(จบ)ทะลุมิติไปเป็นแม่บุญธรรมของสามแสบแสนซน

บทที่ 17 สาวชาวบ้านกลับบ้าน 1

เมื่อเข้านอนตอนกลางคืน ทั้งสองคนยังคงเบียดเสียดอยู่บนเตียงเดียวกัน จางจิงจิงรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อสองคืนก่อน แต่วันนี้เธอเริ่มชินกับมันแล้ว

หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน เธอก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงและผล็อยหลับไปในเวลาไม่นาน เสียงกรนเบาๆ ดังขึ้นเป็๲ระยะ ส่วนฮั่วฉางชิงนั้นนอนไม่หลับเลย 

โดยปกติแล้วทั้งสองคนจะนอนหันหลังชนกัน แต่วันนี้จางจิงจิงพลิกตัวขณะที่เธอหลับไป

ในความมืด ฮั่วฉางชิงก็ค่อยๆ พลิกตัวเช่นกัน ท่ามกลางแสงจันทร์ เขาสามารถมองเห็นปลายจมูกที่โด่งของจางจิงจิง และส่วนเว้าส่วนโค้งที่น่าหลงใหล

นี่เป็๲ครั้งแรกที่เขามองผู้หญิงตรงหน้าอย่างจริงจังเช่นนี้

ในขณะที่กำลังหลับ จางจิงจิงรู้สึกราวกับว่าเธอถูกจ้องมองด้วยสายตาที่แหลมคม หญิงสาวหายใจแรง และตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน เมื่อหันไปมองก็พบว่าฮั่วฉางชิงพลิกตัวหันหน้ามาทางเธออยู่

ดึกดื่นป่านนี้ตาฝาดไปหรือเปล่านะ? ทำไมเธอถึงเห็นฮั่วฉางชิงกระพริบตาล่ะ?

ไม่ ไม่ใช่แน่ๆ คงตาฝาดไปเอง ตอนนี้มันกี่โมงกี่ยามแล้วกัน

ความรู้สึกหวาดกลัวเหมือนหายใจไม่ออกยังคงวนเวียนอยู่ในหัว จางจิงจิงรู้สึกว่าเธอฝันร้าย แต่จำไม่ได้ว่าฝันถึงอะไร รู้แค่เพียงว่ามันน่ากลัว 

เธอเลียริมฝีปากที่แห้งผากอย่างลืมตัว แล้วขยับเข้าไปใกล้ฮั่วฉางชิงโดยไม่รู้ตัว ร่างกาย๼ั๬๶ั๼ได้ถึงอุณหภูมิจากร่างกายของเขา จางจิงจิงรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด และไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไป

หญิงสาวแอบมองฮั่วฉางชิงอย่างลับๆ เมื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้ถูกปลุกให้ตื่น เธอจึงพลิกตัวกลับ ปิดตาลงและพยายามข่มตาให้หลับ

สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือหลังจากที่หลับไป ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังก็ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน

รุ่งเช้า จางจิงจิงไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหารเช้าตามปกติ ตอนที่กำลังกินข้าว เธอเห็นรอยคล้ำใต้ตาของฮั่วฟางฟาง จางจิงจิงรู้สึกตลกในใจ

"แม่คะ จักรเย็บผ้าในห้องแม่ หนูขอยืมใช้หน่อยได้ไหมคะ?"

คุณแม่ฮั่วเงยหน้าขึ้น "ได้สิ แค่แม่ไม่ได้ใช้มันนานแล้ว มันอาจจะใช้ไม่ค่อยดีนะ เธอให้ฉางชิงหยอดน้ำมันเครื่องลงไปหน่อยล่ะ"

"ค่ะ"

จักรเย็บผ้าเครื่องนี้ถูกซื้อมาตอนที่มันเป็๲ที่นิยมในเมือง คุณแม่ฮั่วเองก็ไม่ค่อยได้ใช้มันเท่าไหร่นัก มันเป็๲แค่ของประดับตกแต่ง จางจิงจิงคิดว่าถ้าเธอใช้มัน มันอาจจะยังใช้การได้ดีอยู่ ป้องกันไม่ให้มันพังเพราะไม่ได้ใช้งานเป็๲เวลานาน

หลังจากกินข้าวเสร็จ จางจิงจิงก็ไปล้างจาน ดูแลให้เด็กๆ ทั้งสามคนล้างหน้าแปรงฟันให้สะอาด จากนั้นก็เรียกเสี่ยวฉวนเข้ามา เธอตั้งใจจะทำเสื้อผ้าของเขาให้เสร็จก่อน

ฝีมือของจางจิงจิงน่าจะขึ้นสนิมเล็กน้อยแล้วหลังจากไม่ได้ทำมาหลายปี เธอรู้สึกว่ามือของตัวเองไม่คล่องแคล่วเท่าไหร่นัก หญิงสาวหยิบผ้าออกมาแล้ววาดลงไป จากนั้นก็หยิบกรรไกรออกมาแล้วเริ่มตัด 

เสื้อผ้าฤดูร้อนนั้นทำง่าย จางจิงจิงจึงตั้งใจจะทำเสื้อแขนสั้นกางเกงขาสั้นแบบง่ายๆ  แล้วปักลายลูกแมวหรือลูกสุนัขน่ารักๆ ลงไป เด็กๆ ทั้งสามคนต้องชอบแน่ๆ แถมยังอาจจะช่วยเพิ่มคะแนนความประทับใจจากฮั่วฉางชิงได้อีกด้วย

ฮั่วฉางชิงเห็นเธอทำเสื้อผ้าให้เด็กๆ ก่อน ในใจก็รู้สึกโล่งใจ ไม่ว่าจางจิงจิงจะรักเด็กๆ จริงหรือไม่ ขอแค่เด็กๆ อิ่มท้องอุ่นสบายก็พอแล้ว

เพียงแค่จางจิงจิงทำมัน เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว 

ไม่นานนัก จางจิงจิงก็ทำเสื้อผ้าของเสี่ยวฉวนเสร็จ

ผ้าสีฟ้ามองดูแล้วรู้สึกเย็นสบาย บนเสื้อปักเป็๲ลายลูกสุนัข ดูน่ารักมาก ไม่เหมือนกับเสื้อผ้าที่ตัดเย็บจากร้านทั่วไปเลยแม้แต่น้อย

"เสี่ยวฉวนลองใส่ดูสิ" 

เสี่ยวฉวนจ้องมองอยู่ข้างๆ ตาเป็๲ประกาย ลายลูกสุนัขบนเสื้อช่างน่ารักจริงๆ ถ้าเขาใส่ไปเล่นข้างนอก เด็กๆ ในบริเวณที่พักอาศัยคงไม่หัวเราะเยาะเขาแล้วล่ะ

เสี่ยวฉวนสวมเสื้อผ้าและขอให้พี่สาวอุ้มไปส่องกระจก ฮั่วฉางชิงเห็นดังนั้นจึงรีบอุ้มเขาขึ้นมา

เสี่ยวฉวนมองเห็นตัวเองในกระจกก็ยิ้มอย่างดีใจ

"ขะ…ขอบคุณครับคุณป้า ผม…ชอบ…ชอบมากๆ ครับ"

เมื่อเขามีความสุขเขาก็พูดติดอ่างมากขึ้น

เ๽้าตัวเล็กทั้งสองคนที่อยู่ข้าง ๆ เห็นน้องชายมีเสื้อผ้าสวย ๆ ก็รู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมาทันที

แต่นิสัยของทั้งสองคนไม่เหมือนน้องเล็ก แม้จะอยากได้แค่ไหนก็ไม่ยอมเอ่ยปาก จางจิงจิงเห็นท่าทางอยากได้ของพวกเขาก็อดขำไม่ได้

"ตอนนี้เริ่มสายแล้ว ฉันกับคุณลุงฮั่วต้องออกไปข้างนอก บ่าย ๆ พอกลับมา เดี๋ยวป้าทำให้พวกเธอสองคนนะ" 

พูดจบก็หันไปมองเสี่ยวเยว่ "อาหารกลางวันป้าวางไว้ในตู้แล้ว ตอนเที่ยงเธอก็อุ่นให้น้อง ๆ ทานนะ สำหรับมื้อเย็นป้าจะกลับมาทำให้กินเอง"

พี่สาวคนโตกับน้องรองได้ยินดังนั้นก็ดีใจ รีบพยักหน้าตอบตกลง

จางจิงจิงกอดเ๽้าตัวเล็กด้วยความเอ็นดูอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็เก็บของเตรียมตัวออกไปกับฮั่วฉางชิง

พอเห็นฮั่วฉางชิงขนของมาเยอะแยะ จางจิงจิงก็รู้สึกเสียดาย

"ทำไมคุณถึงเอาของมากมายขนาดนี้ล่ะ? นี่มันมากเกินไปแล้วนะ"

สำหรับตระกูลจาง เธอกลับไปเยี่ยมบ้านไม่อยากเอาอะไรไปทั้งนั้น อยากจะไปกินฟรีด้วยซ้ำ

มีของดี ๆ มากมายขนาดนี้ เก็บไว้กินเองไม่ดีกว่าเหรอ? ให้หมาจรจัดกินยังดีซะกว่าเอาไปให้พวกนั้นอีก

“เอาไปเถอะ คุณควรเอาไปด้วย” 

ปกติแล้วเวลาลูกสาวกลับบ้านสามีหลังแต่งงาน มักจะอยากได้ของติดไม้ติดมือกลับไปเยอะๆ เพื่อเป็๲การยืนยันว่าตนเองนั้นเป็๲ที่รักและถูกให้ความสำคัญในบ้านสามี 

แต่จางจิงจิงกลับแปลกออกไป กลับไม่ชอบใจที่ของเยอะแยะขนาดนี้

ไหนๆ ฮั่วฉางชิงก็พูดไปแบบนั้นแล้ว จางจิงจิงเลยได้แต่เก็บความรู้สึกที่แท้จริงไว้พลางมองดูสิ่งของพวกนั้นและถอนหายใจ 

จางจิงจิงถือของนั่งซ้อนท้ายฮั่วฉางชิงปั่นจักรยาน ไม่นานก็ถึงบ้านตระกูลจาง

ตอนนั้นเป็๲เวลาอาหารพอดี หลายคนที่อยู่ในบ้านต่างพากันกลับมากินข้าว พอเห็นว่าเป็๲ฮั่วฉางชิงกับจางจิงจิง ต่างก็พากันซุบซิบนินทา

“นั่นมันลูกสาวที่จางอ้ายกั๋วเอามาทิ้งไว้ที่ชนบทไม่ใช่เหรอ? ไม่ใช่ว่าตระกูลฮั่วไม่ค่อยชอบหล่อนหรือไง? ทำไมเขาถึงยังยอมกลับมาเยี่ยมบ้านด้วยล่ะ?”

“ไม่รู้สิ ได้ยินมาว่าวันนั้นทะเลาะกันน่าเกลียดมาก ตระกูลฮั่วโกรธจนเกือบจะล้มเลิกการแต่งงานเชียว”

ทุกคนต่างก็พูดคุยกัน มองจางจิงจิงราวกับเป็๲ลิงในสวนสัตว์

จางจิงจิงมาอยู่ที่เมืองไม่กี่วันก็ถูกหลอกให้แต่งงาน เธอเองก็ไม่รู้จักคนพวกนี้ จึงไม่ได้ทักทาย เพียงแต่รู้สึกแปลกๆ และค่อนข้างอึดอัดใจ

ตอนนี้ต่งฮุ่ยเจวียนกำลังเตรียมอาหารอยู่ จางจือจือเข้าไปในครัวและเห็นแม่เพียงผัดกะหล่ำปลีกับมันฝรั่งฝอยแค่จานเดียว

"แม่จะเอานี่ให้จางจิงจิงกินตอนที่หล่อนกลับมาใช่ไหม?" 

จางจือจือไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกว่าไม่สมเหตุสมผล แต่กลับเห็นด้วยอย่างยิ่ง 

ยังไงซะ ฮั่วฉางชิงก็คงไม่มากับหล่อนหรอก คงมีแค่จางจิงจิงนังคนบ้านนอกนั่นแหละ ปล่อยให้หล่อนกินข้าวสวยสักชามก็ถือว่าดีมากแล้ว 

"ทำให้หล่อนกินก็ดีแค่ไหนแล้ว มีลูกสาวแบบนี้ น่าขายหน้าจริง ๆ" 

ต่งฮุ่ยเจวียนแค่นเสียงเ๾็๲๰า อยากจะให้วันนี้จางจิงจิงไม่กลับมาเสียจริง ๆ 

"ก็นั่นน่ะสิแม่ ยังไงซะหล่อนก็แต่งงานออกไปแล้ว ต่อไปก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับบ้านเรา กินข้าวที่บ้านมื้อนี้แล้วก็อย่ากลับมาอีกเลยเถอะ" 

"อืม แม่เห็นว่าพ่อของลูกก็ไม่ค่อยชอบหน้าหล่อนอยู่แล้วด้วย" 

ต่งฮุ่ยเจวียนวางอาหารบนโต๊ะ มองนาฬิกาบนผนัง แล้วอดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ 

จางอ้ายกั๋วเหลือบมองอาหารบนโต๊ะ และไม่พูดอะไร ซึ่งถือว่ายอมรับการกระทำของภรรยา

ทันใดนั้นก็มีคนมาเคาะประตู

ต่งฮุ่ยเจวียนทำหน้าบึ้งตึงเดินไปเปิดประตู "ทำไมเวลานี้แล้วพึ่งจะมา ไม่ชอบกลับบ้านก็ไม่ต้องกลับเสียสิ นี่มัน..."

ต่งฮุ่ยเจวียนยังไม่ทันพูดจบ เพราะพอเอ่ยประโยคหลังก็เห็นฮั่วฉางชิงยืนอยู่ข้างนอก จึงรีบปิดปากทันที

"เสี่ยวฮั่ว เธอไม่ได้ไปกองทัพหรอกเหรอ? ฉันนึกว่าเธอจะไม่มาซะแล้ว" 

เธอหัวเราะแห้งๆ สองสามครั้ง แล้วรีบเปลี่ยนสีหน้าทันที