ตำนานผู้วิเศษ

เซี่ยซีหานยิ้มแกล้มปริจนแทบจะลืมทุกเรื่องที่กำลังคิดอยู่ไป

ตอนนี้จะเรื่องพ่อมดขาวหรือคนที่ตายห่าอะไรก็ช่างเถอะ แต่ตรงนี้มี 'รูน' มันคือรูนทักษะที่ได้มาฟรีๆ เหมือนขนมเปี๊ยะตกจากสวรรค์

ดวงตาของเซี่ยซี่หานเป็นประกายราวแก้วเคลือบ มันถามเจียตัว "เจียตัวท่านให้ข้า..."

"ใช่...สิ่งนี้เหมาะสมกับเจ้าที่สุดซีหาน" เจียตัวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

เซี่ยซีหานหันซ้ายหันขวาสองสามที ก่อนจะพูดบางอย่างที่รู้สึกยากจะห้ามใจ

"ท่านลุงเจียข้า ข้าใช้มันได้เลยไหม"

"ได้สิเวลานี้พวกเรานั่งพักกันอยู่ หากเจ้าจะใช้เวลานี้เพื่อตระหนักรู้มันย่อมไม่มีปัญหา"

"ช่างเป็นเด็กที่รักการเรียนรู้" หัวหน้ากองกำลังอาวุโสเหอหมิ่นพูดขึ้น ก่อนยื่นถุงหนังที่ใส่สุราที่เหลือเพียงหนึ่งให้เจียตัว "เจ้าควรดื่มสักหน่อย"

"ขอบใจ" เจียตัวพูดกับเหอหมิ่นก่อนยกสุราซดดัง เอือก เอือก เอือก

เซี่ยซีหานตอนนี้ไม่สนใจเจียตัวแล้ว มันรีบส่งจิตตระหนักรู้เข้าสู่รูนในกรีดปัญญาสีเงิน

จิตวิญญาณของเซี่ยซีหานล่องลอยอย่างรวดเร็ว

ในภวังจิตของเซี่ยซีหานโลกมืดมิดครู่สั้น ก่อนจะกลายเป็นท้องฟ้ากว้างไกลสุดลูกหูลูกตา

'ข้ากำลังบินอยู่เหรอ' เซี่ยซีหานพูดกับตัวเองในใจ ก่อนจะรับรู้สภาวะของตัวเอง 'ข้าคือนก รูนอันนี้ทำให้ข้ารู้สึกว่าข้าเป็นนก'

นี่คือครั้งแรกที่เซี่ยซีหานได้ตระหนักรูน รูนประเภทอื่นที่ไม่ใช่รูนธาตุบริสุทธิ์ ดังนั้น มันจึงไม่ชิน ไม่ช้าเสียงระบบของมันก็ดัง

- ["มันคือ 'วิหคแห่งรุ่งอรุณ' สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่ท่องไปทั่วโลกด้วยปีกสองข้าง ร่างกายของมันสีขาวและขนสีเงิน ว่ากันว่ามันคือลูกหลานของ 'นกอมตะ' และ 'อีกาทองคำสามขา' ดวงตาของวิหคแห่งรุ่งอรุณสามารถมองในสิ่งที่คนทั่วไป หรือสรรพชีวิตต่างๆ มองไม่เห็นได้ ปีศาจ ความมืด ดวงวิญญาณทั้งหลายต่างหวาดกลัวมัน ด้วยอำนาจแห่งรุ่งอรุ่ณและไฟ วิหคแห่งรุ่งอรุณถือครองอำนาจฝั่งตรงข้ามความมืดและความชั่วทั้งมวล "] -

- ["แต่น่าเสียดายรูนที่เจ้าได้มานี้ ไม่นับว่าเป็นรูนที่ได้จาก 'วิหคแห่งรุ่งอรุณที่แท้จริง' มันเป็นแค่เพียงเลือดผสม นับเป็นสัตว์ร้ายหรือสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับ 3 แต่ด้วยความโชคดีของเจ้าที่มีข้า ระบบผู้ยิ่งใหญ่ ข้าสามารถชี้แนะเจ้าในความสามารถของ 'วิหคแห่งรุ่งอรุณ' ที่แท้จริงได้ ข้าสามารถมองเห็นกระแสวิญญาณแห่งวิหคแห่งรุ่งอรุณ ที่สืบทอดอยู่ในลวดลายแห่งรูนนี้ "] -

- ["คำแนะนำ ตามหารูนธรรมชาติธาตุเหล็กทองและไฟ มันสามารถช่วยเจ้าในการขยายศักยภาพทักษะแห่ง 'วิหคแห่งรุ่งอรุณ' ได้สำเร็จ"] -

ไม่ช้าหลังระบบบ่นจบ เซี่ยซีหานราวกับว่า ตัวมันคือ 'วิหคแห่งรุ่งอรุณ' ดวงตาของมันปวดแสบปวดร้อน ราวกับว่า มีเส้นไหมตัวร้อยแทงไปมาที่ดวงตาของมันไม่หยุด

แต่นั่น... ก็ทำให้ดวงตาของมันมองเห็นโลกอย่างที่ไม่เคยเป็น

เซี่ยซีหานสามารถมองเห็นโลกได้ส่องสว่างมากยิ่งขึ้น สีสันประหลาดเต็มไปทั่วท้องฟ้าและปฐพี มองไปที่ป่า ต้นไม้และลำธาร มันมองเห็นอณูพลังลึกลับสีสันต่างๆ มากมาย

มันคืออะไร?

และเพียงแค่เซี่ยซีหานคิด ระบบก็ร้องเตือนมัน นี่คงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดของระบบ 'คำอธิบาย'

- ["สีสันที่เจ้าเห็นนั้นคือ พลังโอน่าหรือพลังธรรมชาติที่ไหลเวียนอยู่ในโลกนี้ อำนาจแห่ง 'วิหคแห่งรุ่งอรุณ' คือการควบคุมแสงและการมีดวงตาที่มองเห็นโลกอย่างประจักษ์ชัด ตอนนี้เจ้าสามารถมองสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น สิ่งปิดซ่อนและ... การไหลเวียนของโอน่า นอกจากนั้นยังรวมถึง..."] -

เมื่อข้อความปรากฏถึงตรงนี้ เซี่ยซีหานรู้สึกแปลกๆ

ตัวมันซึ่งตอนนี้เป็นนกที่บินอยู่กลางท้องฟ้าป่าเขาอันสวยงาม อยู่ๆ โลกก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นดำมืด อยู่ในดินแดนแห่งความตาย ต้นไม้แห้งเหี่ยว สายธารมีแต่เลือดและสิ่งโสมม

จากนั้นเซี่ยซีหานก็มองเห็น...

มันหายใจเข้าลึก...เกือบจะกรี๊ดแบบแต๋วแตก

ดวงวิญญาณมากมายกำลังจ้องมองมัน วิหคสีขาวเงินเพียงหนึ่งที่กำลังบินอยู่ในโลกที่มืดมิดที่ดูชั่วร้าย

ด้วยความตกใจทั้งร่างของเซี่ยซีหานที่เป็นวิหคแห่งรุ่งอรุณ มันกระพือปีกพับพับพับ จากนั้นทั้งร่างก็เปล่งแสง

ถ้าเซี่ยซีหานไม่จอมืดหมดสติไประหว่างที่เจียตัวฆ่าพ่อมดขาวเซียวเล่อ มันจะรู้ได้ทันทีว่า ร่างที่เปล่งแสงตอนนี้ของมัน มันเหมือนกับตอนที่พ่อมดขาวเซียวเล่อ ทำให้ดวงตาของเจียตัวมองไม่เห็น

ภูตผีจำนวนมากกรีดร้อง

เซี่ยซีหานได้สติกลับมา และมันก็ได้รับการตระหนักรู้ในการควบคุมเส้นประสาทตา ใช้พลังโอน่าควบคุมการมองเห็น และอำนาจแห่งการเปล่งแสงสว่างทำลายความมืดมิดและความชั่วร้าย

ตอนนี้ดวงตาของเซี่ยซีหานมีวงเวทสีทองเช่นเดียวกับ 'วิหคแห่งรุ่งอรุณ' ปรากฏ

มันยิ้มอย่างพอใจ ในถ้ำมืด เซี่ยซีหานสามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ราวกับเป็นกลางวัน

เพียงแต่ว่า ความดีใจของเซี่ยซีหานกลับอยู่กับมันเพียงครู่เดียว

อยู่ๆ น้ำตามันก็ไหล

"ท่านลุงเจีย... ดวงตาของท่าน"

เจียตัวและเหอหมิ่นนักรบอาวุโสที่กำลังดื่มสุรากันอยู่ ทั้งสองหันมองเซี่ยซีหานพร้อมๆ กัน

เหอหมิ่นสังเกตเห็นดวงตาของเซี่ยซีหาน ที่ปรากฏเป็นวงเวทสีทอง

"เจ้าตระหนักรู้ทักษะจากรูนสำเร็จแล้วงั้นรึ... มันเร็วมาก" น้ำเสียงเหอหมิ่นแปลกใจ

เซี่ยซีหานไม่ได้สนใจคำพูดของอาวุโสเหอหมิ่น

มันพูดซ้ำอีกครั้ง

"ท่านลุงเจียดวงตาท่าน"

เจียตัวถอนหายใจ ก่อนมันจะเงยหน้าขึ้น มีบางอย่างที่มันไม่ยากจะพูดออกไป

"ซีหานข้าไม่ได้เป็นอะไร มือของข้ายังใช้การได้ ขาของข้าก็ยังเดินได้ ข้ายังเป็นนักรบและช่างหลอมที่แข็งแกร่ง"

"ท่านมองไม่เห็น" เซี่ยซีหานมองไปที่ใบหน้าของเจียตัว รอบดวงตาของเจียตัวเป็นสีแดงห้อเลือด จักษุไร้ประกายและซีดขาว มันแสดงให้เห็นว่าเจียตัวได้ตาบอดแล้ว "ใครทำให้ท่านเป็นเช่นนี้" เซี่ยซีหานถามเร็ว

เจียตัวส่ายหน้าอย่างไม่สนใจ นั่นเพราะคนที่ทำให้มันเป็นเช่นนี้คือพ่อมดขาวที่ตายไปแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะพูดถึงคนตาย

"เป็นเพราะข้ารึเปล่าที่ทำให้ท่านเป็นแบบนี้" เซี่ยซีหานพูดพลางเอามือเช็ดน้ำตา มันคิดไปถึงตอนที่ตัวมันจะหมดสติ เจียตัวโกรธเกรี้ยวและพุ่งมาที่มันอย่างรวดเร็ว และด้านหลังของเซี่ยซีหานตอนนั้นมีพ่อมดขาวอยู่

เซี่ยซีหานไม่จำเป็นต้องคิดมาก มันก็เดาได้ว่าเจียตัวพุ่งตัวมาทางมันเพื่ออะไร

เจียตัวคือชายโง่ที่จิตใจดี

เซี่ยซีหานร้องไห้หนัก ความรู้สึกของครอบครัวทำให้ในใจมันหนักอึ้ง

มันปวดร้าวและเจ็บปวด ราวกับดวงตาที่เจียตัวเสียไป คือดวงตาของมันเอง

"หยุดร้องไห้ได้แล้วเด็กโง่ ก็แค่ดวงตาที่มองไม่เห็น"

"แต่..." เสียงเซี่ยซีหานสะอื้น

ในระหว่างนั้นเอง เสียงของเหอหมิ่นนักรบอาวุโสก็ดังขึ้น มันคิดอะไรได้จึงพูดให้เซี่ยซีหานฟัง

"ดวงตาของเจียตัวนั้นแม้มันจะมืดบอด แต่นั่นไม่ใช่ว่าจะรักษาไม่ได้ ข้าได้ยินว่าในโลกใบนี้ มีผู้วิเศษระดับสูงที่ชำนาญด้านการรักษา นอกจากนั้นยังมีนักเล่นแร่แปรธาตุที่เก่งกาจ ที่สามารถปรุงโอสถวิเศษถึงขนาดงอกแขนงอกขาออกมาสำเร็จ ดังนั้น... ดวงตาของเจียตัวยังมีทางรักษาอยู่" เหอหมิ่นยิ้ม

"จริงเหรอขอรับ" เซี่ยซีหานพูดด้วยน้ำเสียงมีความสุข

แต่ถึงอย่างนั้น เหอหมิ่นนักรบอาวุโสคล้ายจะลืมบอกอะไรมันไปบางอย่าง

ไม่ว่าจะผู้วิเศษระดับสูงที่ชำนาญการรักษา หรือนักเล่นแร่แปรธาตุที่ยอดเยี่ยม พวกเขาต่างไม่ใช่คนธรรมดา

ถ้าเจ้าต้องการให้เขามารักษาเจียตัว เกรงว่าเงินนับพันนับหมื่นบูลนี่ก็อาจจะไม่พอ

ทั้งตัวเซี่ยซีหานมีเงินไม่ถึงสี่สิบบูลนี่ด้วยซ้ำ