เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากผ่านการฝึกพื้นฐานสุดโหด (และน่าเบื่อ) มาหนึ่งวัน เจยจื่อหลงและวีอันอันก็เตรียมพร้อมสำหรับบทเรียนต่อไป พวกเขาแอบหวังว่าจะได้เริ่มฝึกกระบวนท่าเท่ๆ หรือเคล็ดวิชาลับบ้างเสียที
แต่สิ่งที่หลวงจีนเหลียนฮวามอบหมายให้ กลับทำให้พวกเขาหน้าเหวอไปตามๆ กัน ท่านชี้ไปที่กองจานชามกองโตที่เปื้อนคราบไขมันและเศษอาหาร (ซึ่งไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็ฝีมือการกินอันมโหฬารของเ้าโพหลุน) ที่วางอยู่ข้างลำธาร
"บทเรียนวันนี้... ล้างจาน" หลวงจีนกล่าวด้วยรอยยิ้มสงบ
"หา? ล้างจานเนี่ยนะ?!" วีอันอันร้องเสียงหลง นี่มันน่าเบื่อยิ่งกว่ายืนท่าม้าเสียอีก!
"ใช่ ล้างจาน" หลวงจีนยืนยัน "แต่ไม่ใช่การล้างแบบธรรมดา พวกเ้าจงใช้พลังงานภายในที่ได้ฝึกฝนมา ผสานกับพลังงานจากสายน้ำนี้ ชำระล้างคราบสกปรกให้หมดจด โดยที่จานชามเหล่านี้... ต้องไม่แตกหักแม้แต่ใบเดียว"
เด็กทั้งสองมองหน้ากัน นี่มันบททดสอบอะไรกันแน่? แต่ก็ไม่อาจขัดคำสั่งอาจารย์ได้
วีอันอันรับอาสาลองก่อนด้วยความหงุดหงิด "ง่ายๆ แค่นี้เอง!" นางคิดในใจ 'ใช้พลังลมแรงๆ พัดคราบออกไปก็สิ้นเื่!' นางรวบรวมพลังลมปราณผสมกับพลังงานจักรวาล ซัดเปรี้ยงไปที่จานใบแรก!
เพล้ง!
จานใบนั้นไม่ได้สะอาดขึ้น แต่กลับลอยละลิ่วไปกระแทกโขดหิน แตกกระจายไม่มีชิ้นดี!
"อ๊ะ!" วีอันอันหน้าเสีย
"อาตมาบอกว่า... ห้ามแตก" หลวงจีนเตือนเบาๆ แต่แววตาไม่ยิ้มแล้ว
"ข้า... ข้าขอโทษ! ขอลองใหม่!" คราวนี้นางเปลี่ยนแผน 'ใช้น้ำล้างก็ได้!' นางดึงพลังงานจากสายน้ำ สร้างกระแสน้ำวนขนาดเล็กขึ้นในชามใบหนึ่ง หมายจะให้มันปั่นคราบสกปรกออกไป แต่ด้วยการควบคุมที่ยังไม่ดีพอ กระแสน้ำนั้นกลับรุนแรงเกินไปจนพัดพาน้ำสกปรกสาดกระจายไปทั่วบริเวณ เปียกทั้งตัวนางเอง และกระเด็นไปโดนเ้าโพหลุนที่นอนกลิ้งเกลือกอยู่ใกล้ๆ!
โพหลุนสะดุ้งตื่น คำรามฮึ่มฮั่มอย่างไม่พอใจ แล้วก็... เบือนหน้าหนีไปนอนต่ออีกมุมหนึ่ง ไม่สนใจโลก
"มันไม่ได้ผลเลย!" วีอันอันกระทืบเท้าอย่างหัวเสีย
"ตาข้าบ้าง" เจยจื่อหลงกล่าว เขาพิจารณาคราบไขมันบนจานอย่างละเอียด "คราบไขมันนี้ มีโครงสร้างโมเลกุลที่ยึดเกาะกับพื้นผิวเซรามิกด้วยแรงแวนเดอร์วาลส์ หากเราใช้พลังงานที่มีความถี่เหมาะสม น่าจะสามารถสั่นะเืให้พันธะนี้คลายตัวออกได้..." เขาเริ่มคำนวณองศาและคลื่นความถี่ในใจ แล้วค่อยๆ ส่งพลังงานที่ควบคุมอย่าง 'แม่นยำ' ไปที่จานใบหนึ่ง
จานใบนั้นสั่นะเือย่างรุนแรง! แต่คราบไขมันก็ยังคงติดแน่นอยู่เหมือนเดิม แถมการสั่นะเืนั้นยังทำให้เกิดรอยร้าวเล็กๆ บนเนื้อจานอีกด้วย!
"วิธีของเ้าก็ดูจะไม่เวิร์คเท่าไหร่นะ ท่านเทพสมองกล" วีอันอันแขวะ
หลวงจีนเหลียนฮวาที่นั่งจิบชาอยู่เงียบๆ บนก้อนหิน กล่าวขึ้นเรียบๆ ว่า "คราบสกปรกนั้นดื้อด้าน หากยิ่งใช้แรงผลักไส มันก็ยิ่งยึดเกาะแน่น ลองโอนอ่อนผ่อนตาม... ดั่งสายน้ำที่ไหลโอบรอบก้อนหินดูสิ"
เด็กทั้งสองครุ่นคิดตามคำพูดปริศนาของหลวงจีน พวกเขาลองผิดลองถูกกันอีกหลายครั้ง วีอันอันลองใช้พลังงานไฟอ่อนๆ (จากการแปรพลังงานจักรวาล) ลนจาน แต่ก็เกือบทำจานไหม้ เจยจื่อหลงลองสร้างกระแสลมและน้ำขนาดจิ๋วที่ควบคุมอย่างละเอียดอ่อน แต่มันก็ช้าและไม่ได้ผลเท่าที่ควร
จนกระทั่ง วีอันอันเหลือบไปเห็นเ้าโพหลุนที่ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง และกำลังใช้ลิ้นใหญ่ๆ ของมันเลียคราบน้ำหวานที่หกอยู่บนใบไม้ใบหนึ่งอย่างเพลิดเพลิน ลิ้นนั้นไม่ได้ออกแรงมาก แต่เคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องและอ่อนโยน คราบน้ำหวานก็ค่อยๆ หายไป
"หรือว่า..." วีอันอันเกิดความคิด นางลองเลียนแบบความรู้สึกนั้นดูบ้าง นางไม่ได้ใช้พลังงานเป็ก้อนๆ หรือเป็กระแสแรงๆ อีกต่อไป แต่ค่อยๆ โคจรพลังงานจักรวาลให้ไหลเวียนเป็ฟิล์มบางๆ เคลือบไปบนผิวจาน แล้วค่อยๆ ใช้พลังงานนั้น 'ลูบไล้' คราบสกปรกอย่างอ่อนโยนและต่อเนื่อง ผสานกับกระแสน้ำจากลำธารที่ควบคุมให้ไหลรินเบาๆ
น่าประหลาด! คราบไขมันที่เคยติดแน่น ค่อยๆ คลายตัวและหลุดลอยไปกับสายน้ำอย่างง่ายดาย!
"เฮ้ย! ได้ผล!" วีอันอันร้องอย่างดีใจ นางลองทำกับชามอีกใบ ก็ได้ผลเช่นเดียวกัน!
เจยจื่อหลงเห็นดังนั้นก็เข้าใจในทันที เขาทิ้งการคำนวณอันซับซ้อนทั้งหมด แล้วหันมาใช้ 'ความรู้สึก' นำทาง โคจรพลังงานให้ไหลเวียนอย่างนุ่มนวล โอบล้อมคราบสกปรก ดุจสายน้ำที่ค่อยๆ เซาะกร่อนหินผา เขาก็สามารถล้างจานได้อย่างหมดจดเช่นกัน!
ทั้งสองคนช่วยกันล้างจานกองโตนั้นจนเสร็จ (แม้จะมีเสียงเถียงกัน และเกือบทำแตกไปอีกสองสามใบ) จานชามที่เคยสกปรก บัดนี้กลับสะอาดเอี่ยมอ่องราวกับของใหม่
หลวงจีนเหลียนฮวายิ้มอย่างพึงพอใจ "ดีมาก พวกเ้าเข้าใจแล้ว" ท่านกล่าว "บางครั้ง การแก้ปัญหาที่ดูเหมือนยากเย็น ก็้าเพียงความอ่อนโยน ความต่อเนื่อง และความเข้าใจในธรรมชาติของสิ่งนั้น... เฉกเช่นเดียวกับการควบคุมพลังอันยิ่งใหญ่ หากแข็งกระด้างเกินไปก็อาจแตกหัก หากอ่อนไหวเกินไปก็ไร้ความหมาย ต้องรู้จักสมดุล"
"บทเรียนเื่การล้างจาน... ถือว่าสอบผ่าน" หลวงจีนกล่าวต่อ "ต่อไป พวกเ้าจะได้นำการควบคุมอันละเอียดอ่อนนี้ ไปใช้กับสิ่งที่เป็รูปธรรมมากขึ้น... นั่นคือ กระบวนท่า"
ท่านหยิบกิ่งไผ่ยาวพอประมาณกิ่งหนึ่งขึ้นมา ยืนตั้งท่าอย่างสง่างาม "วรยุทธ์ มิใช่เพียงการเคลื่อนไหวร่างกาย แต่คือการผสานกาย ใจ และพลัง ให้เคลื่อนไหวเป็หนึ่งเดียว... เราจะเริ่มกันที่ 'กระบวนท่าบัวแปดกลีบ'"
เจยจื่อหลงและวีอันอันตาเป็ประกาย ในที่สุดก็ได้เรียนกระบวนท่าจริงๆ เสียที! พวกเขามองหลวงจีนอย่างตั้งใจ พร้อมที่จะซึมซับวิชาบทต่อไป
ข้างๆ กันนั้น เ้าโพหลุนที่เพิ่งตื่นจากการงีบหลับ (อีกแล้ว) ก็หยิบต้นไผ่เล็กๆ ต้นหนึ่งขึ้นมา ลองทำท่าควงเลียนแบบหลวงจีนดูบ้าง แต่ก็พลาดท่า ตีโดนหัวตัวเองดังป๊อก! แล้วก็ล้มกลิ้งโค่โร่ไปกับพื้นอย่างน่าขัน
66K
