เกิดใหม่อีกครั้ง สู่ช่วงวันวานแสนมั่งคั่งในยุค 70 [จบ]

        หลังเฝิงเจี้ยนเหวินได้รับจดหมายคราวก่อนของเจิ้งหยวนก็เริ่มขบคิดเรื่องแต่งงานของตัวเองขึ้นมาแม้ช่วงแรกเขาจะต่อต้านการสร้างครอบครัวกับเด็กผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้แต่ในเมื่อตัดสินใจแต่งงานแล้ว เขาก็จะพยายามจริงจังต่อชีวิตแต่งงานของตนเอง

        เรื่องแต่งงาน แม้เขาจะเคยประสบเป็นครั้งแรก แต่เขาเป็นคนใฝ่รู้คำขยายความของการแต่งงานแท้ที่จริงแล้วก็คือชายหญิงสองคนที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดสร้างครอบครัวใช้ชีวิตร่วมกันคนนิสัยใจคอ กิจวัตรประจำวันแตกต่างกันอยู่ด้วยกันนานวันเข้า ต้องเกิดการกระทบกระทั่งแน่นอนเหมือนกับพวกเขาทหารอยู่หอเดียวกันนั่นแหละ ช่วงแรกถึงขนาดชกต่อยกันด้วยซ้ำ! เขานึกถึงจดหมายที่ตนเขียนฉบับก่อน พลันตระหนักได้ว่าสำนวนมันแข็งกระด้างไปสักหน่อยหากทำให้เด็กสาวเกิดความประทับใจแย่ๆ จนกีดกันตัวเองจากเขาจะทำอย่างไร? ดังนั้น ภารกิจเร่งด่วนตอนนี้ ย่อมไม่พ้นการเอาใจว่าที่เจ้าสาวให้มีความสุข

        เฝิงเจี้ยนเหวินเข้ากองทัพมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย อย่าว่าแต่ผู้หญิงกระทั่งหนูตัวเมียยังเจอไม่กี่ตัวเลย ต่อมาตำแหน่งหน้าที่การงานของเขาสูงขึ้นสตรีที่ติดต่อด้วยล้วนมีแต่พี่สะใภ้ ไม่มีเด็กสาวสักคนใช่ว่าไม่มีใครอยากแนะนำภรรยาให้เขา ชายหนุ่มอายุไม่เยอะแต่ก็ประสบความสำเร็จแล้วทั้งยังโสดอย่างเขา ความจริงได้รับการต้อนรับจากกลุ่มพี่สะใภ้ทหารมากแม้เขาจะไม่ชอบเด็กน้อยที่บ้านตัวเองหมั้นหมายไว้ให้แต่ยังตระหนักว่าตนเองมีสัญญาหมั้นอยู่ จะกล้าคบหาผู้หญิงอื่นได้อย่างไร ดังนั้นเมื่อเขาต้องการเอาใจว่าที่ภรรยา เลยไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรอดีตสหายร่วมรบคนไหนจะแต่งงาน คนอื่นๆ มักเก็บรวบรวมคูปองผ้าคูปองอุตสาหกรรมเอามาให้กัน ครานี้เขาได้รับมาไม่น้อยแต่ก็ลังเลอยู่ดีว่าสามารถส่งคูปองพวกนี้ไปเฉยๆ ได้เลยหรือ?

        ผู้พันหลิวไม่ค่อยเห็นท่าทีลำบากใจของเฝิงเจี้ยนเหวินบ่อยนักสุดท้ายแล้วเขาก็หัวเราะพรวดหลังถามเหตุผลจนแน่ชัดอยู่นาน แต่ก็ช่วยออกความเห็น“วันนี้นายกลับบ้านไปกินข้าวกับฉันเถอะ เรื่องนี้คุยกับพวกชายฉกรรจ์ไม่ได้ความหรอกต้องถามผู้หญิงเขา!”

        นัยน์ตาเฝิงเจี้ยนเหวินพลันเปล่งประกายและตามไปบ้านผู้พันหลิวในคืนนั้น

        พี่สะใภ้หลิวเป็นสตรีมีน้ำใจ ใบหน้ากลม ดวงตาเรียวยาวรูปร่างท้วมนิดหน่อย ดูอุดมสมบูรณ์อย่างยิ่ง ครอบครัวผู้พันหลิวมีลูกสามคนเป็นลูกชายทั้งหมด ธาตุหยินแรงกว่าหยาง [1] เหมือนครอบครัวเขาเด็กแสบสามคนซุกซนมาก ท่าทางซื่อๆ แต่ร่างกายแข็งแรงสุขภาพดีได้ยินว่าต่อไปอยากเป็นทหารเหมือนคุณพ่อพวกเขา

        บนโต๊ะอาหาร พี่สะใภ้หลิวทำอาหารสามอย่างกับข้าวทุกจานใส่ในกะละมังอันเบ้อเริ่ม ถึงปริมาณจะเยอะจนล้นแต่เด็กชายทั้งสามคนก็ยังกินกันอย่างตะกละตะกลาม เหมือนกลัวว่าถ้ากินช้าไปจะโดนพี่น้องแย่งกินก่อน

        เฝิงเจี้ยนเหวินมองเด็กแสบสามคนกินกันท่าทางเอร็ดอร่อยพี่สะใภ้หลิวทำอะไรไม่ถูก ต้องใช้ตะเกียบเคาะกันไปคนละที “กินช้าๆ หน่อยอย่างกับคนอดตายกลับชาติมาเกิดกันเลย ไม่เห็นหรือไงว่ามีแขกมาน่ะ! ดูซิ อาเฝิงเขาหัวเราะพวกแกแล้ว!”

        แววตาเฝิงเจี้ยนเหวินเจือความโหยหาครอบครัวที่อยู่ห่างไกล แล้วบอก“เห็นพวกเขาสามคนแล้วผมคิดถึงสมัยเด็กๆ น่ะ ครอบครัวพวกเรามีพี่น้องห้าคนเด็กวัยกำลังโตกินเยอะกันอยู่แล้ว ฐานะทางบ้านช่วงนั้นไม่ค่อยดีอีกเลยทำกับข้าวน้อย พวกเรากินข้าวกันเร็วมากทุกครั้ง เพราะกลัวกินช้าจะไม่เหลือครับ”

        พี่สะใภ้หลิวฟังแล้ว จึงเอ่ยตามตรง “เหมือนกัน เหมือนกันเลยพวกเขาสามคนก็เป็นแบบนี้ ทุกครั้งที่มีเนื้อนิดหน่อย จะแย่งกันรุนแรงเชียวละ”แล้วถอนหายใจ “ฉันอยากมีลูกสาวสักคนใครจะคิดว่าคลอดลูกติดกันสามคนจะเป็นเด็กผู้ชายหน้าเหม็นกินล้างผลาญกันหมด!”

        ผู้พันหลิวหัวเราะในลำคอ เชิดปลายคางขึ้น ดูภูมิอกภูมิใจอย่างยิ่ง

        เฝิงเจี้ยนเหวินดื่มน้ำแกงอึกหนึ่งลิ้มรสชาติแล้วหรี่นัยน์ตาลงอย่างครุ่นคิด “ผมก็อยากได้ลูกสาว!” ลูกสาวดียิ่ง ครอบครัวพวกเขามีพี่ชายน้องชายตั้งห้าคนต่อยตีกันเกือบทุกวัน ลูกสาวอ่อนหวานนี่แหละน่ารักดี

        พี่สะใภ้หลิวได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยติดตลก “ใกล้แล้วละมั้งปลายปีเธอจะแต่งงานนี่ ให้ภรรยาคลอดให้สักคนสิ!”

        พูดถึงเรื่องนี้ เฝิงเจี้ยนเหวินพลันตั้งคอตรงขึ้นแล้วค่อยๆ ว่า“พี่สะใภ้หลิว คุณช่วยสอนผม… เข้าหาผู้หญิงหน่อยได้ไหม?”

        พี่สะใภ้หลิวตกตะลึงชั่วขณะดวงตากวาดมองเฝิงเจี้ยนเหวินรอบหนึ่งแล้วมองสามีตนเอง ผู้พันหลิวขยิบตาให้เธอเธออมยิ้มเล็กน้อย คาดไม่ถึงจริงๆว่าชายร่างสูงใหญ่เกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรจะเป็นคนเอาใจใส่มาขอคำปรึกษาเรื่องความรักกับเธอ

        “ฉันได้ยินว่าคนรักของเธอเป็นคู่หมั้นตั้งแต่วัยเด็กแถมปีนี้เขาเพิ่งอายุสิบแปดด้วย?”

        เฝิงเจี้ยนเหวินพยักหน้า

        “เธอยังเป็นเด็กสาวแรกรุ่นอยู่เลย”แววตาพี่สะใภ้หลิวเจือรอยยิ้ม เห็นชัดว่ากำลังแซวเฝิงเจี้ยนเหวินที่กินหญ้าอ่อน

        แต่เฝิงเจี้ยนเหวินหน้าหนา ไม่รู้สึกเขินอายสักนิดซ้ำยังหัวเราะในลำคอสองคำรบด้วย

        “ตามหลักแล้วพวกเธอเป็นคู่หมั้นตั้งแต่วัยเด็กและอยู่ในกองเดียวกัน น่าจะโตมาด้วยกันนะทำไมเธอไม่รู้ว่าจะเข้าหาคู่หมั้นตัวเองยังไงล่ะ?” พี่สะใภ้หลิวคีบเนื้อชิ้นหนึ่งให้ลูกคนเล็กสุด เพราะลูกคนนี้แย่งพี่ชายกินไม่ทัน พอหันมามองอีกทีเนื้อก็เกือบหมดแล้ว

        “เฮ้อ”เฝิงเจี้ยนเหวินถอนหายใจยาวเหยียด “ถึงจะเป็นคู่หมั้นวัยเด็กกันแต่คนรักผมเด็กกว่าตั้งเจ็ดแปดปี สมัยผมออกมาเป็นทหาร สาวเจ้าเพิ่งสิบขวบเองยังเป็นเด็กไม่หย่านมแม่ ผมจะเข้าหาเธอยังไง หยอกเด็กเล่นเหรอครับ!”

        “เป็นเพราะเธอรังเกียจที่เขาเด็กกว่าเลยไม่อยากสนใจเขามากกว่ามั้ง!” พี่สะใภ้หลิวมองเฝิงเจี้ยนเหวินขาดในทันที

        เฝิงเจี้ยนเหวินยิ้มแหย

        “ทำไมตอนนี้เห็นสาวเจ้าโตเป็นดอกไม้บานสะพรั่งแล้ว ก็อยากแต่งขึ้นมาหรือไง?” พี่สะใภ้หลิวยังล้อไม่หยุด

        “เป็นเพราะพ่อแม่ผมตัดสินใจต่างหากเด็กคนนั้นถึงวัยออกเรือนแล้ว ส่วนผมก็อายุมากขึ้น เลยยอมแต่งน่ะ”

        “ทัศนคติเธอใช้ไม่ได้เลย!” พี่สะใภ้หลิวใบหน้าบูดบึ้งทันที “จะมาแต่งงานลวกๆ ได้ยังไง นิสัยใจคอคู่หมั้นเธอยังไม่รู้เลย แล้วยังไม่เคยไปมาหาสู่กันด้วย หากหลังแต่งไปเข้ากันไม่ได้จนเธอรู้สึกเสียใจขึ้นมา เด็กคนนั้นเขาจะทำยังไง?”

        “โธ่พี่สะใภ้ คุณใส่ร้ายผมเกินไปแล้ว” เขาชี้ตัวเอง พร้อมพูดอย่างน้อยอกน้อยใจ“ทัศนคติผมยังมีปัญหาอยู่อีกเหรอ ผมมาขอคำปรึกษาว่าจะเข้าหาคู่หมั้นผมยังไงเลยนะ”

        พี่สะใภ้หลิวตากระตุก คิดแล้วก็ใช่ เธอใส่ร้ายเขาเกินไปจริงๆเขาถึงขั้นบากหน้ามาขอคำปรึกษา ดูท่าจะเอาใจใส่เด็กสาวคนนั้นไม่น้อย ดังนั้นเลยเริ่มสอนเฝิงเจี้ยนเหวินว่าควรเอาใจว่าที่ภรรยาอย่างไร จึงจะพอดี พอเหมาะ

        ความจริงวิธีการของพี่สะใภ้หลิวเรียบง่ายมาก และใช้ได้จริงนั่นคือการมอบของขวัญ แต่ให้ของขวัญกับว่าที่เจ้าสาวและครอบครัวของเจ้าตัวห้ามส่งไปมั่วซั่วเด็ดขาด ต้องส่งให้ถึงหัวใจผู้รับจนทางนั้นรู้สึกว่าตัวเราเองก็ใส่ใจ ใช้ความคิดด้วยส่งของขวัญให้ผู้อาวุโสในบ้านยังง่ายสำหรับเฝิงเจี้ยนเหวินอยู่ทว่าส่งให้คู่หมั้นของเขาเนี่ย ชายหนุ่มเริ่มหนักใจแล้ว เขาไม่รู้จริงๆว่าผู้หญิงตอนนี้ชอบอะไรกันบ้าง

        พี่สะใภ้หลิวกล่าว “ให้ของขวัญผู้หญิงง่ายนิดเดียวแค่เสื้อผ้าก็พอแล้ว อย่างเครื่องแบบทหารไง สาวๆ ชอบกันมากนะ”

        ในกองทัพทหารไม่ค่อยมีของอะไรมาก ยกเว้นเครื่องแบบทหารการฝึกของกองทัพต้องกลิ้งในน้ำและปีนเขา ใช้เสื้อผ้าเปลืองอย่างยิ่งดังนั้นทุกคนเลยต้องมีสำรองหลายชุด เครื่องแบบทหารสีเขียวใส่ได้ทั้งชายและหญิงเฝิงเจี้ยนเหวินไม่รู้ขนาดตัวของเจิ้งหยวน จึงหาชุดตัวเล็กสุดส่งไปให้เจิ้งหยวนแล้วยังส่งคูปองผ้า คูปองอุตสาหกรรม รวมถึงบุหรี่จงหัวติดไปด้วยพยายามคำนึงถึงสมาชิกทุกคนของสกุลเจิ้งให้มากที่สุด

        หลังส่งออกไป เขาก็รอการตอบกลับของเจิ้งหยวนอย่างใจจดใจจ่อ

        เชิงอรรถ

        [1] ธาตุหยางแรงกว่าหยินหมายถึง มีผู้ชายมากกว่าผู้หญิงซึ่งใช้หยางที่เหมือนดวงอาทิตย์อันเป็นสัญลักษณ์ของบุรุษเพศเปรียบกับหยินที่เป็นตัวแทนของสตรีเพศ