ตอนที่ 17 เนมเลส3
วงเวทย์ของท่านแม่ตอนนี้ที่ท่านแม่เขียนลงไปมีทั้งหมด5ชั้น เป็พลังที่ทำให้พลังของเนมเลสอ่อนแอลงไปอย่างมหาศาล
แถมความสามารถพิเศษจากดาบของท่านแม่จะช่วยรีเฟรชาแที่เกิดทุกอย่างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เนมเลสเหมือนรู้แล้วว่าตัวเองโดนกับดักเล่นงานจึงพยายามหลบหนีออกจากวง แต่ก็ไม่สามารถออกจากวงเวทย์ได้
“...!!”
“แกจะหนีไปไหน?”
ความสามารถของวงเวทย์ทำให้คู่ต่อสู้ไม่สามารถหนีได้...
เพราะแบบนั้นคนที่ถูกท่านแม่สร้างวงเวทย์จึงไม่สามารถหลบหนีจากท่านแม่ได้เป็อันขาด...
เนมเลสใช้มีดที่อยู่ในมือโจมตีสวนกลับ... แต่ด้วยความสามารถของวงเวทย์พลังของเนมเลสจึงลดลงไปมหาศาล
ขวับ..
ท่านแม่หลบมีดที่ผ่านหน้าไปได้อย่างฉิวเฉียดก่อนจะฟันฉับสวนกลับไป แต่ว่าตอนที่ท่านแม่กำลังฟันสวนนั้นท่านแม่ก็ถูกเนมเลสเข้าประชิดทันที
การโจมตีของท่านแม่จึงต้องเปลี่ยนเป็ตั้งรับแทน
ผลัก...
ขวับ!!
ท่านแม่หลบมีดที่ซ่อนอยู่ของเนมเลส ก่อนที่ท่านแม่จะถีบเนมเลสจนล้มลง.... แล้วจึงใช้ดาบแทงเข้าไปที่มือของอีกฝ่าย...
ค่อยๆบิดดาบไปมาเพื่อสร้างความเ็ปแก่อีกฝ่าย
ผมรีบเอามือไปปิดตาของคาร่าทันที กลัวเด็กจะเห็นอะไรที่มันโหดร้ายเกินไป...
ท่านแม่โคตรโหด!!
ปกติท่านแม่จะไม่แสดงความโหดของตัวเองต่อหน้าผมเท่าไร... แต่ในตอนนี้ดูเหมือนท่านแม่จะไม่สามารถอ่อนข้อให้อีกฝ่ายได้...
ถึงแม้ผมจะเป็เด็กด้วยก็เถอะนะ...
“ใครส่งแกมา...”
“ฮ่าๆ…ผมสนุกมากเลย…”เนมเลสยิ้ม
“...ยังจะมีปัญญาเล่นลิ้นอีกนะ”
“นั่นสินะ... ไว้มาเล่นกันใหม่คราวหน้าล่ะคุณนักดาบ... คุณไม่มีทางตายเพราะะเิเล็กๆน้อยๆนี้หรอก...
อ้อ แต่สำหรับเด็กๆไม่แน่...”
“…!!”
เนมเลสพูดจบอยู่ๆตัวเนมเลสก็มีอักขระขึ้นตามตัวเต็มไปหมดแล้วมันก็ค่อยๆเรืองแสงสีแดงสว่างขึ้นเรื่อยๆ...
เห้ย!! เอาจริงดิ!!
ท่านแม่ไหวตัวทันรีบปล่อยร่างของอีกฝ่ายทิ้งเอาไว้ก่อนจะเข้ามาใช้เวทย์บาเรียป้องกันให้กับพวกผม
ตูม!!!!
เวทย์ะเิตัวเอง... เป็เวทย์ที่จะใช้พลังชีวิตของตัวเองทำให้เกิดพลังงานมหาศาลแล้วทำให้เกิดการะเิอย่างรุนแรงขึ้น...
เป็เวทย์ฆ่าตัวตาย.... แต่สำหรับไอ้คำพูดที่ทิ้งเอาไว้ ผมไม่คิดว่าเ้านั่นมันจะตายจริงๆหรอก...
ถ้าให้ผมเดา คงจะมีเวทย์สายความมืดที่สามารถแยกพลังของตัวเองออกไปเพื่อเพิ่มความสามารถแล้วพอเก็บพลังจนถึงขั้นก็จะเข้าไปรวมกันร่างหลัก แต่ถ้าเกิดร่างเงาตายก่อนจะรวมกับร่างหลัก พลังที่เก็บสะสมมาก็หายไปร แต่ร่างหลักก็ยังคงมีชีวิตอยู่...
ผมเดาจริงๆนะ...
เอาจริงๆคือผมโกหก เวทย์พวกนี้ผมศึกษามาก่อนหน้านี้แล้ว เป็เวทย์ที่น่าสนใจเลยทีเดียว...
เวทย์ที่จะสร้างร่างโคลนของเราออกมาและช่วยในการเพิ่มความสามารถนี่แหละถือว่าเป็เวทย์ที่จำเป็สำหรับการเป็จอมมารของผมเลยล่ะ
แต่เสียดายที่ผมเป็จอมเวทย์ธาตุแสงไม่ใช่ธาตุมืด
…..
…
…
เปรียะ...
บาเรียร้าว....
แต่สิ่งที่น่าใยิ่งกว่านั้นเป็สภาพรอบๆหลังจากการะเิ...
ป่ารอบๆข้างหายไปหมดเหลือแต่พื้นดินสีน้ำตาลโล่งๆ...
ท่านแม่มองสภาพโดยรอบแล้วก็ถอนหายใจ
“ต้นไม้หายไปเยอะขนาดนี้มีหวังยัยโคลอี้กรี๊ดแตกแน่ๆ ไม่อยากจะนึกเลยว่าหูของเราจะรอดจากเสียงกรี๊ดยัยนั่นได้ไหม...”
ท่านแม่พูดเหมือนกับเื่เมื่อซักครู่นี้แทบไม่ได้อยู่ในความกังวลของท่านแม่เลยแม้แต่น้อยทำเอาผมกับพี่แองถึงกับยิ้มแหย
เอ่อ... ท่านแม่ครับ...
ดูเหมือนจะกังวลผิดประเด็นไปหน่อยนะครับ?
พอสำรวจความเสียหายเสร็จแล้วท่านแม่ก็นั่งลงคุยกับคาร่าด้วยรอยยิ้ม
“หนูคาร่า น้าว่าจะไปบ้านของพ่อหนูหน่อย ตอนกลับน้าขอไปด้วยได้หรือเปล่า?”
“สำหรับคุณน้าวิคติเรียได้แน่นอนค่ะ!”
“ดีมาก”
ท่านแม่ยิ้มก่อนจะปล่อยให้คาร่ามาเล่นกับผมแล้วท่านก็เดินหายเข้าในป่า...
สงสัยน่าจะเพราะเื่ที่เกิดขึ้น...
แล้ววันที่แสนจะวุ่นวายก็จบลงเพียงเท่านี้
หวังว่าจะไม่มีเื่ร้ายแรงแบบนี้อีกแล้วนะ...
2K
![[จบ] ทะลุมิติสู่ยุค 70 ไปแต่งงานกับผู้ชายคลั่งรัก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713869550_25724804.webp)