คำโปรย:
“ว้าย ตายแล้วคุณลุงเข้ามาได้ยังไงคะเนี่ย กรี๊ด”
ช้องนางปล่อยมือออกจากผลแตงร้านและฝักบัวอาบน้ำที่ถูกหล่อนใช้เป็เครื่องมือบำบัดสวาทแล้วรีบยกสองมือเรียวยาวขึ้นปกปิดเต้านม และเนินเต่าของตัวเอง
แต่มือเล็กแค่นั้นหรือจะสามารถปกปิดของลับที่อวบใหญ่ขนาดแม่พันธุ์ชั้นเลิศได้มิดชิด
แนะนำตัวละคร – หนีสวาทลุงเขยมาเจอพ่อผัวรัวไม่ยั้ง
ช้องนาง สาวน้อยวัยสิบแปดเธอเป็เด็กยากจนแต่เรียนดี เมื่อคุณป้าชดช้อย ที่เป็ลูกพี่ลูกน้องกับแม่ของหล่อนได้แต่งงานกับคุณลุงสง่า สามีที่มีฐานะร่ำรวย วัย 58ปี จนหล่อนได้เป็ถึงคุณหญิง
คุณหญิงชดช้อยเห็นชีวิตของช้องนางที่สุดแสนจะยากลำบากก็นึกสงสารจึงชวนหญิงสาวมาพักอาศัยอยู่ที่ กทม. ที่บ้านของหล่อนและสามี
“เข้ามากราบลุงสง่าเขาซะสิช้องนาง”
คุณป้าชดช้อยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้รับแขกคู่กับสามีของเธอเอ่ยปากบอกให้หลานสาวเพียงคนเดียวเข้ามาทำความเคารพคุณสง่าผู้ปกครองในอนาคตอีกคนหนึ่งของสาวน้อย
ช้องนางคลานเข่าอย่างเชื่องช้าด้วยกิริยามารยาทงดงามเพื่อเข้าไปกราบแทบเท้าคุณลุงเขยผู้มีพระคุณทำให้หล่อนได้มีโอกาสได้ร่ำเรียนต่อในมหาวิทยาลัยชื่อดัง
ลุงเขยก้มลงลอบมองทรวงอกขาวผ่องกลมกลึงที่โผล่ออกมาให้เห็นรำไรขณะที่หญิงสาวค่อย ๆ คลานเข่าเข้ามาหาเขาที่นั่งรออยู่บนเก้าอี้รับแขก
‘คลานเข้ามาช้า ๆ สิอีหนู ไม่ต้องรีบขอลุงดูนมต่ออีกซักหน่อย โห… นมใหญ่เท่าลูกมะพร้าวเลยหรือเนี่ย’
พอหญิงสาวก้มลงกราบแทบเท้า
ลุงสง่ากล่าวต้อนรับด้วยน้ำเสียงเอ็นดู แต่ใจจริงคืออยากให้หล่อนมาดูเอ็นมากกว่า
“ไหว้พระเถอะหลานอยู่ที่นี่ก็ตั้งใจเรียนหนังสือหนังหาเข้านะ ลุงจะช่วยส่งเสียให้อย่างเต็มที่ไม่ต้องห่วงเื่เงินทองหรอกนะ”
คุณป้าชดช้อยของช้องนางนั้นเจ็บออด ๆ แอด ๆมานานแล้ว จากอาการป่วยด้วยโรคเรื้อรังของคนแก่มานานหลายปี
คุณหมอที่รักษาบอกว่าในเมื่อป้าชดช้อยไม่อยากผ่าตัดก็ต้องรักษาด้วยยาเพื่อช่วยพยุงอาการไปเรื่อย ๆ
หลังจากที่คุณป้าชดช้อยรู้ตัวว่าตัวเองคงอยู่ได้อีกไม่นานก็นึกถึงหลานสาวสุดที่รักเพียงคนเดียว
“มาเรียนต่อซะที่นี่ มาชุบชีวิตใหม่ซะแล้วป้าจะช่วยหาผู้ชายรวย ๆ มีชาติตระกูลให้มาแต่งงานกับแกเอง ดีไหมจะได้ไม่ต้องลำบากยันแก่เหมือนกับ นางอัญชัน แม่ของแกไงล่ะ”
หล่อนรู้ตัวดีว่า ป้าช้อยพูดด้วยความหวังดีแม้ท้ายประโยคนั้นจะทำให้หล่อนเศร้าลงบ้างก็ตาม
“จ้ะป้า นางจะเชื่อฟังป้าช้อยทุกอย่างจ้ะ”
“ต่อไปนี้เรียกฉันว่า คุณป้าชดช้อยหรือไม่ก็เรียกว่า คุณหญิงป้า ห้ามเรียกฉันว่าป้าช้อยอีกต่อไปเข้าใจไหมเพราะที่นี่คือกรุงเทพ ไม่ใช่บ้านนอกที่แกเคยอยู่แล้วนะนังช้องนาง”
คุณหญิงชดช้อยสั่งสอนหลานสาวด้วยเสียงสูงเหมือนไม่พอใจในสรรพนามที่ช้องนางใช้เรียกหล่อนทั้งที่ตัวป้าชดช้อยเองก็มีชาติกำเนิดเป็คนต่างจังหวัดไม่ได้แตกต่างจากช้องนางเลยสักนิดด้วยซ้ำ
เพียงแต่ชดช้อยนั้นวาสนาดีได้สามีเป็เศรษฐีเ้าของที่ดินหลายร้อยไร่จึงได้มานั่งชูคอในเรือนหลังใหญ่แบบนี้
“ได้ค่ะ คุณหญิงป้า”
ช้องนางก้มหน้างุดตอบรับด้วยน้ำเสียงแ่เบาอย่างคนเจียมเนื้อเจียมตัว
“ดีมาก อยู่ที่นี่แกก็ตั้งใจเรียนให้จบเร็วๆ แล้วก็แบ่งเวลาไปช่วยงานป้าพุ่มเขาบ้าง แค่เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยังดี”
ป้าช้อยพูดจบก็ไอเสียงดังติด ๆ กันหลายครั้งภายในคอเหมือนมีเสมหะก้อนใหญ่ติดขัดอยู่ทำให้ทุกครั้งที่เธอหายใจเข้าออกจะมีเสียงดังฟืดฟาดออกมาให้ได้ยินอย่างชัดเจนบ่งบอกถึงอาการของคนที่กำลังป่วยหนัก
“แม่พุ่ม มาพาฉันเข้าไปพักในห้องหน่อยเริ่มจะไอหนักจนเจ็บหน้าอกอีกแล้ว”
คุณหญิงชดช้อยเรียกให้สาวใช้คนสนิทซึ่งเป็คนเก่าคนแก่ให้มาช่วยพยุงร่างของเธอเข้าไปพักผ่อนในห้องนอนส่วนตัว
จากนั้นก็หันมาบอกกับสามีที่หล่อนแสนเคารพรักว่า
“ฉันขอตัวขึ้นไปพักก่อนบนห้องก่อนนะคะคุณสง่าฝากให้ใครช่วยพายัยช้องนางไปดูห้องนอนส่วนตัวที่ฉันให้แม่พุ่มจัดเตรียมไว้ให้ด้วยนะคะ”
“ได้จ้ะ คุณหญิงรีบไปกินยาแล้วนอนพักก่อนเถิดไม่ต้องเป็ห่วง เดี๋ยวทางนี้ฉันจะให้คนพาหลานไปดูห้องเอง”
ลุงสง่าตอบรับคำสั่งภรรยาด้วยความเต็มอกเต็มใจ
เมื่อป้าแม่บ้านพยุงคุณหญิงชดช้อยขึ้นไปพักบนห้องนอนชั้นสองแล้ว
ลุงเขยจึงสบโอกาสได้อยู่กับหลานสาวคนสวยของภรรยาตามลำพัง แบบสองต่อสอง
ลุงสง่าก็หันมาพยุงสาวน้อยให้ลุกขึ้นมาจากพื้นบ้านหินอ่อน
“ลุกขึ้นมาได้แล้วหนูช้องนางเราคนกันเองทั้งนั้น หนูก็เหมือนลูกเหมือนหลานของลุงคนหนึ่งลุงไม่ใช่พวกเ้ายศเ้าอย่าง ถึงกับต้องลงไปนั่งกับพื้นบ้านหรอกนะ”
ชายแก่ใช้สองมือโอบประคองไหล่บางให้ลุกขึ้นมานั่งเคียงกัน บนโซฟารับแขกถักทอลวดลายไทยวิจิตรราคาแพงลิบลิ่ว
“ขอบคุณค่ะคุณลุง”
หล่อนกล่าวอย่างนอบน้อมเพื่อถูกลุงเขยประคองร่างบางขึ้นมาจากพื้น
แต่ช้องนางก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้เมื่อลุงสง่าดึงร่างของเธอเข้าไปกอดไว้แนบอกแกร่ง
“ต่อไปนี้ คิดเสียว่าลุงเป็พ่อก็ได้นะแล้วบ้านนี้ก็คิดซะว่าเป็บ้านของหนูเอง”
ลุงเขยพูดพลางลูบไล้มือไปทั่วแผ่นหลังของหญิงสาวพร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีก
จนหน้าอกอวบใหญ่ของช้องนางถูกดันให้แนบเข้ากับหน้าอกของลุงเขย