วาสนาพานพบบรรจบรัก (นิยายแปลจีน)

ตอนที่ 25 ขุดหลุมฝังตัวเอง (1)

        บ้านใหญ่และบ้านรองของตระกูลอันต่างได้กินเนื้อไก่ป่า อย่าว่าแต่เด็กๆ ที่ดีใจกันมาก กระทั่งหลิ่วซื่อ ฝานซื่อที่เป็นผู้ใหญ่ก็ยังตื่นเต้นอย่างยิ่ง พวกนางไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า จะสามารถขอผลประโยชน์แบบนี้ได้ ส่วนอันลี่เปิ่นที่ขึ้นเขาไปล่าสัตว์ก็ไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม การได้รับชัยชนะครั้งนี้ สำหรับพวกเขาที่ถูกรังแกมายาวนาน มันสำคัญมากจริงๆ

        อันเสี่ยวเหมยใช้ช่วงที่หม่าซื่อนอนงีบ ลากอันเสี่ยวเย่ว์ไปแปลงผักหลังบ้าน แล้วนำถุงผ้าใบเล็กออกมาอย่างมีลับลมคมใน “เสี่ยวเย่ว์ ท่านแม่ข้าเย็บให้เจ้าเมื่อคืนนี้ เจ้ารีบเอาเข็มเงินใส่ลงไปในนี้เถอะ! กล่องนั่นวางไว้ในบ้านไม่ปลอดภัย ท่านย่ามักจะแอบไปค้นของตามบ้านต่างๆ ตอนที่ทุกคนไปทำงาน ถ้าหากถูกท่านย่าค้นเจอเข้าก็ยุ่งยากแล้ว”

        อันเสี่ยวเย่ว์หยิบถุงผ้าสีเขียวอ่อนใบเล็กขึ้นมา ซึ่งเย็บออกมาประณีตอย่างยิ่ง ทั้งยังสามารถผูกไว้กับตัวเพื่อพกพาได้ ด้านในกระเป๋าผ้าแบ่งเป็นชั้นๆ สามารถสอดเข็มเงินได้ และยังใส่ของอื่นได้ด้วย ที่สำคัญที่สุดคือด้านล่างขวาของกระเป๋าผ้ายังปักลายพระจันทร์เสี้ยวเอาไว้

        “ดีมากเลย ข้าชอบ” อันเสี่ยวเย่ว์รู้สึกว่าในยุคสมัยนี้ และในครอบครัวแบบนี้ การที่มีคนปักผ้าแบบนี้ได้ นับว่าไม่ง่ายเลย “พี่หญิงเสี่ยวเหมย ท่านแม่ท่านมีความสามารถเกินไปแล้ว ของที่ทำออกมาทั้งสวยทั้งใช้ได้ดีจริงๆ! ข้ากลับไปเอาเข็มเงินใส่ก่อน ท่านช่วยดูต้นทางให้ข้าหน่อย เดี๋ยวข้าจะไปหาท่านแม่ท่านในครัว จะไปขอบคุณต่อหน้า”

        อันเสี่ยวเหมยอยากพูดว่าไม่ต้องเกรงใจ แต่กลับถูกอันเสี่ยวเย่ว์ลากไปที่บ้านรองของพวกนางแล้ว “พี่หญิงเสี่ยวเหมย ถ้ามีคนมา พี่ก็กระแอมไอขึ้นมาสักสองครั้ง”

        อันเสี่ยวเย่ว์พูดแล้วก็ผลักประตูเดินเข้าไปในห้อง แต่คิดไม่ถึงว่าจะเห็นหม่าซื่อกำลังค้นห้องของพวกนางอยู่พอดี! นางยอมแล้ว หม่าซื่อเพิ่งจะนอนงีบในบ้านเมื่อครู่นี้! ไม่อย่างนั้นอันเสี่ยวเหมยคงไม่ลากเธอไปที่แปลกผักหลังบ้านแน่

        “ท่านย่า กลางวันแสกๆ ท่านมาค้นอะไรในบ้านของพวกข้าหรือ” อันเสี่ยวเย่ว์พยายามสะกดความโมโห ในใจก็คิดว่าโชคดีที่หม่าซื่อค้นในตู้เล็ก แต่ยังไม่ได้ค้นบนตั่งที่นอน ของพวกนั้นถูกซ่อนเอาไว้ในผ้าห่ม!

        “ห้องนี้ข้าเข้ามาไม่ได้หรือ ไม่ให้ข้าเข้ามา หรือว่าห้องของพวกเจ้ามีอะไรที่ให้คนเห็นไม่ได้” ถึงหม่าซื่อจะถูกจับได้ แต่กลับยังแสดงท่าทางดุดัน เป็นฝ่ายถามอันเสี่ยวเย่ว์แทน “ให้อาหารไก่แล้วหรือ กวาดลานบ้านหรือยัง บดข้าวโพดหรือยัง ผ่าฟืนหรือยัง ยังไม่ทำงานอะไรสักอย่างคิดแต่จะแอบอู้! เจ้าอยากโดนตีใช่หรือไม่”

        “ท่านย่า อันหยวนเฟิงกำลังดื่มชา อันเสี่ยวเฟิ่งกำลังแต่งหน้าทำผม อันหยวนซิ่งกับอันหยวนวั่งกำลังจับจิ้งหรีด อาสะใภ้สามกับอาสะใภ้สี่กำลังกินเมล็ดแตงโม ทำให้ลานบ้านที่ข้าเพิ่งกวาดเสร็จเละตุ้มเป๊ะไปหมด ท่านไม่ไปจัดการพวกเขาก่อนหรือ ข้าแค่จะกลับมาเอาผ้าเช็ดมือเพื่อเช็ดเหงื่อเท่านั้น ท่านต้องดุข้าตีข้าด้วยหรือ” อันเสี่ยวเย่ว์ยิ้มเย็น “อีกอย่าง ท่านลองนึกให้ดีๆ ตั้งแต่ที่ข้าถูกฝังทั้งเป็นไปครั้งหนึ่ง ท่านเคยตีโดนข้าสักครั้งด้วยหรือ ต่อให้ตีโดน ท่านไม่กลัวว่าข้าจะไปขอให้ผู้ใหญ่บ้านช่วยจัดการส่งท่านเข้าคุกหรือ”

        “ข้าไม่พูดกับเจ้าแล้ว เช็ดเหงื่อแล้วก็ออกไปทำงานเสีย ไม่ต้องขี้เกียจ ถ้ายังขี้เกียจอีกข้าจะเอาเจ้าไปโยนให้เป็นอาหารหมาป่าบนเขา” หม่าซื่อสะบัดมือจากไป การที่นางไปค้นของในบ้านรองถือเป็นเรื่องปกติ แต่การถูกจับได้ก็นับว่าเก้อกระดากอยู่เหมือนกัน จึงไม่คิดจะทะเลาะกับอันเสี่ยวเย่ว์ หากทำให้เป็นเรื่องใหญ่ หน้านางก็ไม่ต้องรักษาแล้ว นอกจากนี้ นางเองก็กลัวคำพูดของอันเสี่ยวเย่ว์ไม่น้อยจริงๆ