บทที่ 11 น้ำตาของจื่อเมิ่ง
เื่ราวของหมู่บ้านใหม่ในเมืองไห่ ในที่สุดก็จบลงด้วยดี เย่จื่อเมิ่งรู้สึกโล่งใจราวกับยกก้อนหินออกจากอก
วันนี้เป็วันสุดสัปดาห์ หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ เย่จื่อเมิ่งบอกว่าจะพาเสี่ยวเสี่ยวไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้า
ซูช่านเดินออกมาจากห้องครัว พลางเช็ดมือทั้งสองข้างพร้อมกับพูดว่า "ผมจะไปด้วยนะ จะได้เป็บอดีการ์ดและขับรถให้เสี่ยวเสี่ยว"
"ไม่ต้องไปหรอกค่ะ" เสี่ยวเสี่ยวที่กำลังจับมือเย่จื่อเมิ่งอยู่ แสดงสีหน้าไม่พอใจทันทีที่มองไปทางซูช่าน
ซูช่านชะงักไป เย่จื่อเมิ่งถอนหายใจแล้วพูดว่า "ช่างเถอะ คุณอยู่บ้านเถอะ ไม่ต้องกังวลเื่ความปลอดภัยหรอก!"
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่จื่อเมิ่ง ซูช่านก็ไม่พูดอะไรอีก เขารู้ว่าเสี่ยวเสี่ยวคงไม่ยอมรับตัวเขาเร็วขนาดนั้น
เย่จื่อเมิ่งขับรถพาเสี่ยวเสี่ยวมาที่ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง ที่นี่เป็หนึ่งในห้างที่หรูหราที่สุดในเมืองไห่ ภายในมีร้านค้าแบรนด์หรูมากมาย
เย่จื่อเมิ่งที่ไม่ขัดสนเื่เงิน พาเสี่ยวเสี่ยวมาที่หน้าร้านแบรนด์แห่งหนึ่ง เธอ้าซื้อกิ๊บติดผมให้เสี่ยวเสี่ยว
หลังจากซื้อเสร็จ เย่จื่อเมิ่งมองกิ๊บติดผมที่ส่องประกายวิบวับบนศีรษะของเสี่ยวเสี่ยว ดวงตาทั้งคู่หยีโค้งด้วยรอยยิ้ม พลางพูดว่า "เสี่ยวเสี่ยวน่ารักจัง โตขึ้นต้องสวยกว่าพี่แน่ ๆ"
"พี่สาวพูดเกินจริงไปหน่อย พี่จื่อเมิ่งต่างหากที่สวยที่สุด" เสี่ยวเสี่ยวหันมองพลางลูบแก้มของเย่จื่อเมิ่ง
จู่ ๆ เย่จื่อเมิ่งรู้สึกปวดท้องขึ้นมา เธอมองซ้ายมองขวา เห็นว่าห้องน้ำอยู่ไม่ไกล จึงพูดกับเสี่ยวเสี่ยวว่า "เสี่ยวเสี่ยว พี่จะไปห้องน้ำสักหน่อย หนูอยู่ตรงนี้เฉย ๆ นะ อย่าไปไหน รอพี่สาวกลับมา เข้าใจไหม?"
เมื่อเห็นเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าอย่างว่าง่าย เย่จื่อเมิ่งจึงรีบหมุนตัวเดินไปทางห้องน้ำ
ในตอนนั้นเอง เฉินเชี่ยนที่แอบซ่อนตัวอยู่ในร้านค้าอีกร้านหนึ่งและคอยติดตามพวกเธอมาตลอดก็รีบเดินออกมา
เธอได้ติดตามเข้ามาั้แ่ที่เห็นเย่จื่อเมิ่งพาเสี่ยวเสี่ยวเข้ามาในห้างสรรพสินค้าแล้ว ส่วนหลูเชาก็กำลังรออยู่ในรถด้านนอก
เมื่อซูเสี่ยวเสี่ยวเห็นเฉินเชี่ยนเดินมาทางตัวเอง สีหน้าของเธอก็แสดงความหวาดกลัวทันที พร้อมถอยหลังไปหลายก้าว
ในตอนนั้น เฉินเชี่ยนก็ย่อตัวลง ร้องไห้พลางพูดกับเสี่ยวเสี่ยวว่า "เสี่ยวเสี่ยวลูกแม่ แม่ขอโทษที่ทำไม่ดีกับลูก แม่รู้แล้วว่าตัวเองผิด ลูกให้อภัยแม่ได้ไหม?"
เสี่ยวเสี่ยวชะงักงันไปชั่วขณะ ในความทรงจำของเธอ ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยปฏิบัติกับเธอเหมือนคนเลยสักครั้ง แล้วทำไมถึงมาร้องไห้แบบนี้?
"แม่ซื้อชุดสวย ๆ มาให้ลูก อยู่ตรงนั้นเอง แม่พาลูกไปลองใส่ดูไหม?" เฉินเชี่ยนจูงมือเสี่ยวเสี่ยวพลางชี้ไปทางขวาด้วยน้ำตานองหน้า
"แต่ว่า แต่ว่าหนูยังรอพี่จื่อเมิ่งอยู่เลย"
เฉินเชี่ยนมีประกายเ็าวาบผ่านดวงตา รีบพูดทันทีว่า "ไม่เป็ไรหรอก แค่ลองเสื้อผ้าใหม่เท่านั้น เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว แม่จะพาลูกกลับเอง"
อาจเป็เพราะการแสดงของเฉินเชี่ยน หรืออาจเป็เพราะเสี่ยวเสี่ยวยังไม่เข้าใจถึงความโหดร้ายในจิตใจมนุษย์ เธอจึงพยักหน้าแล้วเดินตามเฉินเชี่ยนไปทางขวา
ร้านเสื้อผ้าที่อยู่ริมสุดด้านขวามีทางหนีไฟอยู่ข้าง ๆ เมื่อเดินมาถึงใกล้ทางหนีไฟ เฉินเชี่ยนที่จับมือเสี่ยวเสี่ยวอยู่ก็ออกแรงกระชากดึงเธอเข้าไปในทางหนีไฟทันที
แสงสว่างมืดลงในพริบตา เสี่ยวเสี่ยวใกลัวสุดขีด ยังไม่ทันได้ร้องะโ ชายหนุ่มสองคนก็พุ่งออกมาจากด้านข้าง คนหนึ่งจับตัวเสี่ยวเสี่ยวไว้แน่นพร้อมปิดปากเธอทันที
ชายหนุ่มอีกคนยิ้มให้เฉินเชี่ยน "ขอบคุณที่เหนื่อยนะพี่สะใภ้"
ชายสองคนพูดจบก็อุ้มเสี่ยวเสี่ยวแล้ววิ่งลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว ส่วนเฉินเชี่ยนก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาเบอร์ของหลูเชา แล้วรีบส่งข้อความสั้น ๆ [สำเร็จแล้ว รอฉันที่ประตูตะวันตก]
ในขณะเดียวกัน เย่จื่อเมิ่งที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าเสี่ยวเสี่ยวหายไป เธอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบวิ่งไปที่เคาน์เตอร์ร้านเมื่อครู่
หลังจากมองซ้ายมองขวาสองสามครั้งแล้วไม่เห็นเสี่ยวเสี่ยว เย่จื่อเมิ่งก็รีบวิ่งเข้าไปในร้าน ถามพนักงานด้วยความตื่นตระหนก
เมื่อถามไปรอบหนึ่ง ทุกคนต่างบอกว่าไม่ได้สังเกตเห็นเสี่ยวเสี่ยว เย่จื่อเมิ่งถึงกับตกตะลึง
เธอโทรแจ้งตำรวจพร้อมกับมองหาไปทั่วทุกมุมของห้างสรรพสินค้า
สองชั่วโมงผ่านไป เย่จื่อเมิ่งยืนอยู่ข้างลิฟต์ด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความหวัง ในใจของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ไม่รู้ว่าเด็กน้อยหายไปได้อย่างไร เด็กน้อยตัวเล็ก ๆ น่ารักแบบนั้น และยิ่งไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับซูช่านอย่างไรดี
ในตอนนั้นโทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นครืด ๆ ทำให้เย่จื่อเมิ่งสะดุ้งใ เธอรีบหยิบโทรศัพท์ออกมา เห็นเบอร์ที่แสดงบนหน้าจอเป็เบอร์ของซูช่าน
หลังจากลังเลอยู่สองสามวินาที เย่จื่อเมิ่งก็รับสาย
ซูช่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงเ็า [คุณอยู่ที่ไหน]
"ฉัน… ฉันอยู่ที่ลิฟต์ชั้นสาม ทำไมคุณถึงถามแบบนี้" เย่จื่อเมิ่งรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองกำลังจะกระดอนออกมา เพราะเธอพาเด็กน้อยออกมาแล้วพลัดหลงกัน
[ตำรวจโทรมาบอกว่าเสี่ยวเสี่ยวหายไป คุณยืนอยู่ตรงนั้นแหละ ผมกำลังขึ้นไป]
ไม่นานประตูลิฟต์ก็เปิดออก ซูช่านเดินออกมาด้วยใบหน้าเ็า
เย่จื่อเมิ่งเบี่ยงตัวสบตากับซูช่าน เมื่อเห็นแววตาของเขา หัวใจก็เกิดความรู้สึกสับสนวุ่นวายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
"ซู… ซูช่าน ฉันขอโทษนะคะ ฉันแค่เข้าห้องน้ำ ฉันไม่รู้ว่าพอออกมาเสี่ยวเสี่ยวจะหายไป"
"ฉันคิดว่าเสี่ยวเสี่ยวเป็เด็กว่านอนสอนง่าย จะไม่เดินไปไหนมาไหนเอง แต่ว่า... ซูช่าน ฉันขอโทษ"
สีหน้าของซูช่านเคร่งเครียดราวกับน้ำที่นิ่งสงบ เขาเอ่ยปากพูดว่า "เสี่ยวเสี่ยวไม่มีทางหลงทางไปเอง เป็ไปได้มากว่าเธอถูกใครบางคนลักพาตัวไป"
!!!
เมื่อได้ยินคำว่าถูกลักพาตัว เย่จื่อเมิ่งมองซูช่านด้วยสายตาเหม่อลอย ดวงตาพลันมีน้ำตาไหลออกมา เธอคว้าแขนของซูช่านทั้งดวงตาแดงก่ำ "ทำไมเธอถึงถูกลักพาตัว? ใครกันที่ใจร้ายขนาดนี้?"
"ขอโทษค่ะ ฉันไม่คิดจริง ๆ ว่าจะเป็แบบนี้ ซูช่าน รอแป๊บหนึ่งนะ ฉันจะรีบโทรหาตำรวจเดี๋ยวนี้ ต้องหาเจอแน่ ๆ ต้องหาเจอแน่นอน"
มือทั้งสองข้างของเย่จื่อเมิ่งสั่นระริก นี่เป็ครั้งแรกที่ซูช่านได้เห็นประธานบริษัทหญิงผู้เย่อหยิ่งและเ็าคนนี้ร้องไห้
แต่ซูช่านไม่ได้ขัดขวาง เขาหมุนตัวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะโทรหาสืออี แต่กลับมีสายอื่นโทรเข้ามาก่อน
เมื่อรับสาย เสียงหัวเราะดังลั่นอย่างยโสโอหังของหลูเชาก็ดังมาจากในโทรศัพท์
[ซูช่าน แหม! ฉันเพิ่งได้ยินข่าวไม่ค่อยดีมาเลย ได้ยินว่าลูกสาวสุดที่รักของนายถูกจับตัวไปงั้นเหรอ]
!!!
สายตาของซูช่านฉายแววเยียบเย็นออกมาทันใด เขาเอ่ยเสียงเย็นว่า "นายเป็คนทำใช่ไหม"
[ไม่ ๆ อย่ามาใส่ร้ายคนดีสิ นั่นมันเื่ผิดกฎหมายนะ ฉันหลูเชาเป็พลเมืองดี จะทำเื่แบบนั้นได้ยังไง ฉันแค่ได้ยินมาเท่านั้นเอง]
[ซูช่าน ถ้าไม่อยากให้ลูกสาวนายตาย ก็รีบมาที่คฤหาสน์เต๋อเทียนเดี๋ยวนี้ ฉันจะรออยู่ที่นี่!] ประโยคสุดท้ายหลูเชาแทบจะกัดฟันพูดออกมา
เย่จื่อเมิ่งที่อยู่ข้าง ๆ กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ดูเหมือนจะเป็ผู้บริหารระดับสูงของสำนักงานมณฑล ซูช่านไม่ได้รบกวนเธอ เขายื่นมือกดปุ่มลิฟต์
เมื่อเห็นซูช่านจะไป เย่จื่อเมิ่งรีบตามมาทันที เธอวางโทรศัพท์แล้วพูดอย่างเร่งรีบว่า "คุณจะไปไหน อย่าเพิ่งรีบร้อน ตำรวจเมืองไห่จะทุ่มเทสุดความสามารถในการตามหาเสี่ยวเสี่ยว"
"น่าจะเป็ฝีมือของตระกูลหลู คุณกลับไปเถอะ!" ซูช่านพูดพลางเดินเข้าลิฟต์ ไม่คาดคิดว่าเย่จื่อเมิ่งจะตามเข้ามาด้วย
"ถ้าเป็ฝีมือของตระกูลหลูจริง ฉันจะไม่ปล่อยพวกเขาไปแน่" เย่จื่อเมิ่งกัดฟันพูดด้วยความแค้น
ภายในลิฟต์ ซูช่านขมวดคิ้วแน่น ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดดูเบอร์โทรของสืออี แล้วพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว
[ออกคำสั่งจากหลงจู่ เรียกาา์ทั้งหกและเพชฌฆาตทั้งสิบสองมาพบฉันที่เมืองไห่]
หลังจากส่งข้อความไปไม่ถึงสามนาที สืออีก็โทรกลับมา
[หลงจู่ คุณจะทำแบบนี้จริง ๆ เหรอครับ ไม่ใช่ว่าจังหวะยังไม่เหมาะสมเหรอครับ?] เสียงของสืออีที่แฝงความกังวลดังขึ้น
ซูช่านพูดเสียงทุ้มว่า "ทำตามที่สั่งก็พอ"
หลังจากที่ได้รับตำแหน่งประมุขสำนักหลงอิ่นในคุก ซูช่านรู้เพียงแค่ว่าภายใต้สำนักมีหกาา์และสิบสองเพชฌฆาต แต่ใบหน้าที่แท้จริงของาา์เหล่านี้ เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
ตอนแรกตั้งใจจะรอให้พวกเขามาหาด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าคงรอไม่ไหวแล้ว
1.13M
