วุ่นรัก สารพัดสัตว์ บทที่ 1
ประเทศไทยในตอนนี้เต็มไปด้วย เหล่าสัตว์และคนที่อาศัยอยู่ร่วมกัน วันหนึ่งมีจดหมายจากาาแห่งสัตว์ทั้งปวง าาแห่งสัตว์นั้นก็คือ...ยุง ยุงได้ส่งจดหมายตามบ้านต่าง ๆ ไว้ว่า §จาก าายุงในวันปีค.ศ.2020 ข้าจะส่งลูกน้องไปทำลายถิ่นของพวกเ้า พวกข้าอยู่ในป่าเืสัตว์ไม่อร่อย หวังว่าพวกเ้าจะอ่านลายลักษณ์อักษร ของลูกน้องข้าได้ ถึง คนในประเทศไทย§
“เอาจริงดิ! ”
เธอพูดด้วยนํ้าเสียงไม่เชื่อสุด ๆ และตอนนี้ทางทีวีกำลังถ่ายทอดสดจังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่สะพานซูตองเป้ ที่ได้คะแนนที่ท้องเที่ยวถึงสี่จุดสี่คะแนนคะแนน ในขณะที่เธอกำลังดูทีวีเธอก็กินข้าวไปด้วย
‘ยุ่งเนี่ยนะจะทำอะไรเราได้’
เธอคิดไว้ในใจ เพื่อน ๆ ของเธอสัตว์หลาย ๆ พันธุ์ชนิด ขึ้นมาที่โต๊ะกินข้าว
“ยุงเป็าาแห่งสัตว์เลยนะ”
กาโตะเพื่อนแมวของเธอพูด ในขณะเดียวกันก็พรางจิบนํ้า ในแก้วใสที่วางอยู่ข้างซ้ายมือของเธอ
“กาโตะเราบอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามกินนํ้าในแก้ว ไปนู่นไปห้องนํ้า”
เธอพูดแล้วพองลมในแก้ม ใบหน้าของเธอกลม ๆ เรียว ๆ ทำให้เธอดูเหมือนปลาทองไม่น้อย...การกระทำของเธอทำให้พวกสัตว์ต่าง ๆ หัวเราะอย่างสนุกสนาน
“ผมล่ะ สงสัยจริง ๆ ว่าทำไม? ไอ้มอสกีโตส มันถึงเจอะจงประเทศไทย”
กาโตะแปลงการเป็มนุษย์ โดยร่างมนุษย์ของกาโตะ ใบหน้าหวานอย่างกับผู้หญิง เหมือนกับเอาใบหน้าส่วนที่ดีที่สุดของวงเอาบีไฟฟ์มาร่วม ๆ กันและพูดกับเธอ เธอขมวดคิ้วเป็ปมโบว์ ราวกับว่าเธอไม่รู้หรือไม่เข้าใจอะไรซักอย่างที่กาโตะพูด
“ชะ...ชื่ออะไรนะ? ”
เธอถามกาโตะด้วยความสงสัย ก่อนจะหยิบรีโมทเปลี่ยนช่องเป็ช่องอื่น...แต่ไม่ว่าเธอจะเปลี่ยนไปเท่าไร เธอก็พบแต่ช่องที่ถ่ายทอดสดที่มีแต่ยุงกับยุง!!
“มอสกีโตส”
หลังจากที่กาโตะพูดเธอก็หันหน้าไปหางู เพื่อนสนิทสุดที่รักรองลงมาจากแมวกาโตะ...และหันหน้าไปหามดเพื่อนอีกคน(?)
“ลาซะเปลียนเต้ ใช้ร่างมนุษย์สิ โอโรมิกัสด้วย”
เมื่อเธอพูดจบ ทั้งงูและมดก็ต่างพากันกลายร่างเป็มนุษย์ โดยทั้งสองมีความหล่ออย่างกับเอาส่วนที่ดีที่สุดของหนุ่ม ๆ กอตเซเว่น และบีทีเอสมารวม ๆ กัน
“ว่าแต่จะไปไหนกัน”
ทั้งสามคน(?)พูดพร้อมกันราวกับว่านัดกันมา...กาโตะที่เป็แมวไปเอาหมวกมาใส่เพื่อปกปิดหูแมวสีขาวดำ สีพิเศษที่ตัดกันแต่กลับเข้ากันได้อย่างลงตัว กาโตะสวมหมวกสีขาวส่วนโอโรมิกัสผู้เป็มดก็เดินไปหยิบหมวกเพื่อปกปิดหนวดของตัวเองเช่นเดียวกันกับกาโตะที่ต้องปกปิดหู
“ไปซื้อของไง ตุนไว้ มอสโตโตอะไรนั้นส่งพวกมาที่นี่ก็ซวยสิ ดังนั้นก็ต้องไปซื้อของมาตุนไว้”
เธอพูดก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์มือถือของเธอ
“เป่ายิ่งฉุบกันใครโชคร้ายก็อยู่บ้านดูนํ้าที่ขังไว้ เข้าใจมั้ย? ”
เธอบอกทุกคน(?) ส่วนใหญ่แล้วเวลาใครจะออกไปไหนก็ต้องอยู่บ้านเฝ้าบ้านไว้
“รอบเดียวนะ ถ้าไม่มีใครโชคร้ายก็ไปด้วยกัน”
ลาซะเปลียนเต้ผู้เป็งู คน(?)ที่มักจะโชคร้ายที่สุด มักได้เฝ้าบ้านมันเกือบตลอดขอปนบอกกับเธอ
“ถ้ามันไม่มีใครโชคร้ายล่ะ เดี๋ยวฉันก็ถูกหาว่าแรด ร่าน กะหรี่ผู้หญิงคนเดียวเที่ยวกับผู้ชายตั้งสามคนกันพอดี เป่าได้แล้ว”
เธอบ่นก่อนจะบอกให้ทั้งสามเป่ายิ้งฉุบ ผลที่ได้คือกรรไกร กระดาษ กำปั้นจึงทำให้เสมอกัน
“อีกรอบ อีกรอบ”
เธอพูดและชูนิ้วหนึรงนิ้วชึ้นมาพน้อมกับไหว้ทั้งสามคนด้วยมือข้างเดียว
“ครั้งเดียวสิ”
ลาซะเปลี่ยนเต้ผู้ที่ไม่อยากอยู่บ้านสุด ๆ พูด หากเป่าครั้งต่อ ๆ ไปเขาอาจจะต้องแพ้แน่ ๆ
แต่เธอกลับไม่สนใจที่ลาซะเปลียเต้พูดและเดินไปหยิบกุญแจรถแรมโบว์กินีที่พึ่งออกรถมาเมื่อไม่กี่สัปดาห์ที่แล้ว...ไม่มีใครพูดอะไรแต่แค่ตามเธอออกไปเฉย ๆ
“เอ๊ะ! หมีพูห์ใช่มั้ยน่ะ? ผู้ชายพวกนี้เป็ใครเหรอ? ”
คนรู้จักของหมีพูห์พูดขึ้นหลังจากที่เห็นหมีพูห์ออกจากบ้านมามีผู้ชายถึงสามคน คนรู้จักของเธอเดินเข้ามาหาเธอและกระซิบบอกว่า
“หมีพูห์แนะนำให้รู้จักหน่อยสิ ฉันเห็นแว็บแรกคนเนี่ย เหมือนคิวม่อน วโรดม เข็มมณฑาหรือคิมม่อนเอสบีไฟฟ์เลย”
คนรู้จักของเธอพูดและชี้ไปที่กาโตะ...แต่เธอแค่ฟังที่พูดและขึ้นรถกระบะแทนรถแรมโบว์กินีตามความตั้งใจแรก...ทั้งสามคนขึ้นรถหลังจากที่เธอขึ้น โดยไม่ได้พูดอะไร
คนรู้จักของหมีพูห์ะโไล่หลัง หลังจากที่เธอได้วิ่งรถ
“คนนั้นพูดว่าอะไรเหรอ? ”
โอโรมิกัสผู้เป็มดถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ชมว่ากาโตะหน้าเหมือนคิมม่อนน่ะ”
“ชิ ชมมันอีกแล้วดู...ฉันก็หล่อนะ ไม่คิดจะชมกันบ้างเลย”
กาโต๊ะแค่ยิ้มให้กับทุกคน ด้วยความเคยชินที่เวลาถูกชมมักจะเขิน ฉีกยิ้มซะกว้างอีกนิดเดียวก็แทบจะเป็คุชิซาเกะ อนนะ
_____________________
สามารถโดเนตเพื่อเป็กำลังใจในการแต่งได้ที่ทรู วอลเล็ต : 080-940-4379
1วอล2วอลก็ยังดี5555
3K
