เสียงนั้น มันเป็นเสียงของผู้หญิงที่ฟังดูแหลมเล็กราวกับเสียงแมว...!!แต่ผมนั้นก็ยังแยกไม่ออกว่า เสียงนั้นมันดังมาจากทางไหนกันแน่...?!แล้วไอริณก็สะกิดผมให้มองไปที่อีกด้านหนึ่งของห้องใต้ดิน และพอผมมองตามสายตาของเธอไปแล้ว ผมก็เกือบจะอุทานออกมา เมื่อได้เห็นเจ้าของเสียงอันน่าขนลุกนั้น...!
ที่อีกฝั่งหนึ่งของห้องที่มืดสลัวเลือนลางนั้น เหมือนจะมีแท่นหินสี่เหลี่ยมอีกแท่นหนึ่งตั้งอยู่ตรงนั้นโดยที่พวกเราก็ไม่ทันจะได้สังเกตุเห็นกันมาก่อนหน้านี้เจ้าแมวดำตัวนั้น...! มันกำลังนั่งอยู่ที่ด้านบนของแท่นประหลาด และจ้องเขม็งมาที่พวกเรา!ส่วนจันที่ยังไม่คลายมือจากการกอดผมไว้ก็มองตามสายตาของผมกับไอริณไปเห็นแมวนั้นในจังหวะไล่เลี่ยกัน แล้วเขาก็ถึงกับตาเหลือกค้าง..."
ผะ... ผะ... ผีแมว!! " เขาส่งเสียงออกมาดังลั่น แถมยังขยับเข้ามากอดผมไว้จนรัดแน่นยิ่งกว่าเดิมซะอีก
"ผีเหรอ...? " เสียงนั้นดังมาจากเจ้าแมวดำตัวนั้น "ใครๆ ก็มองฉันเป็นผี... แถมดันเป็นผีแมวดำที่น่าเกลียดน่ากลัวซะด้วย !" เจ้าแมวดำพูดแล้วก็ยกขาหน้าข้างขวาขึ้นมา และเลียขาตัวเองแผล็บๆ ก่อนจะยกขาข้างนั้นขึ้นมาทำท่าล้างหน้า
"เเต่รู้กันไม๊ว่า ก่อนหน้านี้เมื่อนานมาแล้ว..." แมวดำพูดต่อ "ใครๆ หลายคนก็เคยรู้ว่า ฉันนั้นเป็นผู้หญิงที่มีความสวยความงามที่ไม่ได้น้อยหน้าใครคนใดเลยทั้งสิ้นนะ ฮิฮิฮิ"
หลังจากที่แมวดำพูดจบประโยคนั้น ความมหัศจรรย์อันน่าเหลือเชื่อก็ได้ปรากฏออกมาให้เราทั้งสามได้เห็นราวกับโชว์มายากลระดับโลก เมื่อร่างกายของเจ้าแมวดำได้ค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมๆ กับมีร่างอีกร่างหนึ่งปรากฏซ้อนขึ้นมาแทนอย่างเลือนลาง แล้วค่อยๆชัดขึ้นจนกลายมาเป็นร่างใหม่ที่ชัดเจนเต็มตา...!
และร่างที่ผมได้เห็นในขณะนี้นั้น มันกลับเป็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง...! และเป็นหญิงสาวที่มีความงามด้วยใบหน้าที่สวยคมหมดจดเป็นอย่างมาก และมันเป็นความสวยที่สวยแบบผู้หญิงชาวเหนือ แต่ชุดที่เธอสวมใส่นั้นกลับเป็นชุดแบบโบราณๆ และผมก็ไม่อาจจะบรรยายลักษณะของชุดที่เธอสวมอยู่นี้ได้อย่างชัดเจนเพราะไม่ค่อยคุ้นเคยหรือได้เห็นคนที่แต่งชุดแบบนี้บ่อยครั้งนัก แต่เอาเป็นว่ามันไม่ใช่ชุดไทยโบราณ แต่เป็นชุดที่ดูคล้ายกับชุดโบราณของสาวพม่าในสมัยก่อนประมาณนั้นซะมากกว่า และขณะนี้เธอก็กำลังนั่งไขว้ขาอยู่บนแท่นศิลาที่ดูคล้ายกับโลงศพอีกแท่นหนึ่งนั้น..
"เห็นกันไม๊ล่ะ..." เธอเชิดหน้าถาม "ว่าเมื่อก่อนฉันเคยเป็นคนที่สวยถึงขนาดนี้เลยล่ะนะ...? "
แต่ขณะที่เธอถามพวกเราสามคนนั้น พวกเราก็ดูเหมือนว่าจะตกอยู่ในภวังค์แห่งความตกตะลึงกันยังไม่สร่างซา จึงยังไม่มีใครพูดอะไรออกไปได้ในตอนนี้
แต่ผมก็มองเห็นชัดเจนแล้วว่า หญิงงามลึกลับที่เพื่งจะปรากฏตัวขึ้นมาให้เราได้เห็นในขณะนี้นั้น ไม่ได้มีแค่ความสวยงามเพียงแค่หน้าตาและรูปร่าง แต่เธอกลับมีดวงตาที่สวยคมน่ามองเป็นอย่างมาก แต่ทว่าภายในลึกๆของดวงตาเธอนั้น มันกลับดูจะแฝงไว้ด้วยความลึกลับน่ากลัวและน่ายำเกรงจนน่่าขนลุก และในขณะที่เธอมองจ้องมองมาทางพวกเราแบบนี้นั้น ดวงตาของเธอก็ดูราวกับจะมีอำนาจสะกดให้ผู้มองตาเธอนั้นต้องชะงักงันหยุดนิ่งไปได้เหมือนกัน...!
แล้วไอริณก็พูดขึ้น "ดิฉัน พอจะรู้มาอยู่บ้างแล้วว่าภายใต้ร่างของแมวดำอันน่าชังนี้ก็คือ วิญญาณที่มีอดีตที่เป็นผู้หญิงที่มีความงามปานจะล่มเมือง ที่เคยมีชื่อว่า... 'กุสุมา' "
เหมือนสายฟ้าฟาด...! หญิงสาวที่ได้กลายร่างมาจากแมวดำ ถึงกับลุกพรวดขึ้นมายืนตรงด้านหน้าแท่นศิลานั้นทันที!ส่วนผมกับจันก็หันกลับไปมองที่ไอริณพร้อมๆ กันด้วยความตะลึง...!
ชื่อที่ไอริณเพิ่งพูดออกมานั้น... มันคือชื่อของหญิงสาวที่แต่งชุดราวกับผู้หญิงชาวพม่าโบราณคนนี้อย่างงั้นหรือ...? ผมล่ะแปลกใจซะจริงๆ เพราะไอริณก็เพิ่งเคยพูดชื่อนี้ให้ผมได้ยินเป็นครั้งแรก..?
สายตาของหญิงสาวผู้ที่ถูกไอริณเรียกว่ากุสุมานั้น เปลี่ยนมาจับตาแน่วนิ่งอยู่ที่ดวงตาของไอริณ แล้วรอยยิ้มน้อยๆ ของเธอก็ปรากฏขึ้นมาที่มุมปาก
"ถูกล่ะ แท้ที่จริงชื่อของฉันก็คือ กุสุมา" เธอว่า "อืม... ดูเหมือนว่าเธอจะรู้เรื่องอะไรๆมากกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีกนะ... นี่เธอเป็นใครกันแน่นะ แม่สาวน้อย ? "
ก่อนที่ไอริณจะตอบอะไร หญิงสาวผู้ที่ไอริณเรียกว่ากุสุมานั้น ก็ค่อยๆ เยื้องย่างตรงมาหาพวกเรา โดยที่สายตาของเธอนั้นยังคงจับจ้องอยู่ที่ไอริณอย่างไม่วางตา
แล้วจันที่ขณะนี้เริ่มออกอาการตัวสั่นเหมือนคนจะเป็นไข้ ก็ร้องเหวอ ขึ้นมา และรีบปล่อยมือจากการกอดผม เปลี่ยนเป็นทรุดตัวหลบอยู่ที่ข้างหลังผมราวกับจะใช้ตัวผมเป็นที่กำบังหลบภัยร้าย
แต่หญิงสาวผู้ชื่อกุสุมา ก็ไม่ได้เดินเข้ามาทำร้ายหรือทำอะไรพวกเราแต่อย่างใด เธอเพียงแต่เดินโฉบไปทางซ้ายแล้วย้ายมาทางขวาอย่างช้าๆ ราวกับเพียงต้องการจะชมดูไอริณให้ชิดใกล้ที่สุด
"ชื่อของดิฉันก็คือ ไอริณ..." ไอริณได้ตอบคำถามที่หญิงสาวนั้นได้ถามไว้ ในขณะที่ก็กรอกตามองตามร่างของเธอไปด้วย "ดิฉันไม่ได้รู้เรื่องราวอะไรมากมายนักอย่างที่... อย่างที่พี่สาวคิดไว้หรอกนะ..."
"เรียกฉันว่า กุสุมา สิ..." เธอผู้นั้นพูด " ชื่อนี้ไม่ค่อยจะมีใครที่เป็นคนจริงๆ เรียกฉันมาสักพักใหญ่แล้ว..."
"ค่ะ... พี่กุสุมา" ไอริณรับคำแล้วหญิงสาวผู้ชื่อกุสุมานั้นก็หัวเราะคิกออกมา จากนั้นเธอก็หยุดเดินไปมา แล้วมองจ้องหน้าไอริณอย่างไม่กระพริบตา แต่ดูเหมือนว่าความน่ากลัวที่ซ่อนเร้นอยู่ในดวงตาของเธอนั้น จะดูอ่อนโยนลงไปอย่างที่ผมรู้สึกได้
"ที่จริงแล้ว..." เธอพูดต่อ " ฉันนี่น่าจะเป็นคุณย่าหรือเป็นคนรุ่นบรรพบุรุษก่อนคุณย่าของเธอได้เลยนะแม่สาวน้อย" รอยยิ้มน้อยๆที่มีไมตรีของเธอได้ปรากฏให้เห็นที่มุมปาก "ฉันว่า... ฉันนั้นชักจะรู้สึกถูกชะตาเธอซะแล้วสินะ... น้องไอริณคนงาม"
ถึงตอนนี้... ผมแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยว่า ผู้หญิงที่ชื่อกุสุมาคนนี้จะบอกกับไอริณแบบนั้น...?
แล้วจันที่เมื่อกี้ลงไปทรุดหลบอยู่ที่ด้านหลังของผม ก็ค่อยๆโงหัวลุกขึ้นมา "อะไรกัน... อะไรกันนี่พี่กิต? ผมนึกว่า... นึกว่ามันจะเข้ามาหักคอพวกเราตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ..? "
"บ้าน่ะจัน...! " ผมส่งเสียงดุเบาๆ "อย่ามาตื่นกลัวให้มันมากนักเลยน่า มัวแต่ขี้กลัวอย่างนี้ ผีที่ไหนเห็นก็คงอยากจะแกล้ง หรืออยากจะเข้ามาหักคอเข้าจริงๆ สักวันล่ะ...! "
จันหัวเราะแหะๆ และทำหน้าเจื่อนลงไป แล้วผมก็เบนความสนใจกลับมาที่การสนธนาระหว่างสาวงามทั้งสอง
"แล้วเธอรู้จักฉัน หรือรู้เรื่องของฉันมาจากใครงั้นหรือ แม่สาวน้อยไอริณ...? " หญิงสาวที่ชื่อกุสุมายังคงถามต่อไป
แล้วไอริณก็ยิ้มด้วยดวงตาเป็นประกาย "จากพี่สาว ผู้ที่เป็นอาจารย์ของดิฉัน... เอ่อ.. ของริณน่ะค่ะ พี่กุสุมา"
"อืม..." กุสุมาพยักหน้า "ฉันก็เคยได้แอบฟังพวกเธอคุยกันถึงเรื่องพี่สาวของเธอคนนี้มาครั้งสองครั้งแล้ว และฉันก็อยากจะรู้ซะจริงๆ ว่า พี่สาวผู้ที่เป็นอาจารย์ของเธอคนนั้น เธอเป็นใครกันแน่... และมีนามว่าอะไรกันรึ... เธอพอจะช่วยบอกฉันสักหน่อยจะได้ไม๊จ๊ะ...? "
ไอริณยิ้มเจื่อนๆ ขึ้นมา ดูเหมือนเธอไม่อยากจะพูดชื่อของพี่สาวคนนั้นออกมาให้ใครได้ยินนัก เพราะจนถึงตอนนี้ ผมเองนั้นก็ยังไม่เคยได้ยินเธอพูดชื่อของพี่สาวของเธอคนนั้น ให้ผมได้ยินเลยแม้แต่ครั้งเดียว...
แต่แล้วก็ดูเหมือนเธอจะตัดสินใจบางอย่าง "พี่สาวที่ถือได้ว่า เป็นอาจารย์ของริณคนนี้ ที่จริงนั้นไม่ใช่คนที่พี่กุสุมาไม่รู้จักหรอกค่ะ... เเละจริงๆ แล้ว พี่กุสุมาอาจจะรู้จักเธอเป็นอย่างดีซะด้วยซ้ำไป..."
แล้วไอริณก็ยิ้มอย่างมีเลสนัย ก่อนจะบอกชื่อนั้นออกมา "พี่สาวของริณคนนี้เธอมีชื่อว่า... 'อาคิราห์' ค่ะพี่กุสุมา ! "
สิ้นคำนั้น ดวงตาของกุสุมาก็ถึงกับลุกโพลงขึ้นมาอย่างตื่นตะลึง...!"อาคิราห์...?! " เธอทวนคำที่ไอริณเพิ่งจะพูดออกมา "ชื่อของอาจารย์เธอคือ... คือ อาคิราห์ อย่างงั้นรึ ?! "
แล้วรอยยิ้มแห่งความเป็นมิตรที่เพิ่งจะปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอได้เพียงครู่เดียวนั้น บัดนี้ก็พลันสูญสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยรวมทั้งแววตาของเธอที่เมื่อครู่นี้ได้ดูอ่อนโยนลงมากแล้ว แต่บัดนี้ก็กลับเปลี่ยนไปเป็นแววตาที่ดูน่ากลัวน่าขนลุกขึ้นอีกครั้ง...
แถมมันยังดูน่ากลัวน่าขนลุกยิ่งกว่าตอนแรกซะอีก... !!
5K
