มังกรทมิฬกับจิ้งจอกน้อยแสนซน

“เออ..คือว่าข้าหิวแล้ว ตอนนี้ข้าเหลือขนมหมั่นโถวห้าลูกและถังหูลู่อีกสิบไม้ เรามาแบ่งกันนะเท่าๆ กันนะ ข้าจะกินหนึ่งลูกก่อน ส่วนที่เหลือข้าจะเก็บไว้กินยามหิว ไม่รู้ว่าภายภาคหน้าจะมีอะไรให้เรากินหรือไม่” ซิงเซี่ยนยิ้มเขินอายยื่นขนมหมั่นโถวสองลูกครึ่งและถังหูลู่อีกห้าไม้ให้หลงฮุ้ย ทั้งสองนั่งกินขนมหมั่นโถวคนละลูกและดื่มน้ำริมลำธารได้สักพัก ซิงเซี่ยนมองไปรอบๆ แล้วเอ่ยขึ้น “ท่านหลงฮุ้ยเรามาไปช่วยกันตัดไม้สร้างบ้านของเรากันดีหรือไม่ สร้างใกล้ๆ ริมลำธารตรงนี้น่าจะเย็นสบายดี ตัวบ้านน่าจะมีห้องรับแขกตรงกลางแบบนี้แต่คงไม่มีใครมาหรอกเนอะ 555”“ห้องครัวไว้อยู่ด้านนี้ข้าได้จะทำอาหารให้ท่านกิน ห้องปรุงยาของข้า ท่านชอบอ่านหนังสือแต่ที่นี่คงไม่มีตำราใดให้อ่านแต่ทำไว้ก่อนละกันเผื่อว่าจะเป็นห้องพักผ่อนของท่านดีหรือไม่ ห้องอาบน้ำอีกเอาแบบต้มฟืนจะได้ต้มน้ำอุ่นสบาย ห้องสุขาให้อยู่ห่างจากห้องอาบน้ำสักหน่อยละกัน อืมแล้วก็ห้องนอนสองห้อง ของท่านห้องหนึ่งของข้าห้องหนึ่ง นอกจากห้องพวกนี้ท่านยังต้องการห้องอื่นใดอีกหรือไม่” ซิงเซี่ยนเอ่ยพูดพร้อมใช้กิ่งไม้เขี่ยบนพื้นดินเพื่อวาดแผนผังตัวบ้านบนตามที่ใจนึกคิด หลงฮุ้ยไม่ได้ตอบอันใดแต่ใช้ปราณเซียนตัดต้นไม้ใหญ่ที่เพิ่งปลูกไปหลายสิบต้นล้มลง ก่อนจะใช้ปราณเซียนผ่าฝืนทั้งหลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย “ท่านหลงฮุ้ยเก่งจริงๆ ได้แผ่นไม้แล้ว อืม...แล้วเราจะสร้างอย่างไงดี เอาแผ่นไม้นี่ประกบกับตรงนี้จะเป็นตัวบ้านใช่รึไม่” ระหว่างที่ซิงเซี่ยนกำลังง่วนกับเอาแผ่นไม้แต่ละอันประกบกันและพลางนึกว่าจะทำอย่างไรให้เป็นบ้านได้ หลงฮุ้ยก็ใช้พลังเรียกแผ่นไม้ทั้งหมดให้ลอยขึ้นแล้วประกอบเป็นบ้านหลังน้อยตามที่ซิงเซี่ยนวาดไว้จนเสร็จสิ้นในชั่วพริบตา“แปะ แปะ” “ว้าว! สุดยอดเลยท่านหลงฮุ้ย ท่านสร้างเหมือนที่ข้าร่างภาพไว้เลย ห้องรับแขก ห้องครัว ห้องปรุงยาของข้าช่างกว้างยิ่งนัก มีชั้นสำหรับจัดเก็บตัวยาด้วย นี่น่าจะเป็นห้องหนังสือของท่านใช่ไหมดูเป็นระเบียบยิ่งนัก ข้าไปดูห้องนอนของข้ามั่งดีกว่า” ซิงเซี่ยนยิ้มกว้างตื่นเต้นดีใจเมื่อเห็นบ้านหลังน้อยที่เค้าออกแบบไว้ถูกสร้างขึ้นในชั่วพริบตาแล้วรีบเดินเข้าในตัวบ้านวิ่งไปดูห้องต่างๆ ภายในบ้านว่าของจริงนั้นเป็นอย่างที่วาดฝันไว้หรือไม่“ท่านหลงฮุ้ยท่านลืมสร้างห้องนอนให้ข้ารึไม่ ข้าดูทั่วบ้านแล้วมีเพียงห้องนอนเดียวเท่านั้นแล้วข้าจะนอนที่ใดกันเล่า” ซิงเซี่ยนเอ่ยถามหลังเห็นเพียงห้องนอนขนาดใหญ่เพียงห้องเดียว“เจ้าไม่ชอบอากาศหนาวมิใช่รึ หากนอนเพียงคนเดียวเวลาเจ้าหนาว ใครจะให้ความอบอุ่นแก่เจ้า” หลงฮุ้ยตอบเสียงเรียบดวงตาคู่สีแดงวาวจ้องมองมาทางซิงเซี่ยน“ก็ห่มผ้าไง ท่านก็เสกผ้าห่มมาให้ข้าเยอะๆ สิ” “ขอโทษทีข้าลืมไปว่าท่านไม่สามารถเสกของที่ไม่มีในเขตแดนแห่งนี้ได้แต่จะให้ข้านอนเตียงเดียวกับท่านหรือ” ถ้อยคำที่ว่า [ให้ความอบอุ่นกับเจ้า] และแววตาที่มองมาทำให้ซิงเซี่ยนหน้าแดงรีบพูดขอให้หลงฮุ้ยเสกผ้าให้แทน แต่เมื่อฉุกคิดขึ้นได้ว่าหลงฮุ้ยไม่สามารถทำสิ่งที่เค้าเอ่ยขอได้จึงถามกลับด้วยท่าทีขวยเขินแทน“หากเจ้าไม่ชอบข้าจะสร้างเรือนใหม่แบ่งเป็นสองห้องนอนหรือจะให้ข้านอนที่ห้องหนังสือแทนดีหรือไม่” หลงฮุ้ยกล่าวก่อนจะก้าวเดินออกไปจากห้องนอนเพื่อไปตัดต้นไม้และสร้างบ้านหลังใหม่ให้ซิงเซี่ยน“ท่านหลงฮุ้ยอย่าได้สิ้นเปลืองปราณเซียนอีกเลยข้านอนห้องนี้ก็ได้” มือเล็กรั้งมือหนาไว้ด้วยความตื่นเต้นจนเม็ดเหงื่อผุดออกเต็มฝ่ามือก้มหน้าพูดอย่างเขินอาย“เมื่อครู่ท่านเพิ่งพูดเองว่าถ้าข้าเกิดหนาวขึ้นมาแล้วใคร…ใครจะให้ความอบอุ่นกับข้ากันเล่า” ซิงเซี่ยนยิ้มเขินอายก้มหน้าที่แดงเป็นลูกตำลึงบิดตัวไปมาหูและหางทั้งเก้าเผลอโผล่ออกมาส่ายไปมาอย่างน่าเอ็นดูหลงฮุ้ยสบตามองซิงเซี่ยนด้วยดวงตาสีแดงฉานแม้ดวงตาคู่นี้จะดุดันแต่ทุกครั้งที่ดวงตาสีแดงฉานคู่นี้จ้องมองมาที่เค้า แม้จะดุดันแต่ก็แฝงความอ่อนโยนไว้ทุกคราทำให้ซิงเซี่ยนไม่หวาดกลัวดวงตาคู่นี้อีก กลับหลงใหลและชอบจ้องมองประสานสายตากับดวงตาสีแดงฉานคู่นี้แทน“เราลองออกไปดูรอบๆ อีกทีดีไหม” ซิงเซี่ยนพูดแก้เขินก่อนจะจับมือหนาเดินออกไปพร้อมกันด้านนอกบ้านหลงฮุ้ยได้เสกเมล็ดพันธุ์และหว่านลงบนดินอีกมากมายตามพันธุ์ที่เคยมีอยู่ดั่งเดิม ณ เขตแดนแห่งนี้ ทำให้รอบๆ บ้านกลายเป็นสวนดอกไม้สวยนานาพันธุ์ ทั้งยังมีพืชผักผลไม้ที่เจริญเติบโตขึ้นมาอีกมากมาย“แท้จริงแล้วที่เขตแดนแห่งนี้คงเคยเป็นดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ยิ่ง เพียงแค่ท่านเสกและหว่านเมล็ดพันธุ์ดูพืชผักผลไม้นี้สิน่ากินยิ่งนักพวกเรารอดตายแล้ว นั่นมีพวกเห็ดน่ากินงอกขึ้นมาด้วย ข้าไปเก็บก่อนนะเย็นนี้ข้าจะทำซุปเห็ดแสนอร่อยให้ท่านได้กิน ข้าลืมไปกินเป็นเห็ดย่างแทนก่อนละกัน เราไม่มีถ้วยชามเลย แหะ แหะ” ซิงเซี่ยนตื่นเต้นวิ่งออกไปเก็บเห็ดและผลไม้ที่งอกเงยขึ้นมาอย่างมากมายและหอบกลับมาด้วยรอยยิ้มอวดโชว์อย่างภาคภูมิใจ“อันนี้ผลผลีผลาท่านลองชิมดูสิ” ซิงเซี่ยนหยิบผลผลีผลายื่นป้อนไปที่ปากของหลงฮุ้ย หลงฮุ้ยก็อ้าปากรับไปกินทั้งสองนั่งอยู่ชานระเบียงของบ้านหลังใหม่ โดยมีซิงเซี่ยนกินผลผลีผลาสลับกับป้อนให้หลงฮุ้ยก่อนจะส่งเสียงร้องเพลงอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเผลอผล็อยหลับไปบนตักของหลงฮุ้ยอีกครา “งือ อืม ท่านหลงฮุ้ย ข้าขออภัยที่เสียมารยาทเผลอหลับบนตักท่านอีกแล้ว” ซิงเซี่ยนที่เผลอหลับไปนานเกือบหนึ่งชั่วยามงัวเงียขยี้ลืมตาตื่นขึ้นมาจากตักแกร่งก็รีบลุกขึ้นทันที “เดี๋ยวข้าไปทำเห็ดย่างให้ท่านก่อนนะ ท่านช่วยสอนวิธีเสกไฟให้ข้าหน่อยสิ ท่านจะได้ไม่ต้องเข้าครัว” ซิงเซี่ยนบอกหลงฮุ้ยแต่หลงฮุ้ยไม่ได้พูดอะไรกลับเดินนำหน้าซิงเซี่ยนไปทางห้องครัวแทน “ท่านหลงฮุ้ยท่านนี่ท่านเสกถ้วยชามพวกนี้หรือ แต่เอ๋...ท่านเสกของที่ไม่เคยมีอยู่ในเขตแดนนี้ไม่ได้นี่น่าแล้วพวกถ้วยชามพวกนี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” ซิงเซี่ยนงุงงนกับพวกเครื่องครัวที่ปรากฏเรียงรายเต็มห้องครัว“ข้าทำเอง” ระหว่างที่ซิงเซี่ยนหลับไปนั้น หลงฮุ้ยก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนกลับเป็นที่นอนหนุนตักที่แสนสบายให้กับซิงเซี่ยนและร่ายคาถาเรียกเศษไม้ด้านนอกที่มีอยู่ให้ลอยมาที่มือและใช้กริซมังกรสะกดวิญญาณที่เก็บออกมาจากถ้ำมาแกะสลักถ้วยชามเครื่องครัวต่างๆ ที่จำเป็นไว้ชุดจำนวนสองสามชุด เศษไม้ที่ร่วงหล่นจากการแกะสลักก็ถูกเสกให้ลอยไปอีกฝั่งไม่ทำให้คนใต้ร่างต้องระคายเคืองผิวแต่อย่างใด “ท่านหลงฮุ้ยท่านนี่เก่งจริงๆ เยี่ยงนี้ข้าก็ต้มซุปเห็ดให้ท่านได้แล้ว ท่านคงอยากกินซุปเห็ดฝีมือข้าละสิ 555” “งั้นท่านช่วยเสกไฟให้ข้าหน่อยได้รึไม่ ข้าจะไปตักน้ำที่ลำธารก่อน” ซิงเซี่ยนพูดและวิ่งไปที่ถังน้ำที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นแต่ไม่ทันจะยกถังน้ำ สายน้ำจากลำธารก็ล่องลอยมาเต็มถังน้ำและเต็มอ่างเก็บน้ำในห้องครัวพร้อมทั้งเสกไฟที่เตาให้กับซิงเซี่ยนเพื่อปรุงอาหาร “ขอบคุณท่านหลงฮุ้ย ข้ารับรองว่าท่านจะได้กินน้ำแกงเห็ดที่อร่อยสุดยอดแน่นอน ท่านไปนั่งรอข้าที่โต๊ะอาหารก่อนนะข้าทำเสร็จแล้วจะยกน้ำแกงเห็ดไปให้ท่านนะแต่ท่านห้ามแอบดูสูตรลับสุดพิเศษของข้านะ” ซิงเซี่ยนยิ้มพูดอวดฝีมือและดันตัวหลงฮุ้ยออกไปด้านนอกครัว หลงฮุ้ยเดินออกไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารตามที่ซิงเซี่ยนบอก ระหว่างที่ซิงเซี่ยนอยู่ในห้องครัวก็มีเสียงร้องโหวกเหวกโวยวายก็ดังลอดออกมาตลอด“แค่ก แค่ก แย่แล้ว น้ำเดือดแล้ว ใส่เห็ดเลย”“ว้ากก ไฟแรงเกินไปแล้ว ว้ากกก...จะไหม้แล้ว”“เฮ้ย แค่ก แค่ก น้ำแกงเห็ดของข้า”ผ่านไปหลายชั่วยามซิงเซี่ยนก็เดินยกน้ำแกงเห็ดออกมา หลงฮุ้ยมองคนตรงหน้าใบหน้าเปื้อนไปด้วยเขม่าควันไฟจนดำไปทั่วหน้า ผมเผ้าก็ชี้ฟูเพราะถูกไฟไหม้ใส่ เสื้อผ้าและเนื้อตัวดำมอมแมมไปหมด สองมือที่ถือน้ำแกงเห็ดก็ดำไปด้วยเขม่าควันไฟ ส่วนน้ำแกงเห็ดสีดำเข้มข้นเต็มไปด้วยเห็ดไหม้เกรียมสีดำและยังมีผลแตงที่ถูกต้มไปพร้อมกับเห็ดสีดำไหม้เกรียมเช่นเดียวกัน “ท่านหลงฮุ้ยคือว่าอันนี้ข้าทำไว้กินเอง ส่วนท่านกินผลไม้ที่เหลือจากเมื่อเช้านะเดี๋ยวข้าไปหยิบมาให้นะ” ซิงเซี่ยนหน้าเสียวางน้ำแกงเห็ดไว้ที่โต๊ะฝั่งของตนและรีบเข้าครัวไปยกผลทับทิมที่อยู่ในครัวมาให้หลงฮุ้ย แต่เมื่อเดินกลับมาจากห้องครัวเห็นหลงฮุ้ยกำลังตักน้ำแกงเห็ดที่เหลืออยู่ค่อนถ้วยเข้าปาก “ว้ากก! ท่านหลงฮุ้ยท่านกินไปได้อย่างไร ข้าบอกแล้วไงว่าให้ท่านรอกินผลไม้แทน” “รสชาติมันขมปี๋แถมเห็ดและฟักก็ไหม้จนขมฝาดลิ้น เดี๋ยวท่านได้ป่วยกันพอดี ทำไมกินเสียหมดถ้วยเยี่ยงนี้ เร็วรีบอาเจียนออกมาเร็วท่านหลงฮุ้ย” ซิงเซี่ยนตกใจรีบคว้ามือหลงฮุ้ยที่กำลังตักแกงเห็ดคำสุดท้ายเข้าปาก “อร่อย” หลงฮุ้ยตอบเพียงสั้นๆ “จะอร่อยได้อย่างไร นี่ข้าทำครั้งที่ห้าแล้วคิดว่าพอจะกินได้แต่สุดท้ายรสชาติกลับแปลกประหลาดไม่เหมือนน้ำแกงทั่วไป ข้าเลยคิดว่าจะกินมันเอง ข้ามันห่วยเสียจริง อุตสาห์ตั้งใจจะทำอาหารให้ท่านกินอย่างอร่อยแต่ก็ไม่ได้เรื่องจริงๆ ต่อไปท่านกินพวกผลไม้จะดีกว่าไม่ต้องมาเสี่ยงกินฝีมือห่วยๆ ของข้า” ซิงเซี่ยนพูดตัดพ้อตัวเอง “เจ้าทำให้ข้าข้าชอบ” หลงฮุ้ยพูดก่อนดึงตัวคนโวยวายมานั่งข้างๆ และใช้มือเช็ดใบหน้ามอมแมมอย่างอ่อนโยน “จริงรึ ถ้าท่านกินฝีมือของข้าท่านจะปวดท้องไม่สบายได้นะ พวกศิษย์พี่ชอบว่าว่าข้าทำแต่ของประหลาดรสชาติแย่ ทำให้ไม่สบายปวดท้องอยู่หลายวัน” ซิงเซี่ยนยังพูดกังวลสีหน้าเศร้า “ข้าแข็งแรงไม่เคยเจ็บป่วยมาตั้งแต่เกิด” หลงฮุ้ยตอบ “ถ้าต่อไปข้าทำอะไรให้ท่านกินประหลาดๆ อีก ท่านจะยังกินไหม” ซิงเซี่ยนยังคงเอ่ยถาม “ข้าจะกินทุกมื้อที่เจ้าทำ เพียงแค่เจ้าทำไม่ว่าอะไรก็อร่อยสำหรับข้า” หลงฮุ้ยยังคงยืนยันคำตอบเช่นเดิมทำให้ซิงเซี่ยนที่นั่งอยู่บนตั่งข้างๆ ยิ้มหวานออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนเขม่าควันสีดำอย่างอารมณ์ดี “งั้นเรามากินผลไม้กินต่อดีไหม แกงเห็ดที่แสนอร่อยของข้าหมดแล้ว ชามนั้นเป็นชามสุดท้ายแล้วนะ 555” ซิงเซี่ยนรีบหยิบผลทับทิมแกะออกและป้อนให้หลงฮุ้ย อันที่จริงแกงเห็ดนั่นเป็นชามเดียวที่ยังคงมีน้ำแกงหลงเหลือไม่หมอดไหม้ไปเสียก่อน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 8 : ไม่กลัว

นิยายแนะนำ

มังกรทมิฬกับจิ้งจอกน้อยแสนซน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 8 : ไม่กลัว

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้