ตอนที่ 11
ศึกใต้ต้นเหมย
เสียงดาบกระทบกันดังสะท้อนใต้ต้นเหมยเก่า
หิมะขาวถูกเหยียบย่ำจนกลายเป็โคลนสีแดง เซวียนอี้ยืนอยู่เบื้องหน้าหลี่เฉิงเยว่ ดาบในมือกวาดเปิดทางอย่างไม่หยุดยั้ง แม้าแเก่าที่แขนทั้งสองจะปริออกอีกครั้ง แต่เขายังคงยืนมั่นคงราวกำแพง
องค์ชายรองหลี่เฉิงอันถอยไปอยู่กลางวงทหาร
“จับองค์ชายสามไว้! ผู้ใดขัดขืน ฆ่าได้ทันที!”
คำสั่งดังขึ้นพร้อมลูกธนูหลายดอก
หลี่เฉิงเยว่ดึงซู่เหลียนหลบหลังต้นเหมย ขณะที่เซวียนอี้ฟันธนูสองดอกทิ้ง อีกดอกเฉียดไหล่เขาจนเืไหล
“เซวียนอี้!”
“กระหม่อมยังไหว!”
“อย่าทำให้ข้าต้องสั่งซ้ำ!”
หลี่เฉิงเยว่ชักมีดสั้นออกจากแขนเสื้อ ก้าวเข้าต่อสู้ข้างเขาแทนที่จะหลบอยู่ด้านหลัง
เซวียนอี้ชะงักเพียงเสี้ยววินาที
“องค์ชาย!”
“ข้าบอกแล้ว เราจะรอดไปด้วยกัน”
ดวงตาของเซวียนอี้สั่นไหว
ก่อนเขาจะพยักหน้าเพียงครั้งเดียว
ทั้งสองหันหลังชนกัน รับมือศัตรูคนละด้าน ราวกับจังหวะการเคลื่อนไหวถูกจดจำไว้ั้แ่ก่อนความทรงจำจะกลับมา
อีกด้านหนึ่ง รัชทายาทหลี่ฉางิคว้าดาบจากทหารที่ถูกลูกธนูของคนฝูอันยิงล้ม แม้ร่างกายอ่อนแรง แต่เขายังยืนขึ้นได้
“เฉิงอัน” รัชทายาทเอ่ยเสียงแหบ “เ้าคิดว่าจับข้าเป็ตัวประกันแล้วจะได้บัลลังก์หรือ”
องค์ชายรองหัวเราะเย็น
“เสด็จพี่ไม่เคยได้บัลลังก์อยู่แล้ว พระองค์เป็เพียงหุ่นของเสด็จแม่”
“แล้วเ้าคิดว่าตนไม่ใช่หรือ”
ใบหน้าขององค์ชายรองแข็งขึ้น
รัชทายาทยิ้มเศร้า
“นางเลี้ยงเ้าเพื่อเป็ดาบ ไม่ใช่เป็โอรส”
“หุบปาก!”
องค์ชายรองคว้าธนูจากทหารข้างกาย ยิงไปทางรัชทายาททันที
หลี่เฉิงเยว่เห็นก่อน
เขาขว้างมีดสั้นออกไป มีดกระแทกลูกธนูให้เบี่ยงทิศไปปักต้นไม้
องค์ชายรองหันมามองด้วยความเกลียดชัง
“เ้าปกป้องเขา ทั้งที่บัลลังก์เป็ของเ้า?”
หลี่เฉิงเยว่ตอบเสียงเย็น
“เพราะข้าไม่เหมือนเ้า”
ทันใดนั้น เสียงกลองสัญญาณดังขึ้นจากกำแพงด้านนอก
ตึง! ตึง! ตึง!
ทหารกลุ่มใหม่พุ่งเข้ามาจากสองด้าน
แต่ครั้งนี้ไม่ใช่คนของฮองเฮา
ผู้ที่นำมาคือแม่ทัพหลัว ผู้เคยส่งเซวียนอี้มาประจำกายองค์ชายสาม
“หยุดมือทั้งหมด!”
เสียงของแม่ทัพดังก้อง
ทหารองครักษ์ชั้นนอกลังเลทันที
แม่ทัพหลัวยกตราทองขึ้น
“ฝ่าามีรับสั่งให้เชิญองค์ชายสาม รัชทายาท และองค์ชายรองเข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้ ผู้ใดลงมือก่อนถือว่าขัดพระบัญชา!”
องค์ชายรองหน้าซีด
“เป็ไปไม่ได้!”
แม่ทัพหลัวมองเขาอย่างเ็า
“องค์ชายรองจะตรวจตราหรือไม่”
หลี่เฉิงอันมองทหารรอบตัว
คนของเขาเริ่มลดดาบลงทีละคน
เขารู้แล้วว่าคืนนี้ตนแพ้
แต่ก่อนจะถูกควบคุมตัว เขากลับหัวเราะออกมา
“น้องสาม เ้าคิดว่าราชโองการนั่นจะช่วยเ้าได้หรือ”
หลี่เฉิงเยว่มองเขา
“อย่างน้อยก็ช่วยให้เ้ากลัว”
รอยยิ้มขององค์ชายรองแข็งค้าง
แม่ทัพหลัวสั่งให้ควบคุมตัวเขา ส่วนรัชทายาทถูกประคองขึ้นเกี้ยว
หลี่เฉิงเยว่หันไปมองเซวียนอี้
เืไหลจากแขนเขามากขึ้นแล้ว
“เจ็บหรือไม่”
เซวียนอี้ตอบทันที
“เจ็บพ่ะย่ะค่ะ”
องค์ชายพยักหน้า
“ดีที่ยังจำคำสั่งได้”
จากนั้นเขาก็ยื่นมือไปหา
เซวียนอี้มองมือคู่นั้น
ก่อนจับไว้
ครั้งนี้ไม่มีไฟ
ไม่มีการหนี
ไม่มีใครต้องลากใครออกไป
มีเพียงคนสองคนที่ยืนขึ้นพร้อมกันใต้ต้นเหมย
และเดินเข้าสู่วังหลวงเคียงข้างกัน
4K
