทำไมผมต้องมีน้องสาว เธอเป็ใครผมไม่อยากได้น้องครับคุณแม่"
ผมหันไปมองหน้าเด็กคนนั้นที่มองผมตาแป๋ว
"มะปรางไหว้พี่นนท์สิลูก ต่อไปนี้เขาคือพี่ชายของลูกไงจ้ะ"
"สวัสดีค่ะพี่นนท์"
"ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพี่ ฉันเป็ลูกคนเดียว"
"ตานนท์ เอ้ะยังไงกัน ห้ะเรา"
ผมที่โดนแม่ตะหวาดใส่เลยหันไปจ้องหน้ายัยเด็กนั่นแทนอย่างโกธรเคือง พอเห็นผมจ้องด้วยสายตาดุๆ เธอก็รีบไปแอบอยู่หลังแม่ผม
"เอ่ะอ่ะ อะไรกันคุณ ตานนท์ อ่าวแล้วสาวน้อยนั่นใครกันล่ะฮึ้"
"คุณคะ ฉันมีเื่จะคุยกับคุณค่ะ เราด้วยตานนท์"
"ไปสิ งั้นไปห้องนั่งเล่นกัน"
"สายๆ มานี่หน่อย มาพาหนูมะปรางไปอาบน้ำหาเสื้อผ้าให้เปลี่ยนหน่อยสิ"
"ค๊า คุณผู้หญิง"
หลังจากนั้นผมเลยเดินตามพ่อกับแม่มายังห้องรับแขก
"นี่มันเื่อะไรกันคุณแล้วเด็กคนนั้นเธอเป็ใครกัน"
"คือแบบนี้นะคะคุณ หลังจากที่ฉันไปเที่ยวกับเพื่อนๆที่เชียงใหม่กำลังจะกลับ จู่ๆก็เจอสองแม่ลูกกำลังถูกผู้ชายทำร้ายอยู่ ฉันเลยเข้าไปห้าม แต่มันก็สายเกินไปเพราะแม่ของเธออาการสาหัส พาไปส่งโรงพยาบาลไม่ทันข้ามคืนก็สิ้นใจ"
"ที่คุณถึงกลับมาช้าใช่ไหม แล้วบอกกลับมาค่อยคุยกัน"
"ใช่ค่ะ เื่นี้แหล่ะค่ะ แต่ก่อนเธอจะสิ้นใจเธอฝากให้ฉันช่วยดูแลลูกของเธอ ฉันสงสารเด็กค่ะคุณ"
"เอาล่ะผมเข้าใจแล้ว บ้านเราออกจะใหญ่โต รับคนเข้ามาเพิ่มสักคนจะเป็ไรไป ผมยินดีคุณ"
"แต่ฉันอยากรับเธอมาอยู่ในฐานะลูกของเราค่ะ คุณก็รู้นี่ค่ะฉันอยากได้ลูกสาวมานานแล้ว"
คุณแม่พูดเหมือนคนจะร้องไห้ คงจะนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครั้งก่อนๆที่ผ่านมา ที่ท่านแทงจนต้องเสียลูกคนที่สองไปแล้วทำให้มีลูกไม่ได้ผมเลยได้เป็ลูกคนเดียวนี่ไง
"เอาล่ะผมเข้าใจแล้ว อย่าไปนึกถึงอดีตเลยคุณ ถ้าทุกอย่างลงตัวแล้วเราค่อยไปทำเื่รับเธอมาเป็บุตรบุญธรรมแล้วกัน"
"ขอบคุณนะคะ เราล่ะว่ายังไงตานนท์"
ผมนั่งเงียบอย่างคนใช้ความคิด ตอนแรกก็ไม่ยอมรับหลอกใครก็ไม่รู้อยู่ๆจะมาเป็น้องสาวของผม แต่พอฟังเื่ราวของเธอแล้วก็อดสงสารไม่ได้
"ก็แล้วแต่พ่อกับแม่แล้วกันครับ"
นั่นแหล่ะครับแล้วหลังจากนั้นผมก็กลายเป็พี่ชายของเธอแบบไม่ค่อยเต็มใจนัก
"พี่นนท์ ทานอันนี้หน่อยสิคะ"
"ไม่เอาไม่ทานเธอก็ทานไปเองสิ"
"แต่ปรางทำมาให้พี่นนท์นะคะ" เธอพยายามจะยื่นเค้กช็อกโกแลตมาให้ผม
"ก็บอกว่าไม่ไง"
เพล้งง ผมปัดมือออกจนไปโดนจานตกแตก
"เกิดอะไรขึ้นกันลูก"
"ฮึกกก เค้กของพี่นนท์" ผมมองยัยมะปรางที่ยืนมองเค้กอย่างอาลัยอาวรณ์
"ก็บอกแล้วไงว่าไม่ทาน เหอะ"
ผมเดินออกมาอย่างอารมณ์เสีย ก็ใครใช้ให้เธอดึงดันเองล่ะ ั้แ่มียัยนี่เข้ามาผมต้องวุ่นวายเกือบทุกวัน เธอชอบเข้าหาผมทั้งๆ ที่ผมอยากจะอยู่อย่างสงบๆแท้เลย
เช้าวันต่อมา
"อื้อออ อ่าา" ผมนอนบิดอยู่บนที่นอนทั้งๆที่ตายังไม่ลืม แต่ทำไมมันหนักๆที่เอวว่ะ
"เห้ยยยย" ผมถึงกับร้องลั่นยัยมะปรางขึ้นมานอนบนเตียงผมได้ยังไงแถมยังมานอนกอดผมอีก
"ตื้นนน มะปรางตื่นซี่" ผมเขย่าตัวเธอเพื่อปลุกให้ตื่น
"อารายยค๊า" เธอลืมตามองผมตาปรือ
"ลุกไปเลยนะ ทำไมเธอชอบแอบเข้ามานอนในห้องฉันด้วยห้ะ" ครับนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเข้ามานอน
"ก็ปรางกลัว ปรางเลยมาขอนอนกับพี่นนท์ด้วย" เธอลุกขึ้นนั่งแล้วขยี้ตามองหน้าผมตาแป๋ว
"เธอจะบ้าหรอเธอเป็ผู้หญิงนะ จะมานอนกับผู้ชายมั่วๆได้ไง"
"แต่เราเป็พี่น้องกันนี่ค๊า"
"เธอเป็ไปคนเดียวเถอะ ฉันจะไปอาบน้ำเธอก็รีบลุกออกไปจากห้องฉันเลยนะ"
ผมพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป ยัยบ้าเอ้ยถึงแม้เธอจะอายุน้อยกว่าผม3ปี แต่ก็โตรู้ภาษาแล้วไหม ยัยนี่ชอบทำให้ผมปวดหัวอยู่เรื่อย และที่ทำให้ผมรำคาญคือเธอมักชอบตามติดผมเป็ประจำ ผมทำไรมากไม่ได้เพราะดูเหมือนพ่อกับแม่จะรักจะหลงเธอมาก
"ไปค่ะ น้องปรางพร้อมแล้ว" เธอมายืนรอผมที่หน้าบ้านด้วยชุดนักเรียนจะอะไรซะอีกล่ะ พ่อกับแม่ดันให้เธอมาเข้าโรงเรียนเดียวกับผม ผมล่ะปวดหัวเจอที่บ้านยังไม่พอนี่ยังต้องมาเจอที่โรงเรียนอีก
"ไปเรียนกันค่ะ" เธอเดินเข้ามาจับมือผม แต่ผมสะบัดออก
"วันนี้ฉันจะไปเอง เธอก็ให้ลุงหมายไปส่งแล้วกัน" พูดจบผมก็เดินออกมา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหลอกที่ผมมักชอบขึ้นรถเมล์ไปโรงเรียนเอง
"ตานนท์ ทำไมถึงกลับมาคนเดียวห้ะ แล้วน้องล่ะ" ผมเดินเข้าบ้านมาก็เจอคุณแม่ยิงคำถามทันที วันนี้ผมกลับมาก่อน แล้วหลอกลุงหมายว่ายัยนั่นติดทำการบ้านไม่ต้องรอ เดี๋ยวเพื่อนเธอจะมาส่ง
"อ้าว ลูกสาวสุดที่รักของแม่ไม่ได้บอกหรอครับว่าจะไปทำการบ้านที่บ้านเพื่อน"
"จริงหรอทำไมแม่ไม่รู้ แล้วลูกรู้ได้ยังไง"
"เอ่อ พอดีผมเจอน้องตอนเที่ยงหน่ะครับ"
แม่เหมือนจะไม่ค่อยเชื่อ จ้องจับผิดผมอยู่
"อะไรกันครับ งั้นผมขอตัวขึ้นไปทำรายงานก่อนแล้วกัน"
ผมรีบเดินขึ้นห้องตัวเองทันที จริงๆผมไม่ได้เจอยัยนั่นหลอกผมแค่สร้างเื่ข้อหาหมันไส้ ทุกคนดูจะโอ๋เธอไปกันใหญ่ กะอีแค่กลับบ้าน คงหาทางกลับมาเองได้แหล่ะ ผมพยายามบอกกับตัวเองแล้วเลิกสนใจ
ครื้นนนน ซ่าาาา
"ฝนตกหรอเนี่ย" ผมเดินไปดูที่หน้าต่างก็เห็นเม็ดฝนโปรยปรายลงมา ก่อนจะมองดูนาฬิกาที่มันหกโมงกว่าแล้ว
ก็อกๆๆ
"ครับ มาแล้วครับ"
"นี่ตานนท์ ทำไมน้องยังไม่กลับ แถมแม่ยังติดต่อน้องไม่ได้ เราไม่ได้โกหกแม่ใช่ไหม"
"เอ่อคือ" ผมก็พูดไรไม่ออก ยัยบ้านี่หายไปไหนนะ
"ตานนท์ ว่าไงหรือลูกมีอะไรปิดบังแม่อยู่"
"อะไรกันครับคุณแม่ บางทียัยนั่นกำลังกลับบ้านก็ได้ รออีกหน่อยเดี๋ยวเธอก็กลับมา"
"เหอะ อย่าให้แม่รู้นะว่านี่เป็แผนแกล้งน้อง"
"หึ ใครจะไปกล้าทำลูกสาวสุดที่รักของแม่ล่ะครับ"
แล้วแม่ก็บ่นผมนิดหน่อยก่อนจะถอยออกไปจากบริเวณหน้าห้องผม
"หายไปไหนนะ ยัยบ้านี่อย่าบอกนะว่าโง่รออยู่ที่โรงเรียน"
"จะไปไหนตานนท์"
"เอ่อพอดีผมจะไปเอาของบ้านเพื่อนหน่ะครับลืมไว้ที่มัน ผมเอารถไปนะครับ"
"เดี๋ยวสิตานนท์ ตานนท์" ผมไม่สนใจเสียงเรียกของแม่ คว้ากุญแจรถแล้วออกมาทันที
บรื้นนน
แสงไฟจากหน้ารถสาดส่องไปกระทบกับเด็กสาวที่กำลังนั่งรออยู่ที่ที่เธอเคยรอเขากลับบ้านด้วยกันในทุกๆ วัน
"เห้อออ" ผมได้แต่ถอนลมหายใจออกมา ก่อนจะเปิดประตูลงรถแล้วเดินมาหาเธอ
"นี่ ยัยบ้า ทำไมเธอถึงมานั่งรอโง่ๆ อยู่คนเดียวตรงนี้ห้ะ!" ผมพูดออกไปอย่างหงุดหงิด
ฟรึบบบบ
"ฮึก ฮื้ออออ ในที่สุดพี่นนท์ก็มารับปราง" เธอวิ่งเข้ามาสวมกอดผมแล้วร้องไห้โฮ
"นี่เธอ" ผมกำลังจะดันเธอออกแต่ก็รับรู้ได้ถึงไอร้อนที่ออกมาจากตัว แถมเนื้อตัวเธอยังเปียกปอน นี่อย่าบอกนะว่านั่งตากฝน ยัยบ้าเอ้ยย!
"ร้องไห้จนพอยัง เสื้อฉันเปียกหมดแล้วเนี่ย"
"เอ่อ แหะๆ ขอโทษค่ะ" เธอรีบผละออกจากตัวผม
"สภาพแบบนี้กลับบ้านไม่ได้แน่ แม่คงด่าฉันตาย" ผมบ่นออกไปอย่างหัวเสียกับคนตรงหน้า
"เอ่อคือ มะปรางขอโทษค่ะ"
"แล้วนี่ทำไมเธอถึงไม่โทรไปที่บ้านให้คนมารับห้ะ"
"แบตมือถือหมดค่ะ" เธอก้มหน้าตอบเหมือนคนทำผิด
"เหอะ ไปขึ้นรถ" ผมบอกอย่างหัวเสียก่อนจะเดินนำมาขึ้นรถ
"ที่นี่ที่ไหน คอนโดใครคะ"
"ของคุณแม่ ซื้อไว้อยู่ตอนที่ยังเป็นักศึกษา"
"อ๋อ ค่ะ"
"ไป อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้วเดี๋ยวก็เป็หวัด ลำบากฉันอีก"
ผมไล่ให้เธอไปอาบน้ำก่อนที่ตัวเองจะเดินมานั่งที่โซฟา ก่อนที่ผมจะส่งข้อความไปบอกแม่ว่าน้องติดต่อมาแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมไปรับกลับ แรกๆแม่ก็เหมือนจะไม่เชื่อ จนผมต้องตัดบทว่าจะไปทำรายงานกับเพื่อนต่อนั่น
แหล่ะท่านถึงยอมวางสาย
"เอ่อคือ ให้ปรางนอนที่ไหนหรอคะ"
"เธอนอนบนเตียงแล้วกัน รีบไปนอนจะได้ตื่นกลับบ้านแต่เช้า แม่เป็ห่วงเธอจะแย่แล้ว"
"ค่ะ" เธอเดินไปนอนอย่างว่าง่ายผมเลยล้มตัวลงนอนที่โซฟาบ้าง
"แม่ แม่จ๋าช่วยหนูด้วย"
"แม่ หนูหนาววจ้ะ หนาวว"
ผมได้ยินเสียงเธอเลยลุกขึ้นมาดู เห็นเธอนอนตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่ม
"ปราง มะปราง ตัวร้อนจังว่ะ" ผมเอามือไปแตะตัวเธอรับรู้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมา
"หนาวว แม่จ๋า ปรางหนาวจ้ะแม่"
"เห้ยย นี่ มะปรางตื่นสิ" ผมรีบไปเอาผ้าชุบน้ำเพื่อมาเช็ดตัวให้เธอ
"แล้วมันทำยังไงว่ะเนี่ย ถูๆตามตัวแหล่ะมั้ง"
ผมที่ไม่เคยทำอะไรแบบนี้ให้ใครมาก่อนได้แต่เช็ดแบบเก้ๆกังๆ
"อื้ออ หนาววว" เธอพยายามปัดมือผมออก
ผมเลยรีบๆเช็ดตามแขนขาให้เธอก่อนจะเอาผามาวางไว้บนหน้าผาก
"นี่ ลุกมากินยาก่อนได้ยินฉันไหม"
"หื้อออ" เธอสลืมสลือลืมตาขึ้นมาผมเลยค่อยๆ เอายาแก้ไข้ยัดใส่ปากให้เธอกิน ดีที่ยังมีของใช้กับกล่องปฐมพยาบาลเหลือไว้อยู่
"ค่อยๆนะ" ผมประคองให้เธอนอนลง ก่อนจะลุกเอาของไปเก็บ
หมับบ สองมือจับเข้าที่แขนผมก่อนจะดึงเข้าไปกอด ผมเลยต้องเลยตามเลย ให้เธอกอดอยู่แบบนั้น พอมาคิดๆแล้ว ผมก็มีส่วนผิดในครั้งนี้ ผมเล่นแรงไปหน่อย
"นะหนาวว"
"อือ รู้แล้วห่มผ้าให้อยู่นี่ไง" ผมได้แต่นั่งมองคนที่หลับซุกอยู่ที่เอวผมมือก็กอดแขนผมไว้แน่น
"เห้อออ นี่เธออย่ามาเป็อะไรไปนะ ไม่งั้นฉันเอาเธอตายแน่ ยัยเด็กบ้า!"
9K
