“เสี่ยวเป่า แล้วข้าจะพามันกลับบ้านได้ยังไง ตัวพ่อแม่หมาป่าตัวใหญ่ขนาดนี้]
เฟิ่งเทียนถามด้วยความกังวลเพราะตอนนี้ดวงจันทร์เริ่มจะเคลื่อนตัวต่ำสู่ทิศตะวันตกแล้ว
[โฮสต์ต้องทำพันธสัญญา กับพ่อและแม่ของหมาป่าอสูร โฮสต์จึงจะสามารถเก็บพวกมันเข้าสู่ห้องมิติของระบบ ส่วนลูกสุนัขโฮสต์สามารถนำใส่ตะกร้ากลับได้]
“ทำพันธสัญญาอย่างนั้นหรือ แล้วทำยังไง แล้วพวกมันจะยอมมั้ย”
[นายท่านต้องถามความยินยอมจากมัน หากพวกมันยินยอมภารกิจของนายท่านก็จะสำเร็จ แต่ถ้าหากมันไม่ยินยอมนายท่านก็กลับบ้านโดยที่ภารกิจล้มเหลว]
ต่อค่ะ
“เอ่อนี่พ่อหมาป่าแม่หมาป่าอสูร คือว่าพวกเ้าอยากไปอยู่กับข้ามั้ย ที่บ้านของข้ามีตัวข้ากับน้องๆฝาแฝดอีก 2 คน ถ้าพวกเ้าอยากไปกับข้าเรามาทำพันธสัญญากันข้าจะได้พาพวกเ้าไปดูแลรักษาตัวที่บ้าน อีกอย่างลูกของเ้าก็ยังเล็กหากพวกเ้ารอนแรมอยู่ในป่าที่มีแต่อันตราย แถมตัวพวกเ้าเองยังาเ็หนัก เ้าสนใจจะไปอยู่กับข้าไหม” เฟิ่งเทียนหยั่งเชิงลองถามพ่อหมาป่า
พ่อแม่หมาป่าอสูรได้ยินดังนั้น มันทั้งสองหันหน้ามองกันสื่อสารทางจิตปรึกษา เพราะตอนนี้พวกมันแทบจะไม่มีแรงเดิน หากมนุษย์หนุ่มน้อยผู้นี้จะฆ่าพวกมันก็สามารถฆ่าได้ แต่มนุษย์น้อยผู้นี้กลับช่วยดูแลพวกมันและชักชวนให้ไปอยู่ด้วย
“ท่านพี่..ข้าสงสารลูก ข้าอยากให้ลูกของเราปลอดภัย” แม่หมาป่าอสูร
“อืม….มนุษย์น้อยผู้นี้ ดูแล้วไม่มีจิตสังหาร แววตาไม่มีความโลภ เราคงต้องลองเชื่อใจเพราะตอนนี้เราไม่มีแรงจะปกป้องเด็กๆได้” พ่อหมาป่าอสูร
เมื่อพ่อแม่หมาป่าอสูรตัดสินใจได้ มันจึงส่ายหางส่งเสียงเห่าหนึ่งครั้ง นั่นหมายความว่ามันยอมรับผูกพันธสัญญากับเฟิ่งเทียน เฟิ่งเทียนเห็นการยอมรับจากพ่อแม่หมาป่าจากการคาดเดาพฤติกรรมที่แสดงออกจึงได้ถามถึงวิธีการผูกพันธสัญญากับระบบของตน
“เสี่ยวเป่า แล้วผูกพันธสัญญากับสัตว์อสูรต้องทำยังไงอ่ะ?”
[โฮสต์เพียงแค่ใช้หยดเืของโฮสต์หยดลงหน้าผากของหมาป่าอสูร จากนั้นหมาป่าอสูรจะเป็ผู้ผูกพันธสัตว์เลี้ยง]
“พ่อแม่หมาป่าอสูร ข้าจะผูกพันธกับพวกเ้าโดยการหยดเืลงบนหน้าผากพวกเ้า เราทั้งสามจะทำพันธเ้านายกับสัตว์เลี้ยง หลังจากนั้นข้าจะนำพวกเ้าเข้าสู่มิติของข้า แล้วข้าจะพาลูกของเ้าใส่ตะกร้าพากลับบ้าน เมื่อถึงบ้านข้าจะปล่อยพวกเ้าออกมาให้อยู่กับลูกเช่นเดิม หากพวกเ้าตกลงโปรดเห่าหรือส่งเสียงอนุญาตกับข้าด้วย”
“โฮ่ง! โฮ่ง!”
พ่อแม่หมาป่าอสูรเหมันต์ เห่ายอมรับการผูกพันธสัญญา เฟิ่งเทียนจึงกลั้นใจใช้ใบมีดกรีดปลายนิ้ว หยดเืไหลออกมา เฟิ่งเทียนจึงหยดเืลงบริเวณหน้าผากของพ่อหมาป่าอสูร วงแสงสีเงินครอบร่างของเฟิ่งเทียนและพ่อหมา จากนั้นเฟิ่งเทียนก็ทำเช่นเดียวกับแม่หมาป่าอสูร วงแสงสีเหลืองอ่อนครอบร่างของเฟิ่งเทียนและแม่หมาป่าอสูรเช่นเดียวกัน
“โอ้โห เกิดมาเพิ่งเคยผูกพันธสัญญา เหมือนกับละครพีเรียดจีนที่เคยดูมาเหมือนกัน เอาหล่ะ พ่อแม่หมาป่า จากนี้ไปเราเป็เ้านายและสัตว์เลี้ยงกันแล้ว ข้าสัญญาว่าจะดีกับพวกเ้าทุกตัว ถึงแม้ว่าบ้านข้าจะลำบากสักนิดแต่รับรองอบอุ่นมาก ตอนนี้ใกล้จะเช้าแล้วข้าจะต้องกลับบ้านแล้วหล่ะ พวกเ้าทั้งสองตัวเข้าไปอยู่ในมิติของข้าก่อน ส่วนลูกของเ้าเดี๋ยวข้าจะพากลับเองในตะกร้าของข้ามีผ้าห่มให้เ้าตัวเล็กรับรองอบอุ่นแน่นอน”
“เสี่ยวเป่า เก็บพ่อแม่หมาป่าเข้าห้องมิติ”
[รับทราบ]
พ่อแม่หมาป่าหายเข้าสู่คลังมิติของเสี่ยวเป่า ซึ่งตอนนี้แบ่งเป็ห้องไว้สำหรับพ่อแม่หมาป่า ภายในห้องมีฟูกหนานุ่มให้พ่อแม่หมาป่าอสูรได้พักผ่อน
“เอาหล่ะ เ้าตัวเล็กกลับบ้านกันเถอะ รับรองว่าเ้าแฝดต้องชอบพวกเ้าแน่ ๆ ” เฟิ่งเทียนยกลูกหมาเข้าตะกร้าทีละตัวด้วยความระมัดระวัง พร้อมทั้งห่มผ้าที่เตรียมไว้
“งี๊ด! งี๊ด!..” ลูกหมาป่าเหมันต์เมื่อห่างกลิ่นพ่อกับแม่ก็เรียกหา แต่เมื่อได้ผ้าที่เฟิ่งเทียนใช้เช็ดาแให้กับพ่อแม่ของมัน กลิ่นที่คุ้นเคยจึงทำให้พวกมันสงบและมุดอยู่ในกองผ้านอนอิงแอบกันทั้งสองตัว
“เอาหล่ะ ถึงเวลากลับบ้านแล้ว ขอให้ถึงบ้านก่อนที่เ้าแฝดจะตื่นก็แล้วกัน เสี่ยวเป่าเปิดระบบสแกนพื้นที่ และดวงตาอัจฉริยะได้”
[รับทราบ]
เสี่ยวเป่าเปิดระบบ เฟิ่งเทียนเดินกลับบ้านอย่างมีความสุขเพราะหมายความว่าวันนี้เขาทำภารกิจสำเร็จ ถึงแม้ว่าจะต้องพึ่งพาเสี่ยวเป่าเสียส่วนมาก แต่ถึงอย่างไรเสี่ยวเป่าก็ถือเป็ทีมของเขา หากไม่มีเสี่ยวเป่าเขาก็คงจะหวาดกลัว และไม่มีเพื่อนคู่คิด ไม่สามารถเข้าป่ายามวิกาลเช่นนี้แน่ ถึงแม้ไส้ในจะเป็ิญญาของเขาจะอายุ 21 ปี แต่กับร่างนี้อายุเพียง 12 ปีก็คงจะไม่มีความกล้าขนาดนั้น
“เสี่ยวเป่า ขอบใจเ้ามากสำหรับภารกิจของวันนี้ รักนะ จุ๊บๆ ฮิฮิ" เฟิ่งเทียนกล่าวอย่างอารมณ์ดี
[……….ยินดีรับใช้โฮสต์เสมอ]
****************