Chapter ten
BAD LOVE
คืนนี้ภายในห้องพักเล็กๆ ของคีรินหนาวมากกว่าทุกวัน เพราะฝนตกหนักพายุเข้าเเละวันนี้ภายในห้องนอนไม่มีเเม้เเต่ผ้าปูที่นอน คีรินทำได้เพียงขดตัวกอดตัวเองไว้เพื่อคลายความหนาว เเต่ก็ช่วยได้เเค่นิดหน่อย
"หนาวจังวะ จะอยู่ได้ไหมเนี่ย"คีรินนั่งขดตัวอยู่มุมห้องอย่างไร้หนทางมีเเค่ทางเดียวที่เขาจะรอดพ้นคืนนี้ไปได้คงมีเเค่เดินไปขอความช่วยเหลือจากลูกน้องไอ้เสือที่พักอยู่ห้องข้างๆ คีรินจึงรีบเดินไปเคาะประตูห้อง
ก๊อกๆ
"มีผ้าห่มไหม ให้ผมขอหน่อยสิ"
"..."เ้านายเขากำกับไว้ว่าห้ามให้ความช่วยเหลือคุณลูกหนี้ของเ้านายเขา ถึงจะรู้ว่ามีคนมาเคาะก็ทำได้เพียงหลับตาทำเป็ไม่สนใจ
"คุณครับ ช่วยผมหน่อย"พูดด้วยเสียงสั่นเครือที่เกิดจากหนาวเหน็บ ข้างนอกมันหนาวเพราะลมเเรงด้วยพายุฝนก็โหมกระหน่ำจนเเทบยืนไม่ไหว
"..."ขัดคำสั่งเ้านายไม่ได้ด้วยสิถึงจะสงสารคุณเขาเเค่ไหนก็ตาม
"เฮ้อ คงถูกไอ้เสือสั่งไว้สินะ"คีรินพูดเเค่นั้นก่อนจะเดินกลับห้องตัวเองเขารู้อยู่เเล้วว่ายังไงมันก็ต้องเป็เเบบนี้ถ้าคิดจะเก่งกับเ้าของเกาะเขาก็คงต้องอดทนให้ผ่านพ้นคืนนี้ไปหนาวเเค่นี้ไม่ถึงตายหรอก
ถ้าเขาคิดจะวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากชาวบ้านฝนมันก็ตกเเรงเกินไปกลัวว่าถ้าคีรินโดนฝนเเล้วจะไข้ขึ้นอีกจึงเลือกเดินกลับห้องนอนที่มีเพียงเเค่เตียงอยู่กลางห้อง คีรินเดินไปนั่งอยู่มุมห้องเหมือนเคยเขานั่งกอดเข่าคิดโกรธตัวเองอยู่เหมือนกันที่ปากเก่งเเบบนั้นเลยต้องมานอนทนหนาวอยู่อย่างนี้ เขาจะพ้นคืนนี้ไปได้ยังไงจะหลับลงได้ยังไงถ้าพายุจะเข้าหนักเเบบนี้เสียงลม ฝน ฟ้าผ่าปนเปกันไป คีรินทำได้เพียงกอดเข่าเเล้วร้องไห้ออกมา เขาหนาวเหน็บเหลือเกิน ไปทำอะไรใครไว้ทำไมชีวิตมันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้กัน
ทางด้านเสือที่ตอนนี้นั่งมองคีรินผ่านกล้องวงจรปิดที่เเอบติดไว้เขาไม่ได้รู้สึกสะใจเขาเเค่อยากให้เด็กนั้นมันยอมกันสักที ทำไมต้องดื้อด้านกับเขาด้วย อยากให้รู้ผลของการปากเก่งกับเขา เสือไม่คิดเหมือนกันว่าเด็กนั่นจะถึงขั้นร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา
"พี่เสือ..."
"อย่าบ่นน่านาวา ใช่ไหมเต้"เสือหันไปหาคนเห็นด้วยกับเขาทันที เพราะรู้ดีว่านาวาจะบ่นกันเื่ที่เขาทำเเบบนี้กับคีริน ก็มันดื้ออะมันต้องโดนเเบบนี้ไหมละให้มาอยู่ดีๆ ไม่ชอบชอบความลำบากปากเก่งไปทุกเื่ โดนเเบบนี้ไปจะได้รู้สึก
"ชะ..ใช่ครับ พี่วาอย่าบ่นดีกว่านายเขารู้ดีว่าทำอะไรอยู่"เต้เลือกอะไรได้ล่ะ นอกจากเห็นด้วยกับเ้านายไปซะทุกอย่างเพราะพี่วาใจดีกว่าเ้านายอยู่เเล้วตอนนี้ขอเลือกเ้านายก่อนละกัน
"ไอ้เต้! มึงสอนกูหรอ"
"เปล่านะพี่ ผมต้องเออออไปก่อน พี่วาใจเย็นก่อนครับ"อยู่ไม่ได้เเล้วลูกพี่วาโมโหให้กันเเล้ว
"หรอ มึงมาให้กูตบกระบาลหน่อยสิ นี่กูเลี้ยงมึงมากับมือวันนี้มึงมาสอนกูเหรอะ ไอ้ห่า!"
"อ๊ากกกก ไปก่อนเเล้วววว"หนี! เต้รีบวิ่งออกจากห้องนั้นทันทีถ้าอยู่ก็ซวยสิวะ เผ่นดีกว่า
"พี่เสือ ผมว่าพี่ไม่จำเป็ต้องใจร้ายกับคุณเขาขนาดนั้นเลยหนิ เขาเเค่ไม่อยากอยู่กับพี่ พี่ก็ปล่อยเขาไปสิ จะกักขังทำเเบบนี้ทำไมคุณเขาไม่เกี่ยวข้องกับหนี้นั่นเลยนะพี่"
"อืม รู้เเล้ว"
"รู้เเล้วก็ปล่อยเขาสิ เล่นสนุกพอเเล้วนะพี่ ส่วนหนี้อะคุณคีนส์เขาติดต่อมาเเล้ว"วันนี้ตอนบ่ายคีนส์ได้ติดต่อมาพูดคุยเื่หนี้สินที่กู้ยืมเสือไป เเต่เสือมัวเเต่ยุ่งเื่ย้ายของ ขนของ ของคีรินนาวาเลยไม่ได้บอกพอมีโอกาสเลยบอกให้รู้ว่าทางนั้นติดต่อมาเเล้ว
"ติดต่อมาว่าอะไร"ตั้งเกือบสองเดือนที่มันหายหัวไปมันติดต่อมาตอนนี้เนี่ยนะพึ่งคิดได้หรอว่ามีหนี้สิน มันหนีหายไปตั้งหลายเดือนก่อนที่เขาจะไปจับตัวคีรินมามันหนีไปต่างประเทศเพราะตั้งใจจะหนีหนี้พอเสือสืบได้ว่าน้องชายมันอยู่ที่ไหนเลยสั่งให้ลูกน้องไปทำตามเเผน
"เขาจะใช้หนี้เองเเต่ขอเวลาหน่อย ปล่อยน้องเขาก่อนได้ไหมเขาจะถยอยใช้เอง"
"นายเชื่อมันหรอว่ามันจะใช้ มันเเค่อยากจะให้เราปล่อยน้องมันก่อนน่ะสิ มันเ้าเล่ห์จะตาย"
"ผมไม่เชื่อหรอกครับ เเต่เื่เเกล้งคุณเขาพี่ก็ช่วยเพลาๆลงหน่อยเถอะ ผมสงสาร"
"มันดื้อเองสมควรโดนเเบบนี้เเล้ว เเค่ใช้วิธีกกดดันมัน เดี๋ยวมันก็ยอมเองเเหละ"
TBC
เอาไป50%ก่อนนะงับ่นี้ปั่นอีบุ๊คอยู่ใกล้เสร็จเเล้วเเหละส่วนอีก50%เดี๋ยวมาอัปให้พรุ่งนี้นะงับไรท์ไม่ได้หายไปไหนเด้อเเค่หัวยุ่งอยู่หน่อยๆเพราะมีหลายอย่างต้องทำ
คอมเมนต์ให้กันสักกะนิด สักกะนิด ให้ชีวิตไรท์เต้อขี้เหงาคนนี้ได้ม้าย
3K
