รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก   รักพิษรัก   เขียนโดย  สลักกานต์

ตอนที่ ๕๑

        เมื่อลมฝากข้อความเสียงเรียบร้อยเขาก็เดินไปบอกปิ๊ก   ปิ๊กเตือนว่าคนไทยใช้แมสเส็จของมือถือหรือในไลน์มากกว่าข้อความเสียง   ลมจึงพิมพ์บอกไปในแมสเส็จของมือถืออีกทางหนึ่ง   แล้วลมก็ออกเดินทางไปพัทยากับปิ๊ก  

        เพราะต้นน้ำอยากถ่ายละคร   วันนี้จึงนัดทีมงานบางส่วนไปบล๊อกช็อทสำหรับที่จะถ่ายทำในคิวล่าสุด   ทั้งกร ยู ทู และนพอยากรู้ว่าการบล๊อกช็อทเป็นอย่างไรจึงขอติดตามไปดูการบล๊อกช็อทด้วย   ซึ่งทุกตนก็ได้ความรู้มากมาย  

        กว่ารถตู้จะมาส่งนพนิตถึงที่บ้านแม่อังก็เกือบมืดแล้ว   นพนิตเดินเข้าตัวบ้าน และมองหาพี่นัทของเขาไปรอบๆบ้าน

        .. พี่นัทไม่กลับบ้านมาสองสามวันแล้ว.. เย็นนี้ก็ยังไม่เห็นอีก .. นพรู้สึกเคว้งคว้างเมื่อไม่มีพี่นัทอยู่ข้างๆ ..แต่.. แต่นพก็ไม่ได้โทรตาม หรือทำอะไรเลย .. เขาคิดว่า ..พี่นัทคงกลับไปอยู่กับพ่อ ไปดูแลพ่อบ้าง ซึ่งนพก็ยินดีให้พี่นัททำอย่างนั้น 

        ก็..เค้าไม่ได้อยู่กับพี่นัทแค่ไม่กี่วัน.. ยังรู้สึกแย่ขนาดนี้ .. แล้ว..พ่อพี่นัทล่ะ!!  เขาไม่ได้อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน  เขาจะคิดถึงกันและกันขนาดไหน     

        จนมืดสนิท   บุษก็ขับรถเบ๊นซ์คันดำเข้ามาจอด   พี่นัทลงจากรถและเดินเข้าบ้าน   นพนั่งรอและยิ้มให้คนรัก  

        นัทเดินเข้ามากอดนพ   “คิดถึงจัง”  

        นพกอดหอมแก้มพี่นัท   “เหมือนกันครับ แช่นำอุ่นมั้ยครับนพเตรียมน้ำให้ หรือจะทานอะไรก่อน”  

        “พี่กินมาแล้ว”   นัทบอกและยิ้มให้นพ   “อาบน้ำกันเถอะ” 

        “ครับ”  

        แล้วทั้งสองก็ประคองกันเข้าไปในห้องน้ำ

        ..

        ขณะที่ยืนคู่กันภายใต้ฝักบัวอาบน้ำขนาดใหญ่เมื่อน้ำอุ่นราดรดเรือนร่างงามของทั้งสองไปสักครู่ ...   นพนิตเริ่มเคล้าคลึงเรือนร่างพี่นัทของเขา

        พี่นัทยิ้มให้และกอดนพนิตไว้แนบตัว   “นพไม่ต้องทำให้พี่ขนาดนั้นก็ได้”  

        นพยิ้มตอบและจุตพิตซอกคอคนพี่ของเขา  

        “พี่มีความสุขเหลือเกินนพ .. เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปจนตายนะ” 

        “ครับ”  

        ขณะที่ร่างกายทั้งสองแนบชิดติดกัน   บางส่วนของร่างกายนพนิตเริ่มเปลี่ยนแปลง

        “กำลังจะบอกว่า  วันนี้เราไม่อะไรกันได้มั้ย?”   นัทพูดและยิ้มให้นพ   “แต่คงไม่ทันแล้ว”  

        “ถ้าพี่นัทเหนื่อยไม่ต้องทำก็ได้นะครับ”  

        “ให้พี่ช่วยนพดีกว่า”   แล้วคนพี่ก็ทรุดตัวลงไปที่ตรงนั้นเขาใช้สัมผัสทั้งจากมือ ริมฝีปาก และเรียวลิ้นพานพนิตลอยล่องไปสู่สวรรค์ชั้นสุงสุด

        บนเตียงที่เคยเป็นวิมานอันแสนสุขของทั้งสอง   ตอนนี้.. คนพี่หลับไปแล้ว   แต่..คนน้องยังนอนนิ่งอยู่ข้างกัน  เขาหลับไม่ลง  

        ..วันนี้เป็นครั้งแรกที่คนพี่แปลกไป .. ทุกครั้งที่ผ่านมา .. เมื่อเนื้อแนบเนื้อ .. คนพี่จะคักคัก.. ชูชัน .. จนนำไปสู่การร่วมรักที่แสนหวาน .. และสุขสุมอย่างที่สุด  

        ..แต่วันนี้ .. คนพี่กลับไม่รู้สึกรู้สากับรสสัมผัสนั่น ..ทั้งที่พี่นัทก็ไม่ได้อไรกับนพมาตั้งสองสามวันแล้ว .. หรือ ..พี่นัทไม่พึงใจในตัวนพเสียแล้ว ..

        ..แล้วนพนิตก็แปลกใจยิ่งขึ้นไปอีก .. เมื่อเขาคิดได้ว่า .. เมื่อก่อน..เขากับพี่นัทอะไรกันทุกวัน .. บางวันก็ทำกันทั้งเช้าและค่ำ ..ไม่เคยที่จะไม่อะไรกันเกินหนึ่งวันด้วยซ้ำ ..

        ..แต่วันนี้ .. นพไม่ได้นอนกับพี่นัทมาตั้งสามวันเป็นอย่างน้อย .. เมื่อพบกัน ..เป็นเขาที่คึกคักขึ้นทันทีที่สัมผัสกัน .. จนพี่นัทอาสาช่วย .. แต่ ..แต่พี่นัทขอนอนกอดเฉยๆ

        ..พี่นัทไม่ได้รู้สึกปรารถนาในรสสวาทเลยแม้แต่น้อย .. ทั้งที่เมื่อก่อนเป็นพี่นัทต่างหากที่ชอบที่จะมีเซ็กร์ .. แต่ทำไม? .. ทำไม? พี่นัทจึงเปลี่ยนไปอย่างนี้  

        เช้าวันใหม่   นพนิตอาสาขับรถพาพี่นัทไปสำนักงานไฟรุ่งโรจน์  ระหว่างทางนพสังเกตเห็นพี่นัทรับข้อมูลจากมือถือ แล้วหน้าเครียดแล้วพิมพ์ตอบไป แต่ความเครียดก็ไมได้ลดลง  

        นพนิตทำได้แค่บีบมือพี่นัทและยิ้มให้กำลังใจเขา

        พี่นัทยิ้มตอบนพนิต   แล้วก็กลับไปอ่านข้อความในมือถือนั่นและตอบมันไปทั้งที่ยังเครียดอยู่นั่นแหละ      

        เมื่อถึงสำนักงาน   นัทเรียกปณาลีไปคุยในรายละเอียดอะไรบางอย่างอย่างเคร่งเครียด!!  

        นพนิตเลยเข้าไปนั่งอ่านบทละครที่เขาต้องถ่ายทำในอีกไม่กี่วันนี้ที่ห้องพิเศษที่พ่อนัทใช้เมื่อหลายวันก่อน   ไม่นานนัก ... 

        นพนิตก็เห็นพ่อลมกำลังเดินเข้ามาในสำนักงานบริษัทไฟรุ่งโรจน์ ..!!  

        แล้ว..พี่นัทของเขาก็เดินมารับพ่อลม  

        พ่อลมสวมกอดพี่นัทของเขาต่อหน้าต่อตาเขา.. ภาพตรงหน้าทำร้ายจิตใจนพเหลือเกิน .. ในใจนพนิตเจ็บปวดจนสุดจะทานทน ..พี่นัทเปลี่ยนไปเพราะพ่อลมนี่เอง 

        นพนิตรวบรวมความกล้าทั้งมวลก้าวเดินออกมาจากห้องพิเศษนั่น  เขาได้ยินปณาลีอธิบายให้พ่อลมฟังว่า .. ถ้าลมจะมาเป็นนักแสดงในสังกัดของบริษัทไฟรุ่งโรจน์   บริษัทจะดูแลอะไรบ้าง รับงานอย่างไรแบ่งเงินกันเท่าไหร่ และ.. ลมต้องทำอะไรบ้าง   

        สิ่งที่นพนิตเห็นและทำให้เขาเข้าใจชัดขึ้นคือสายตาที่พ่อลมมองพี่นัท .. การสัมผัสร่างกายกันและกันแม้เพียงเล็กน้อย   ก็ทำให้เขาเข้าใจอะไร อะไรได้มากขึ้น 

        นพนิตไม่อยากรู้ไม่อยากเห็นอะไรอีกแล้ว

        เท่านี้..หัวใจเขาก็แทบแหลกสลายแล้ว... !!

        นพนิตเดินเลี่ยงสายตาทุกคนเพื่อไปนั่งพักหัวใจที่บอบช้ำของตนเองที่เรือนปาริชาต   นพสั่งน้ำสมุนไพรที่อ้อเคยแนะนำ

        อ้อยิ้มรับ  แล้วก็รีบเดินไปหาอิททร   “พี่อิน คนที่นั่งอยู่นั่นคือลูกชายของน้ากิ่งหลานยายเล็ก” 

        อินทรหยุดงานทั้งหมดแล้วมองดูนพนิตอย่างพิจารณา .. อินทรเห็นนพนิตนั่งซึมเศร้าอยู่ในมุมหนึ่งของเรือนปาริชาต   อินทรเดินกลับเข้าไปในส่วนของครัวแล้วพาตาคำยายเล็กออกมาพบนพนิต  

        นพนิตไหว้สองตายายอย่างงง งง

        “ชื่อนพนิตใช่ไหมลูก”   ยายเล็กถามขึ้น

        “ครับ”  

        “รู้ไหมว่าแปลว่าอะไร”  

        “ของหวานครับ”  

        “แล้วรู้ไหมว่าใครตั้งชื่อให้”  

        นพนิตยิ้มจืดๆ ด้วยความแปลกประหลาดใจ ทำไมยายมาพูดแปลกๆ กับเขาส่วนตาคำก็เอาแต่มองหน้าเขาแล้วยิ้มทั้งน้ำตา  

        ยายเล็กไม่รอคำตอบ   “ยายเป็นตั้งให้เอง  ตอนท้อง แม่เธอชอบกันแต่ของหวาน  และบอกยายว่า..เวลาที่กินของหวานแล้วจะมีความสุข”   

        “ยายรู้จักแม่นพเหรอครับ”   

        “แม่เอ็งชื่อกิ่ง”   ตาคำตอบแทนยายเล็กที่กำลังเริ่มร้องไห้ด้วยความดีใจ   “ยัยกิ่งแม่เอ็ง..มันเป็นหลานสาวยายเล็ก”  

        ตาคำพูดจบ   นพนิตก็โผเข้ากอดยายเล็ก 

        “ตาหนู.. ยายคิดถึงแกเหลือเกิน”  ยายเล็กพูดไปก็โอบกอดหลานชายไป  “โตขึ้น ตัวใหญ่จนยายจำไม่ได้เลย”  ปากก็พูดไป มือก็โอบกอดหลานชายไป  “ตัวโตจริงๆ เลยหลานยาย”  

        นพนิตกอดยายเล็กร้องไห้ออกมาอย่างหมดอาย .. เขาทั้งดีใจที่พบญาติที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้พบ ..ทั้ง.. ความเจ็บปวด โศกเศร้าที่หัวใจสลาย ก็ระบมในอกจน.. สุดกลั้น

        เมื่อได้กอดยายเล็กได้ร้องไห้.. มันก็เลยร้องไห้.. ระบายความรู้สึกทั้งมวลออกมากับน้ำตานั่นด้วย  

        ผ่านไปสักพักใหญ่... ยายเล็กคลายมือที่กอดลง 

        นพนิตก็เลยขยับตัวออกมาหน่อยแล้วกราบลงที่หน้าตักยายเล็ก  

        “เงยหน้าให้ยายดูหน้าชัดๆอีกทีซิ” 

        “ต้องเป็นทวดแล้วนะยัยเล็ก  ไม่ใช่ยาย”  ตาคำค้านขึ้นมา  

        “เออจริง  ลืมไป ลืมไป”   แล้วยายเล็กก็หัวเราะให้กับความหลงๆ ลืมๆของตัวเอง   

        “นพก็ต้องเรียกทวดเล็ก กับทวดคำ ล่ะสิครับ”  

        “แต่อาจจะไม่ใช่ทวดก็ได้นะตาคำ เค้าใช้ทวดกับเหลนที่เกิดจากหลานสายตรงจากลูกนี่นา  กิ่งมันไม่ใช่หลานสายตรงของฉันนี่”   ยายเล็กแย้ง เธออยากเป็นแค่ยาย ไม่อยากเป็นทวด

        “เออน่า..เป็นทวดไปเถอะ  แก่แล้ว อย่าคิดมาก”   ตาคำว่าเข้าให้    

        แล้วสองตายายก็หัวเราะออกมา   นพนิตเลยหัวเราะแก้เก้อไปด้วย   จากนั้นทั้งสองก็เล่าเรื่องความหลังในอดีตให้หลานชาย.. หรือเหลนฟัง   

        นพนิตได้รู้จัก‘กิ่ง’แม่ของเขามากขึ้น และได้รู้ว่า.. ถ้าพ่อลมไม่มาเอาตัวเขาไป ก็ตายายสองคนนี่แหละที่เป็นคนเลี้ยงเขาหลังจากที่แม่ตายจากไป

        “ต่อไป..นพจะขอมานอนค้างที่นี่บ้างได้ไหมครับ” 

        “มาได้เลย  ยายจะจัดที่นอน จัดห้องพักไว้รอนะ  ห้องที่แม่เอ็งเคยอยู่นั่นแหละ”   ยายเล็กดีใจ.. พูดไป.. พูดไป.. ก็น้ำตาคลอ

        นพนิตขอบคุณโชคชะตาเหลือเกิน  ในภาวะที่เขาอยากอยู่ห่างพี่นัท อยากสำรวจใจตน.. ว่ารู้สึกอย่างไร.. กับใครกันแน่..  เขาก็ได้พบญาติทางแม่อย่าง.. ยายเล็ก   และยายเล็กก็ยินดีให้เขามาอยู่ด้วย 

จบตอน ๕๑