มาเทเรีย ผู้กล้าถูกส่งมาดับ

ผม มีชื่อว่า มาเทเรีย ครับ ใครๆก็ว่าชื่อผมเหมือนผู้หญิง ก็มันช่วยไม่ได้นี่นา เพราะผมมีพ่อเป็๲ตุ๊ด แม่เป็๲ ทอม ผลก็คือได้ลูกเป็๲ เกย์ เอ๊ย ผุ้ชายครับแต่เป็๲ผู้ชายหน้าสวยอย่างกับผู้หญิง และนี่คือเ๱ื่๵๹ที่ผมอยากจะเล่า มาฟังตำนานของผมกัน

นานละครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว นานแสนนาน นานน๊านนาน จนแทบจำไม่ได้ ผมที่อยู่บนเครื่องบินกำลังอ่าน โปสเตอร์ ของอนิเมะ เรท 18+ เรื่องหนึ่งอยู่ จู่ๆก็มีแสงสว่างโผล่ขึ้นมาบนหมู่เมฆ แล้ว เครื่องบินทั้งเครื่อง ก็ระเบิด ทุกคนตายหมดรวมถึงผมด้วย แต่ทำไมผมถึงรุ้นะเหรอ เพราะผมเป็นคนที่ตายคนสุดท้ายนะสิ เหมือนกับเรื่องไฟนอลเดสติเนชั่น ตอนเครื่องบินระเบิดและผมก็สลบไป แต่แล้วจุ่ๆ ผมก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง อยู่ในวิหารใหญ่ ที่มี ทุกคนบนเครื่องบินรวมกันอยู่ที่นี่ทั้งหมด
ทุกคนกำลังถูกทดสอบ และส่งกลับบ้าน อย่างหมดหวัง เพราะพวกเขาทั้งหมดไม่มีแววผู้กล้าเลย จนเหลือผม กับเจ้าบ้าที่ไหนไม่รู้อีก 1คน ผมมองดูอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งมีมิโกะเข้ามาคุยกับผม
" ท่านผู้กล้าคะ กรุณาเดินไปจับคริสตัลตรวจสอบด้วยค่ะ " มิโกะสาวสวยพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง และเป็นมิตร ไม่แน่อนาคตเธออาจมาเป็นแฟนของผมก็ได้ ทว่า...
มาเทเรีย ระดับเลเวล 1
str vit dex agi int : 1
...เฮ้ยทำไมตรูกระจอกอย่างนี้ฟระ ผมคิด และในขณะที่กำลังคิดอยู่ เจ้าบ้าที่ไม่รู้มาจากไหน ก็ได้รับการเข้าตรวจสอบพลัง
str vit dex agi int : 999
" ตำนานที่มีชีวิต ผุ้กล้าโทชิ ปรากฏแล้ว " นักบวชและจอมเวทย์ทั้งหลายร้องตะโกน และในตอนนั้นเอง มิโกะสาวน้อยที่ผมถูกชะตาด้วยตั้งแต่ครั้งแรกที่มาที่นี่ ก็วิ่งไปทางเจ้าบ้าผู้กล้า โทชิ
ผมพยายามจะเข้าไปคุยกับทุกคนแต่ไม่มีใครสนผมเลย ทุกคนต่างอุ้ม ผุ้กล้าโทชิ แล้วร้องตะโกนแสดงความยินดีไปทั่ววิหาร ก่อนที่มิโกะ หลายคน รวมคนที่ผมปิ๊งด้วย จะเข้าไปรุมล้อมพูดคุยกับเจ้าบ้า โทชินั่น
มันจบแล้ว ฮาเร็มของผม ตอนนี้ผมเหมือนแก้วที่แตกสลาย ไม่มีกระจิตกระใจจะคุยกับใคร
และงานเลี้ยง สำหรับผุ้กล้าโทชิ ก็ถูกจัดขึ้นถึง 3 วัน 3คืน และด้วยที่ผมไม่รู้อะไรเลย ผมเลยเดินเตร็ดเตร่ไปมาในงานเลี้ยง จนกระทั่งเช้าของวันที่ 4 แล้วมิโกะ คนที่ผมปิ๊ง ก็วิ่งมาเจอะหน้าผมอีกครั้ง ก่อนจะทำหน้างงๆ แล้วถามผมว่า " คุณเป็นใครคะ? " นั่นทำให้ผมปวดร้าวมาก ผุ้หญิงคนแรกในชีวิตผมที่ผมปิ๊ง กลับจำผมไม่ได้ ทั้งๆที่ตัวเองมาทักผมเอง ด้วยความรู้สึกเฟลสุดๆ ผมจึงเดินออกจากวัง โดยไม่มีใครสนใจ มีแต่ทหารสองคนที่คุยซุบซิบกันว่า " ผมน่าจะตายๆไปซะ เพราะไม่มีใครต้องการ "
...ใช่สิ ตรูสมควรตายตั้งแต่เครื่องบินระเบิดแล้ว
3 วันต่อมา...
ผมเดินทางมาจนถึงป่า โปปุรอน ซึ่งเป็นป่าใหญ่ ไร้ผู้คน ตอนนั้นเอง ท้องก็ร้องจ๊อกๆ
" นี่นายยังไม่ได้กินอะไรอีกรึ " เสียงของหญิงสาวดังมาจากข้างหลังผม ทำให้ผมรุ้สึกดีขึ้นที่ยังไงก็ยังมีสาวเห็นใจผมอยู่บ้าง ทว่า...
เมื่อผมหันหลังกลับไป กลับปรากฏร่างของสาวน้อยคนนั้นที่ส่งผลไม้ให้ผมกิน ธะ...เธอปะ...เป็น ก็อบลิน
ด้วยความหิว ผมจึงกิน แอปเปิ้ลจากมือของ ไดอาน่า จนหมด เธอเป็น ก็อบลินใจดี แม้หน้าตาจะไม่สวยนัก
...ช่างหัวมันสิ ผุ้หยิงสง ผู้หยิงสวย ตรูไม่สนใจแล้ว ขอเป็นผุ้หญิงใจดี ตรูก็โอเค ผมคิด
และในขณะที่กำลังดีใจอยู่นั้น ผมก็ถูกสไลน์ พุ่งชนจนตาย ใช่ครับ ผมตาย แต่ก็ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งด้วย สกิล รีเบิร์ต(เกิดใหม่ ) ตอนนั้นเองที่ผมได้รุ้ว่า ผมเป็นอมตะ ไม่ว่าจะถุกชนตายอีกกี่ครั้งกี่หน ผมก็ฟื้นขึ้นมาได้ทุกครั้ง หลังจากต่อสู้กับสไลม์ มา 3ชั่วโมง และตายอีก 40 ครั้ง ผมก็สามารถเอาชนะมันได้ และจู่ๆก็มีกล่องข้อความ ขึ้นมาแจ้งเตือนผม ว่าผม สามารถ เพิ่มค่าพลังค่าใดค่าหนึ่ง เป็นระดับอนันด์ได้
...ตรูไม่มีทางตายอยู่แล้ว เอา STR หรือ INT ดีวะ ผมสบถ และในขณะที่คิดไม่ตก ไดอาน่า ดันมาตบหลังผมซะนี่ (ทีเดียวตายเลย เพราะผมอ่อนแอ) และมือก็ลื่นไปกดปุ่มINT 
ตายยยยยยยยยยย โหงงงงงงงงงง ตรูกลายเป็น มหาจอมเวทย์ที่โจมตีแรงที่สุดในโลกแฟนตาซีแห่งนี้แล้ว ผมค่อยๆลุกขึ้นด้วยพลังเวทย์ที่อัดแน่น ในไม่ช้าผมก็ยืนขึ้นมาแบบ มหาปราชญ์ ในอดีต
" ไดอาน่า เธอทำอะไรน่ะ เค้าไม่ได้อยากเป็น จอมเวทย์ " ผมสบถใส่ไดอาน่า
" ก็กดเลือกไปแล้วนี่ จะทำไงได้ " ไดอาน่า ก็อบลิน สาวทำสีหน้าชิวๆ และลากผมไปที่หมู่บ้านของเธอ
.
.
เมื่อมาถึงหมู่บ้าน ก็มีทหารยามของก็อบลิน สองนายเดินมาทางไดอาน่า แล้วถามเธอว่า
" จับหญิงสาว มาได้คนหนึ่งเหรอ ไดอาน่า คืนนี้พวกเราคงได้จัดหนักกันแล้ว" ก็อบลิน ทหารกล่าวแล้วมองดูหน้าผมอีกครั้ง ก่อนส่งยิ้มหวาน
"นายลองดูหน้าเขาดีๆ เขาเป็นผู้ชายนะขอบอก " ไดอาน่ากล่าว
" กรรม ผุ้ชาย " ก็อบลินทหารทำหน้าเหวอ เพราะหน้าผมสวยอย่างกับผู้หญิง และพวกมันก็ไม่สนใจผมอีกก่อนจะกลับไปเฝ้ายามต่อ
หลังจากเวลาผ่านไป 4ก้านธูป ไดอาน่าก็เดินแนะนำ นู่นนี่นั่นในหมู่บ้านก็อบลิน ให้ผมฟัง และเสนอเงินให้ผม 4000 เหรียญทอง ในฐานะ สปายเข้าไปสืบความเคลื่อนไหวของพวกมนุษย์ และผมก็มีโอกาสได้เข้าเฝ้า ก็อบลินคิงส์ด้วย
จากที่ได้ยินก็อบลินคิงส์ เล่าคร่าวๆ ป่าโปปุรอน แห่งนี้ เป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของ มหาพงไพรแห่งบลูสกาย ซึ่งตอนนี้ บรรดาอสูรกำลังสู้กับเมล็ดพันธ์แห่งหายนะ ที่พวกไซคลอป ปกป้องอยู่ และนี่คือ ภารกิจแรกของผมกับไดอาน่า ในการกำจัดเมล็ดพันธ์ ชั่วร้ายนี้ ก่อนที่มันจะแพร่กระจายไปทั่วโลก
" รับทราบครับ ท่านราชา ก็อบตะ " ผมทำท่าทำความเคารพก็อบลินคิงส์ ก่อนจะถวายคำนับอีกครั้ง
" ทำไมเจ้าไม่ทำท่าถอนสายบัวละ " ราชาก็อบตะ กล่าวสั้นๆแต่ได้ใจความ ซึ่งไดอาน่าต้องรีบอธิบายให้ ราชาก็อบตะทราบความจริงในทันที ว่าผมเป็นผู้ชาย
" พระองค์อย่าได้หลงรูปของชายคนนี้นะเพคะ " ไดอาน่ากล่าวกับ ราชาก็อบตะ ก่อนจะรีบพาผมออกไปเพื่อปรึกษาหารือ วิธีการต่อสู้กับพวกไซคลอป
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป