ทางใครทางมัน! เราหย่ากันแล้ว! [สามบุพเพสกุลซือ]

ลิขิตฟ้าหรือจะสู้มานะตน

แต่เรื่องบางอย่าง.. คนเราก็ไม่อาจฝืนลิขิตฟ้า

“หลิงเอ๋อร์ สองประโยคที่แม่อยากให้เจ้าจำไว้.. หนึ่ง.. ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยเปล่า สอง..” เซียวซิน หรงเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะจากผู้เป็นบุตรสาวไปตลอดกาล

“คำว่าตลอดไปไม่เคยมีอยู่จริง…”

“คุณชายหยวนซาเจ้าคะ จริงๆ ข้าก็รู้สึกคุ้นเคยกับท่านยิ่งนัก ชาติที่แล้วพวกเราต้องเคยรู้จักกันมาก่อนแน่ๆ เลยเจ้าค่ะ” เซียวหลินหลิงกล่าวยิ้มๆ ก่อนเดินจากไป

หึ..

ชาติที่แล้ว.. งั้นหรือ?!

------------------------------------------------------------------------------

“ข้าอยากคุยกับเจ้าเรื่องหลินหลิง.. หากข้าขอนางแต่งงาน เจ้าจะว่าอย่างไร?”

“หากข้าบอกไม่ให้เจ้าขอนางแต่ง เจ้าจะทำตามหรือ?!” ซือหยวนซาถามกลับ

“ไม่” คู่สนทนากล่าวพร้อมกับยิ้มร่า..

“คู่แข่งผู้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ คุณชายต้องเร่งมือแล้วนะขอรับ..”

คู่แข่งงั้นหรือ?! น่าขัน!

มันไม่เคยมีการแข่งขันมาตั้งแต่แรกหรอก.. เพราะข้าแพ้ตั้งแต่เริ่ม..

สิ่งเดียวในตอนนี้ที่ทำได้คือเตรียมไปรักษาแผลใจที่บ้านของตัวเอง..

และพร่ำเพ้อถึงสิ่งที่เสียไปเพราะความโง่งมของตนเอง..

“ข้าขอโทษ..”

คำพูดที่ไม่ว่าจะเอ่ยมันออกมาอีกกี่ครั้งก็ไม่เพียงพอ..

“หากตอนนั้น.. ข้ายอมใจเย็นๆ แล้วฟังเจ้าสักหน่อย..”

ระหว่างเราในตอนนั้นคงไปได้ดีกว่านี้..

เหตุใดเมื่อก่อนข้าถึงคิดมิได้กัน? !

“หากไม่ใช่เพราะข้า.. เจ้าก็คง..”

ไม่ต้องเจอเรื่องเสี่ยงตายพวกนี้..

“สิ่งดีๆ ทุกอย่างที่เจ้าเคยทำให้.. ข้าจะจำใส่ใจไว้..”

ชั่วชีวิตไม่มีลืมเลือน

“ขอให้โชคดี มีความสุขกับชีวิตใหม่..”

โดยที่ไม่มีข้า…

จุ้นเผิงมองผู้เป็นนายแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า ก่อนจะล้มตัวนอนอีกฝั่งพลางคิดในใจ

คุณชายสาม.. ทั้งที่ทุ่มเทมามากขนาดนี้..

สุดท้ายท่านจะยอมปล่อยมือง่ายๆ เช่นนี้หรือขอรับ? !

ขณะเดียวกัน บ่าวของเซียวหลินหลิงก็ได้แต่พูดคุยกันด้วยความสงสัย

“พวกเจ้าก็น่าจะเห็น คุณชายทำตัวห่างเหินกับคุณหนูหลินหลิงของพวกเจ้าจะตาย..”

“ใช่.. เป็นเช่นนั้นจริง” 

“หรือว่าเขาจะถอดใจแล้ว?” 

“ทั้งที่ก่อนหน้านั้นพยายามมาตั้งนานเนี่ยนะ..”

“หรือคุณชายสามไม่ได้รักคุณหนู” 

ความเดิมในเล่มที่แล้ว..

หลังจากซือหยวนซาไปสืบข่าวที่จวนสกุลซือ แล้วได้ยินคำลวงจากเซียวหลี่เจี๋ย ว่าเซียวหลินหลิงป่วยตาย ก็รู้สึกใจหายเป็นอย่างมาก ได้แต่ไปนั่งเอ่ยคำขอโทษต่อหน้าหลุมศพของนาง ก่อนจะหันหลังจากไป..

พอกลับมาถึงบ้านก็ได้พบกับซือหยินซู พี่ชายคนรองที่เดินทางกลับมาพร้อมหลิวเหว่ย ผู้ติดตามที่แนะนำตัวว่าเป็นลูกศิษย์ โดยหลังจบมื้อเย็น ซือหยินซูก็ได้ยื่นขนมหน้าตาประหลาดให้ซือหยวนซา เมื่อเขารับไปกินก็พบว่านี่มันเป็นกลอนที่เคยแต่งร่วมกับเซียวหลินหลิงสมัยยังเป็นเด็ก ด้วยความแปลกใจจึงไปถามพี่รองว่ารู้จักกลอนบทนี้ได้อย่างไร

ซึ่งซือหยินซูก็เฉลยว่าจริงๆ แล้วนี่คือขนมฝีมือเซียวหลินหลิงที่ขอร้องให้เขาเอาให้ผู้เป็นน้องชายกิน จากคำพูดของพี่รองบวกกับความเครียดที่ได้รับมาจากการไปจวนสกุลเซียว ทำให้ซือหยวนซาตัดสินใจเอ่ยปากชวนผู้เป็นพี่ชายไปร่ำสุรา…

เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป ติดตามได้ในเล่ม 2 เลยค่ะ ^_^