ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        ความหวังดีของภรรยาตัวน้อย เขาต้องรับไว้

        เขาแข็งแกร่งแล้วจะได้ปกป้องนางได้ดียิ่งขึ้นมอบชีวิตสุขสบายที่นางต้องการให้กับนาง

        เช่นเดียวกับคราวก่อนเจียงหงหย่วนกินโอสถชำระไขกระดูกได้ไม่นานก็ปวดท้อง

        จากนั้นร่างกายขับสิ่งสกปรกที่ทั้งดำทั้งเหม็นออกมาเมื่อเทียบกับคราวก่อนแล้วปริมาณคราวนี้น้อยกว่า

        ดูท่าหลังจากขับสิ่งสกปรกออกคราวก่อนสิ่งสกปรกในร่างกายคงน้อยลงมาก

        คิดว่าคืนนี้จะได้กอดภรรยาตัวน้อยนอนในใจเจียงหงหย่วนร้อนรุ่มแทบทนไม่ไหว

        เขาอาบน้ำไปสามรอบใช้สบู่จนเล็กลงไปหนึ่งวงจึงจะเลิกรา

        ยกแขนขึ้นดม หอมแล้ว ไม่มีกลิ่นเหงื่อ วางใจได้

        กลับเข้ามาในห้อง ภรรยาตัวน้อยห่มผ้าเรียบร้อยแล้วกำลังพิงหัวเตียงอ่านหนังสือ ตะเกียงบนหัวเตียงเปล่งแสงสลัวสีเหลืองทั่วทั้งห้องตกอยู่ในบรรยากาศคลุมเครือ

        เจียงหงหย่วนเดินไปแย่งหนังสือไปวางบนโต๊ะ

        “กลางคืนแสงตะเกียงมืดสลัวไม่ต้องอ่านหนังสือแล้ว ระวังสายตาจะเสีย” เจียงหงหย่วนพูด

        หลินหวั่นชิวยิ้ม “ข้าอ่านรอท่านแค่ครู่เดียวปกติไม่ได้อ่านตอนกลางคืน”

        รอเขา…

        บุรุษหนุ่มได้ฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นในใจยิ่งนัก

        ดวงตาภรรยาตัวน้อยยกโค้งขึ้น ช่างงดงามหยาดเยิ้ม

        ลำคอเจียงหงหย่วนหดเกร็ง

        เขาขึ้นเตียงไปดึงหลินหวั่นชิวเข้าอ้อมอกคนหนึ่งพิงหัวเตียง คนหนึ่งพิงในอ้อมอกบุรุษหนุ่ม

        “พรุ่งนี้ข้าจะไปทำทะเบียนสมรสที่ที่ทำการอำเภอให้เรียบร้อย” เจียงหงหย่วนเกยคางบนศีรษะของหลินหวั่นชิวและถูไปมาเบาๆ

        “ไว้ก่อนเถิดจัดการเรื่องบ้านเหล่าหลินให้เสร็จก่อนค่อยว่ากัน” หลินหวั่นชิวพูด

        เจียงหงหย่วนไม่เห็นด้วย “ไม่ต้องรอ ถ้าแค่ภรรยาตัวเองยังปกป้องไม่ได้หัวบนคอคงไม่ต้องเก็บไว้แล้ว”

        ภรรยาดีเช่นนี้ต้องมีตราประทับจากทางการถึงจะรับประกันความปลอดภัย

        “แล้วแต่ท่าน” คำพูดของบุรุษหนุ่มแข็งกระด้างไม่น่าฟังแต่หลินหวั่นชิวฟังแล้วกลับหวานชื่นไปถึงใจ

        “ลุงหวางบอกว่าถ้าบ้านเหล่าหลินไปฟ้องว่าข้าอกตัญญูจะกระทบต่อการสอบของหงหนิง” เสียงหลินหวั่นชิวเล็กมาก ทั้งนุ่มทั้งเบา ปัดลงบนหัวใจเจียงหงหย่วนราวกับขนนก

        “ไม่กระทบ หงหนิงเป็นพี่น้องไม่ใช่ลูก ส่งผลกระทบไม่ถึงเขา อีกอย่าง แทนที่จะปล่อยให้บ้านเหล่าหลินดูดเลือดข้าเอาเงินไปโปรยให้ขอทานยังดีเสียกว่า! วางใจเถิดหากพวกเขาไม่ทำสิ่งใดเกินเลยก็ปล่อยไป แต่หากเกินเลยขึ้นมาข้าจะจัดการให้พวกเขาไม่ถึงตายแต่ก็ต้องรับบทเรียนครั้งใหญ่!”

        “อื้ม ข้าเชื่อท่าน” หลินหวั่นชิวเปลี่ยนท่า นางนอนซบในอกเจียงหงหย่วน มือโอบบนเอวเขา

        ลมหายใจเจียงหงหย่วนถี่รัวขึ้นมาทันที

        เขาอยากทำตัวเป็นสัตว์สักครั้ง อยากจับภรรยาตัวน้อยกินประเดี๋ยวนี้

        แต่สุดท้ายก็ทำลายบรรยากาศตอนนี้ไม่ลง

        ภรรยาตัวน้อยนอนซบอยู่ในอ้อมอก ทำให้เขาอยากกอดนางเช่นนี้ไปชั่วฟ้าดินสลาย

        หลินหวั่นชิวหลับไปทั้งอย่างนี้

        หลับสนิทมากด้วย

        มือน้อยๆ ของนางลู่ตกลง สายตาเจียงหงหย่วนมองมาที่ใบหน้านางยกมือลูบใบหน้านางเบาๆ

        ใบหน้านางนุ่มราวกับไข่ที่ปอกเปลือกเขาต้องระมัดระวัง กลัวลงมือหนักแล้วจะทำใบหน้านี้แตก

        ขนตายาวของนางทอดยาวลงมาพอทำให้เกิดเงา ขยับเบาๆเป็นครั้งคราว ในใจเขาคันยุบยิบแทบทนไม่ไหว

        เขาอุ้มภรรยาตัวน้อยไปวางใต้ผ้าห่มอย่างระมัดระวังเป่าตะเกียงแล้วมุดเข้าผ้าห่มไปกอดนางจากด้านหลัง

        ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปทั่วลาดตระเวนไปมาในเขตของตัวเองและทิ้งเครื่องหมายไว้

        กลิ่นของภรรยาตัวน้อยลอยเข้าจมูก กอดภรรยาตัวน้อยแล้วเหมือนได้กอดโลกทั้งใบใจเขาถูกเติมเต็ม

        เต็มจนรับผู้ใดหรือเรื่องอื่นๆ เข้ามาไม่ได้อีก

        กอดโลกทั้งใบของตัวเองเจียงหงหย่วนผล็อยหลับไปเช่นกัน

        ทั้งคู่นอนหลับสนิท

        เช้าวันรุ่งขึ้นหลินหวั่นชิวตื่นมาในอ้อมอกเจียงหงหย่วน ลืมตามาเห็นใบหน้ามีแผลเป็นของเขา

        แต่แผลเป็นเหมือนจะจางลงมากแล้วไม่ได้น่ากลัวเหมือนตอนเจอกันครั้งแรก

        นางอดเอื้อมมือไปลูบแผลเป็นไม่ได้ มันทอดยาวจากดวงตาข้างซ้ายมาถึงใบหน้าฝั่งขวาไม่รู้โดนสิ่งใดมา

        ตอนโดนต้องเจ็บมากแน่

        นางนึกถึงภาพเหตุการณ์อันตรายต่างๆยิ่งนึกก็ยิ่งปวดใจ

        แขนและมือเขาเต็มไปด้วยแผลเป็นทั้งยังเป็นแผลเป็นประเภทที่ของใหม่ของเก่าทับซ้อนกันไปมา

        จังหวะที่นิ้วหลินหวั่นชิวลูบผ่านริมฝีปากเจียงหงหย่วนจู่ๆ มันก็ถูกอมเข้าไป

        ลิ้นเขาตวัดพันใส่

        หลินหวั่นชิวรีบหดนิ้วกลับจะลุกขึ้นแต่ถูกเจียงหงหย่วนดึงเข้าอ้อมกอด ชนเข้ากับหน้าอกแข็งหนาของเขา

        หน้าอกนางเจ็บไปหมด

        อยากนวดเหลือเกิน

        “โอ้ ออกแรงเยอะไปหน่อย ข้านวดให้นะ” ขณะที่กำลังหงุดหงิด มือหนาของเจียงหงหย่วนก็ปกคลุมลงมา

        หลินหวั่นชิวหลบไม่ทัน ถูกเขาจับเข้าเต็มฝ่ามือ

        ออกแรงจน…อยากหยิบมีดมาตัดมือเขา!

        “รีบลุกขึ้นเถิด แขนไม่ชาหรือ?” ตอนนางตื่น นางกำลังนอนทับบนแขนเขา

        “ชา ชาจนไม่มีความรู้สึกเสียแล้วช่วยนวดให้หน่อยเถิด” สายตาเร่าร้อนของเจียงหงหย่วนมองมาที่หลินหวั่นชิวแต่หลินหวั่นชิวกลับอาศัยจังหวะที่เขาปล่อยมือมาลุกจากเตียงไปใส่เสื้อผ้า

        เจียงหงหย่วนใช้มือเท้าคาง มองภรรยาตัวน้อยวิ่งวุ่นไปมาเงียบๆ

        “ครั้งนี้ล่าหนังสัตว์ได้แล้วข้าจะไม่ขายจะเก็บไว้ให้เจ้าทำเสื้อผ้า” เจียงหงหย่วนพูด

        เสื้อผ้าของภรรยาตัวน้อยยังน้อยไปหน่อยล่าสัตว์ขายได้เงินแล้วต้องซื้อให้อีกสองสามชุด

        “อื้ม” รอบนี้หลินหวั่นชิวไม่ได้ปฏิเสธเจียงหงหย่วนไม่มีทางล่าสัตว์ไปตลอดชีวิตดังนั้นการเอาหนังสัตว์ที่เขาล่ามาทำเสื้อผ้าจึงมีคุณค่าด้านความหมายมากกว่าราคา

        บุรุษหนุ่มได้ยินหลินหวั่นชิวตอบตกลงก็ดีใจมากลุกจากเตียง

        “เจ้านั่งก่อน ข้าจะไปตักน้ำมาให้” บุรุษหนุ่มพูด “เดี๋ยวพวกเราออกไปหาข้าวกินด้านนอกอยากกินสิ่งใดก็คิดไว้”

        หลินหวั่นชิวนั่งคิดว่าจะกินสิ่งใดตามที่เขาบอกจริงๆตอนนี้เจียงหงหนิงไปเรียนหนังสือส่วนเจียงหงป๋อกินข้าวเช้าเสร็จก็อ่านหนังสืออยู่ในห้อง

        ยายสวีกำลังให้อาหารล่อและเก็บกวาดลานบ้าน

        เช้าวันใหม่เริ่มขึ้นแล้ว

        หลินหวั่นชิวล้างหน้าแต่งตัวเรียบร้อยสวมปิ่นปักผมที่เจียงหงหย่วนซื้อให้ มอบห่อผ้าใบใหญ่ให้เขา

        “นี่กระไร?” เจียงหงหย่วนถาม

        หลินหวั่นชิวตอบว่า “ดอกไม้ประดับผมที่ให้กุ้ยเซียงช่วยทำเมื่อวานข้าหาร้านรับซื้อได้แล้ว อย่างไรเสียวันนี้ก็จะออกจากบ้าน เช่นนั้นก็เอาสินค้าไปส่งด้วยเลย”

        เจียงหงหย่วนรู้เรื่องนี้ คนบ้านหวางขอบคุณเขามากแม้แต่หวางทงเป่าก็เอ่ยถึงเรื่องนี้หลายครั้ง

        “เอาไปส่งที่ใด?” เจียงหงหย่วนถาม ถ้าไกลจะได้นั่งรถ

        “พวกเราเดินเล่นไปเรื่อยๆวันนี้ยังเช้าอยู่ ไปกินเต้าฮวยกันก่อนเถิด ข้าอยากกินกากถั่วแผ่นน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ด้วย”

        อืม นางเจริญอาหารมาโดยตลอด

        แม้จะกินเยอะไม่เท่าเจียงหงหย่วนแต่ก็ถือว่าเยอะสำหรับสตรีแล้ว

        “ได้” เจียงหงหย่วนตอบตกลงเขาสะพายห่อผ้าขึ้นหลัง และจูงมือภรรยาตัวน้อย