“อือ...นี่ท่านไมเดนเอายาแก้สะกดจิตมาให้เราทำไมกันหว่า?”
ช่างมันเถอะ...ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าท่านให้เรามาทำไมแต่เราก็ดื่มๆ ไปก่อนก็แล้วกัน
ฉันเปิดขวดยาก่อนที่จะดื่มมันไปจนหมดอย่างไม่ลังเลซึ่งก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่นิดเดียว
อือ...ก็ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยนี่นา ? แต่ก็ช่างมันเถอะ
ถึงแม้ว่าจะสงสัยอะไรนิดหน่อย แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมายนักก่อนที่จะหันไปทำภารกิจของตัวเองต่อ
นั่นก็คือ...การคิดเมนูของวันพรุ่งนี้นั่นเอง...
“อือ...่นี้คุณหนูเค้าทานเนื้อมากเกินไปแล้วดังนั้นรอบหน้าทำเมนูผักไปก็แล้วกัน...ส่วนพวกผักชีกับสมุนไพรคุณหนูไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ดังนั้นเราหั่นเป็ชิ้นเล็กๆ แล้วเอาไปผสมกับเนื้อบดแบบเนียนๆก็แล้วกัน...เอ...พรุ่งนี้ต้องซักผ้าอีกนี่นา...”
หวังว่าพรุ่งนี้ฝนจะไม่ตกนะ...่นี้ฝนตกบ่อยซะด้วยสิ...
“เฮ้อ...เหนื่อยจังเลยนะวันนี้...”
เจอแต่เื่วุ่นๆ มาเกือบทุกวันแบบนี้นี่มันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ...
แต่ไม่รู้ทำไม...่นี้เราถึงรู้สึกเหนื่อยล้ามากกว่าทุกทีกัน...สงสัยว่าเราควรจะพักผ่อนสักหน่อยซะแล้วสิ...
“แถมร่างกายเองก็รู้สึกกระสับกระส่ายยังไงก็ไม่รู้...ทำไมกันนะ...”
เราไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย...กลัว...น่ากลัวจัง...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเรากันแน่ล่ะเนี่ย...
ไม่เอาสิ...เราอย่าคิดมากดีกว่า ยังไงมันก็คงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกมั้ง?
“เราคงจะคิดมากไปเองนั่นแหละ...”
นาเรียถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่จะเริ่มจดบันทึกงานที่ต้องทำในวันพรุ่งนี้ต่อ...ก่อนที่เธอจะรับรู้ได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้นกับร่างกายของเธอ...
อาเร๊ะ...ทำไมเราถึงรู้สึกแปลกๆ กันนะ ? นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเราหรือเปล่านะ?
“แฮก...แฮก...เดี๋ยวนะ...รู้สึกมึนๆนิดหน่อยแฮะ...”
แถมรู้สึกว่าร่างกายของเรามันร้อนขึ้นอีกด้วย...สงสัยหวัดจะเริ่มกินซะล่ะมั้ง...
“...พักผ่อนสักหน่อยก็แล้วกัน”
นาเรียตัดสินใจที่จะไปนอนพักผ่อนบนเตียงของเธอ...แต่ทันทีที่เธอลุกขึ้นมานั่นเอง...
//ตุบ
ร่างของนาเรียร่วงลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงก่อนที่เธอจะหอบหายใจออกมาพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย...
อ๊ะ...ท่าจะแย่แล้วสิแบบนี้...
“ดูเหมือนว่าเราจะเป็หวัดซะแล้วสินะ...”
ก็ว่าอยู่ว่าทำไมร่างกายมันถึงแปลกๆ ไป...ที่แท้เราก็เป็หวัดนี่เอง-เหรอ-เนี่ย...
“สงสัยพรุ่งนี้คุณหนูคงต้องหาข้าวทานเองแล้วล่ะมั้งคะ...”
นาเรียพูดขึ้นมาอย่างใจเย็น...ก่อนที่เธอจะหมดสติไปในที่สุด...
594
