เฉินต้าเหรินเฝ้ารอคอยโอกาสที่จะได้เข้าใกล้หลิวเสี่ยวเหมยอย่างใจจดใจจ่อ ความลับที่เขาล่วงรู้มากลายเป็อาวุธที่ทรงพลังที่สุดในมือของเขา แต่พญาอินทรีเฒ่าผู้นี้รู้ดีว่าเหยื่อที่อ่อนไหวเช่นสะใภ้ของเขาไม่สามารถถูกบังคับได้ในทันที การเกลี้ยกล่อมอย่างนุ่มนวลและมีชั้นเชิงต่างหากที่จะนำมาซึ่งชัยชนะที่หอมหวานและยั่งยืน
ในบ่ายวันหนึ่ง เฉินต้าเหรินสั่งให้คนรับใช้ไปเชิญหลิวเสี่ยวเหมยมาพบที่เรือนรับรองที่เงียบสงบ เสี่ยวเหมยเดินเข้าไปด้วยความกังวล แต่เฉินต้าเหรินกลับต้อนรับนางด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นและแววตาที่อ่อนโยนผิดจากที่นางคาดไว้
"เสี่ยวเหมย...ไม่ต้องกังวลไป ข้าไม่ได้เรียกเ้ามาด้วยเื่ร้ายแรง เพียงแต่...ข้ามีเื่ส่วนตัวที่อัดอั้นอยู่ในใจมานาน...อยากจะปรับทุกข์กับเ้า"
เสี่ยวเหมยนั่งลงอย่างระมัดระวัง "ท่านพ่อ...มีอะไรให้ลูกรับใช้เ้าคะ"
เฉินต้าเหรินถอนหายใจอย่างหนักหน่วง เขาเริ่มเล่าถึงความเหงาและความโดดเดี่ยวนับั้แ่ภรรยาของเขาจากไป
"เ้าก็รู้...ข้าขาดภรรยามานานหลายปี ความ้าของบุรุษนั้น...มันยากที่จะระงับได้...โดยเฉพาะเมื่ออายุมากขึ้น...มันยิ่งทรมาน...ข้าละอายใจที่จะพูดเื่นี้กับใคร...แต่เ้า...เ้าเป็สตรีที่เข้าใจความรักและความปรารถนา...ข้าเชื่อใจเ้า"
เขาจ้องมองเสี่ยวเหมยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทุกข์และความหวัง
เสี่ยวเหมยรู้สึกสงสารพ่อสามีขึ้นมาอย่างจับใจ ความรู้สึกผิดที่มีต่อสามีและตระกูลเฉินทำให้นางอยากจะชดเชยอะไรบางอย่าง
"ท่านพ่อ...ลูก...ลูกไม่รู้จะช่วยท่านได้อย่างไรเ้าคะ"
เฉินต้าเหรินโน้มตัวเข้ามาใกล้ รอยยิ้มที่เ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นเพียงชั่ววินาทีก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความอ่อนโยน
"ข้าไม่้าอะไรมาก...เสี่ยวเหมย...ข้าเพียงแค่้าให้เ้าช่วยข้าปลดปล่อยความอัดอั้นนี้...ด้วยมือของเ้า...เพียงแค่ชั่วครู่...เพื่อที่ข้าจะได้สงบลง"
เสี่ยวเหมยใจนหน้าแดง แต่คำขอนั้นเรียบง่ายและไม่ได้ล่วงเกินนางจนเกินไป "แต่...ท่านพ่อ...มัน...มันไม่เหมาะสมเ้าค่ะ"
"ไม่มีใครรู้...เสี่ยวเหมย...นี่คือความลับระหว่างพ่อกับลูกสะใภ้...ถือเสียว่าเ้าช่วยชีวิตพ่อคนหนึ่งไว้...ข้าสัญญา...ข้าจะไม่ล่วงเกินเ้าไปมากกว่านี้"
ความสงสารและความรู้สึกผิดเอาชนะความลังเล เสี่ยวเหมยพยักหน้าอย่างจำยอม
เฉินต้าเหรินปลดเสื้อผ้าส่วนล่างออกอย่างรวดเร็ว ภายใต้เรือนร่างที่เริ่มมีความชราแต่ก็มีร่องรอยของความแข็งแกร่งมาก่อน อวัยวะเพศของเขาแม้จะอ่อนตัวแต่ก็ดูแล้วมีขนาดไม่เล็กเลย ส่วนหัวยังใหญ่กว่าเหลาจางโถวอีก
ในใจของเสี่ยวเหมย ความคิดที่อ่อนประสบการณ์ผุดขึ้นมา นางคิดว่าขนาดของคนส่วนใหญ่ดูโต แต่ของพ่อสามีนั้นเป็แท่งที่ 3 ที่นางเคยเห็น (ไม่นับของสามีที่เล็กจนนางลืมไป) แล้วดูแล้วที่น่าสนใจขนาดลูกบอลยังใหญ่ จับดูมีความนุ่มน่าคลึง
กลิ่นของเฉินต้าเหรินเป็กลิ่นที่แตกต่าง กลิ่นของบุรุษที่มีอำนาจและผ่านโลกมามาก กลิ่นที่หอมและรุนแรงกว่ากลิ่นดินและเหงื่อของคนดูแลสวน
เสี่ยวเหมยค่อยๆ ยื่นมือออกไปััเบาๆ แท่งที่เคยอ่อนตัวค่อยๆ ผงาดขึ้นมาอย่างน่าเกรงขาม เสี่ยวเหมยเบิกตากว้าง ขนาดแท่งนี้ใหญ่โตและยาวกว่าของเหลาจางโถวและเฉินกงจื่ออย่างเห็นได้ชัด ทำให้ลมหายใจของนางสะดุด
ความร้อนที่แข็งแกร่งนั้น ผิวััที่หยาบกร้านและเส้นเืที่ปูดโปนทำให้หัวใจของนางเต้นระรัว
มือเล็กๆ ของนางสั่นเทาเมื่อัักับความใหญ่โตที่ไม่เคยคาดคิด ปลายนิ้วของนางเลื่อนไปตามผิวหยาบที่เต็มไปด้วยเส้นเื ใบหน้าของนางแดงกล่ำขึ้นทันที เหงื่อเริ่มซึมออกจากรูขุมขนของนาง
ในขณะที่มือของเสี่ยวเหมยเริ่มเคลื่อนไหว ความรู้สึกที่แปลกประหลาดเริ่มก่อตัวขึ้นในใจนาง ความอับอายผสมกับความตื่นเต้นที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนทำให้ร่างกายของนางสั่นเทาเล็กน้อย นางไม่เข้าใจว่าทำไมการัักับพ่อสามีถึงทำให้นางรู้สึกเช่นนี้ แตกต่างจากเวลาที่อยู่กับสามี
"ท่านพ่อ...ลูก...ลูกไม่รู้ว่าทำถูกหรือไม่เ้าค่ะ" เสียงของนางสั่นเทา ขณะที่มือเล็กๆ ค่อยๆ เคลื่อนไหวตามที่เฉินต้าเหรินแนะนำ ความรู้สึกผิดที่มีต่อสามีปะปนกับความอยากรู้อยากเห็นที่ถูกปลุกขึ้น
เฉินต้าเหรินสังเกตเห็นความลังเลในดวงตาของนาง เขาค่อยๆ วางมือบนไหล่ของเสี่ยวเหมย ลูบไล้อย่างอ่อนโยน "เ้าทำได้ดีแล้ว...ลูกรัก...ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้ว...เ้าช่างเป็ลูกสะใภ้ที่ดีจริงๆ" เสียงของเขาแ่เบาแต่เต็มไปด้วยความชื่นชม
ความรู้สึกที่ได้รับการยกย่องทำให้เสี่ยวเหมยรู้สึกอบอุ่นขึ้น นางเริ่มเคลื่อนไหวมือด้วยความมั่นใจมากขึ้น ความรู้สึกแปลกๆ ในร่างกายของนางเองก็เริ่มเข้มข้นขึ้น โดยเฉพาะบริเวณระหว่างขาที่เริ่มรู้สึกอบอุ่นและชื้นแฉะ
"อ้า...เสี่ยวเหมย...มือของเ้านุ่มนวลจริงๆ...ข้าไม่เคยรู้สึกสบายใจขนาดนี้มานานแล้ว" เฉินต้าเหรินหลับตาลง แสดงออกถึงความสุขใส ขณะเดียวกันเขาก็แอบสังเกตปฏิกิริยาของนาง มือของเขาเริ่มเลื่อนลงมาที่แขนของเสี่ยวเหมย ลูบไล้เบาๆ
"ท่านพ่อ...ลูกเห็นท่านสบายใจ ลูกก็รู้สึกดีใจด้วยเ้าค่ะ" เสี่ยวเหมยตอบด้วยเสียงที่อ่อนหวาน ความรู้สึกที่ได้ช่วยเหลือคนอื่นทำให้นางมีความสุข แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกสับสนกับความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในร่างกายของตัวเอง
เฉินต้าเหรินเปิดตาขึ้นมามองนางด้วยแววตาที่อ่อนโยนแต่ลึกลับ "เ้าเป็คนดีจริงๆ เสี่ยวเหมย...ข้าโชคดีที่มีลูกสะใภ้อย่างเ้า" เขาค่อยๆ เลื่อนมือขึ้นมาที่ใบหน้าของนาง ลูบแก้มอย่างเบามือ "เ้าสวยงามและใจดี...ข้าเข้าใจว่าทำไมลูกชายข้าถึงหลงรักเ้า"
คำชมเชยทำให้เสี่ยวเหมยรู้สึกอบอุ่นและภูมิใจ นางไม่เคยได้รับคำชมจากสามีเท่าไหร่ การได้ยินจากพ่อสามีทำให้นางรู้สึกมีคุณค่า "ท่านพ่อเกินคำชมแล้วเ้าค่ะ...ลูกแค่ทำในสิ่งที่ควรทำเท่านั้น"
"ไม่...เ้าทำมากกว่านั้น" เฉินต้าเหรินกระซิบข้างหูนาง ลมหายใจอ่อนๆ ของเขาทำให้นางสั่นเทา "เ้าให้ความอบอุ่นกับข้า...ให้ความหวัง...ข้าไม่รู้จะตอบแทนเ้าอย่างไร"
มือของเขาเลื่อนลงมาที่คอของเสี่ยวเหมย ลูบไล้อย่างช้าๆ "เ้ารู้ไหม...ั้แ่ภรรยาข้าจากไป...ข้าไม่เคยรู้สึกใกล้ชิดกับผู้หญิงคนไหนขนาดนี้...เ้าทำให้ข้ารู้สึกเป็ชายชาตรีอีกครั้ง"
เสี่ยวเหมยรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้น การััของเขาทำให้นางรู้สึกตื่นเต้นและสับสน "ท่านพ่อ...ลูก...ลูกดีใจที่ช่วยท่านได้เ้าค่ะ" เสียงของนางสั่นเทาเล็กน้อย
"เ้าช่วยข้าได้มากกว่าที่เ้าคิด" เฉินต้าเหรินมองลึกเข้าไปในดวงตาของนาง "ข้าหวังว่า...เราจะได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น...เป็พ่อกับลูกที่เข้าใจกัน...ไว้ใจกัน"
นางเริ่มขยับมือขึ้นลงอย่างเชื่องช้าตามที่เฉินต้าเหรินกระซิบสั่ง ร่างกายของนางบิดไปมาเล็กน้อยจากการถูกกระตุ้นที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
"อาาา…ดีมาก...เสี่ยวเหมย...มือของเ้าอ่อนโยนยิ่งนัก..อูยยย….ช่วยพ่อให้เร็วกว่านี้...เร็วอีกนิด...อาา..."
เสียงหอบของเขาหนักขึ้น ลมหายใจร้อนพ่นออกมาใส่ใบหน้าของเสี่ยวเหมยทำให้นางรู้สึกร้อนวูบ หน้าอกของนางกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจที่เร่งเร้า พร้อมทั้งลมหายใจของนางที่เร่งขึ้นตามจังหวะนั้น "ฮ้าา..ฮาาา…ฮาา"
เสี่ยวเหมยเร่งจังหวะมือของนางทำงานอย่างขยันขันแข็ง ความรู้สึกที่แปลกใหม่และน่าตื่นเต้นเริ่มเข้าครอบงำนาง ภาพของเหลาจางโถวจางหายไปจากความคิดชั่วขณะ
ร่องลึกระหว่างขาของนางเริ่มมีน้ำซึมออกมา ความชื้นแฉะที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนในสถานการณ์เช่นนี้ทำให้นางอึดอัดและสับสน
เฉินต้าเหรินก้มลงจูบที่หน้าผากของเสี่ยวเหมยอย่างแ่เบา
"อูยยยส์…เ้าช่างดีกับพ่อเหลือเกิน...อาาา..ลูกรัก...ข้าขอััเ้าภายนอก..อูยยยส์… ได้หรือไม่...เพียงแค่เล็กน้อย...เพื่อตอบแทนความเมตตาของเ้า …อาาาา.."
เสียงกระซิบของเขาหอมหวานและชวนหลง ลมหายใจร้อนพ่นใส่ใบหูของเสี่ยวเหมยทำให้นางสั่นะเื ร่างกายของนางบิดไปมาเล็กน้อยจากความรู้สึกที่แปลกใหม่
เสี่ยวเหมยตัวสั่น ความปรารถนาที่ถูกกระตุ้นทำให้คำปฏิเสธติดอยู่ในลำคอ หน้าอกของนางกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เหงื่อเริ่มไหลริน้อยลงมาตามแนวคอสีขาวนวล นางพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย
"อืมม….ท่าน..อืม..ท่านพ่อ...ลูก..ฮ้าสส์….ลูกยอม..ฮ้าสส์...แต่...แต่อย่าให้ใครรู้เ้าค่ะ..ฮ้าสส์.."
เสียงหอบของนางขาดๆ หายๆ ปนกับความตื่นเต้นที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ใบหน้าของนางแดงกล่ำจนถึงปลายหู ดวงตาของนางเปียกชื้นด้วยความปรารถนาที่ถูกปลุกขึ้น
เฉินต้าเหรินใช้มือที่หยาบกร้านของเขาลูบไล้ไปตามต้นขาของเสี่ยวเหมย ปลายนิ้วของเขาเลื่อนขึ้นอย่างช้าๆ ัักับความชื้นแฉะที่ซึมออกมาจากช่องทางรักของนาง
ร่างกายของเสี่ยวเหมยสั่นะเืเมื่อปลายนิ้วของเขาแตะผิวอ่อนนุ่มระหว่างขา เสียงครางเบาๆ "อ้าส์...ซี้ดส์..อา..." หลุดออกมาจากปากเล็กๆ ของนาง หน้าอกของนางกระเพื่อมอย่างรุนแรงขึ้น
"อูยยยย..ดูสิ...ลูกรัก...เ้าก็มีอารมณ์เช่นกัน...อูวว…ร่างกายของเ้าตอบรับพ่อ...ดี...ดีมาก..."
เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความปรารถนา มือใหญ่ของเขาเลื่อนขึ้นไปหาหน้าอกขนาดใหญ่ของเสี่ยวเหมย บีบคลึงเบาๆ ผ่านผ้าบางทำให้นางโค้งหลังและครางเสียงดังขึ้น
"อ้าส์...ท่านพ่อ..อืมม...ลูก...ลูก..อืม.. รู้สึกเสียวๆ...หอบ...หอบ..."
เหงื่อไหลริน้อยลงมาตามแนวหลังของนาง ผิวขาวนวลเปล่งประกายใต้แสงแดดที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ร่องลึกระหว่างขาของนางเปียกชุ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
การกระตุ้นที่รวดเร็วและแม่นยำของเสี่ยวเหมยทำให้เฉินต้าเหรินหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ร่างกายของเขาตึงเครียด เหงื่อเริ่มซึมออกจากหน้าผากและขมับของเขา
"เสี่ยวเหมย...อ้าสสส์..ข้า...ข้าใกล้แล้ว..อ้าสส์.เร็วกว่านี้...เร็วกว่านี้...อ้าสส์..."
เสียงหอบของเขาประสานกับเสียงครางเบาๆ ของเสี่ยวเหมย บรรยากาศในเรือนรับรองเต็มไปด้วยความร้อนและกลิ่นของความปรารถนา มือของนางเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วขึ้น ใบหน้าของนางแดงเข้มขึ้น
ร่างกายของเสี่ยวเหมยบิดไปมาจากความรู้สึกที่ท่วมท้น หน้าอกของนางกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจที่เร่งเร้า เสียงครางเบาๆ
"อ๊า...อา...หอบ..ซี้ดดส์." หลุดออกมาอย่างไม่หยุด
เฉินต้าเหรินใช้มืออีกข้างลูบไล้ไปตามต้นคอของเสี่ยวเหมย ปลายนิ้วของเขาัักับเหงื่อที่ไหลริน้อยลงมา กลิ่นของนางหอมหวานผสมกับกลิ่นเหงื่อทำให้เขาตื่นเต้นมากขึ้น
"อาาา…ท่านพ่อ...ลูก...ลูกรู้สึกร้อน…อาาา..หอบ...หอบ...ลูกไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเ้าค่ะ"
เสียงของนางสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น ร่องลึกระหว่างขาของนางเปียกชุ่มจนเริ่มซึมออกมาทางผ้าใน ความรู้สึกที่แปลกใหม่นี้ทำให้นางสับสนแต่ก็ไม่อยากหยุด
เฉินต้าเหรินปลดปล่อยน้ำรักออกมาอย่างรุนแรง "อ้าาااสสสส์!!.. ปรี๊ดๆๆ…!!" ของเหลวที่เหนียวเหนอะหนะและร้อนพุ่งไหลลงมาตามเต็มมือและบางส่วนกระเด็นไปโดนใบหน้าของนาง เสี่ยวเหมยได้กลิ่นคาวและมองดูด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความรังเกียจ ความตื่นเต้น และความรู้สึกอยากลิ้มลอง
"มัน...มันเยอะมากเ้าค่ะ...และ...และร้อนด้วย..อืมมม!!."
ใบหน้าของนางแดงก่ำจนถึงลำคอ เหงื่อไหลริน้อยลงมาตามแนวหน้าอก หน้าอกของนางกระเพื่อมอย่างรุนแรงจากความตื่นเต้นที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
เฉินต้าเหรินเช็ดตามมือและใบหน้าเสี่ยวเหมยอย่างช้าๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจและแผนการที่ซับซ้อน รอยยิ้มที่เ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
"ขอบใจเ้ามาก...เสี่ยวเหมย...เ้าช่วยพ่อไว้จริงๆ...สำหรับสิ่งที่ข้าแอบได้ยินมาในเรือนคนดูแลสวนนั้น...ข้าจะเก็บมันไว้อย่างดี...และโอกาสหน้า...ข้าหวังว่าเ้าจะช่วยข้าได้มากกว่านี้"
เสียงของเขามีนัยยะที่ลึกซึ้ง ดวงตาของเขาจ้องมองร่างกายของเสี่ยวเหมยอย่างหิวกระหาย เขารู้ดีว่าการเริ่มต้นนี้เป็เพียงก้าวแรกของแผนการที่ยิ่งใหญ่กว่า
เสี่ยวเหมยรีบลุกขึ้นและเดินออกไปจากเรือนรับรองด้วยหัวใจที่เต้นรัว ขาของนางสั่นเทา ร่องลึกระหว่างขาของนางยังคงเปียกชุ่มและร้อนผ่าว เหงื่อยังคงซึมออกจากรูขุมขนทั่วร่างกาย
นางรู้ดีว่าแผนการของพ่อสามีเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และร่างกายของนางก็ถูกกระตุ้นให้ตอบรับบุรุษผู้มีอำนาจคนนี้เข้าเสียแล้ว ความรู้สึกผิดผสมกับความตื่นเต้นทำให้นางสับสนและกลัวในสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป
เงาของการใหม่กำลังคืบคลานเข้ามาในชีวิตของเสี่ยวเหมย และนางก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้านทานได้นานแค่ไหนเมื่อร่างกายของนางเริ่มทรยศความรู้สึกของนางเอง...
5K
