ท้องฟ้า้าของเมือง มีเมฆสีขาวอันสวยงาม อากาศแจ่มใสส่องลงมายังด้านล่าง ลมหนาวอ่อนๆโชยมา อากาศเป็ใจให้ทุกคนออกมาจับจ่ายใช้สอย
ณ ลานกว้างภายในเมืองตระกูลหลิน มีผู้คนมากมายรวมตัวกัน เหมือนจะมีเหตุการณ์วุ่นวายเกิดขึ้น !!
“เทพ..มัง...กร...ฟ้า....” !!!
“ฟี้ดดดดดดด . . . . . . ปุ๋ง ” ะเิผงฝุ่นเต็มไปหมดทั่วบริเวณเด็กหนุ่มทั้งคู่ที่อยู่ ไม่มีพลังลมปราณออกมาเลยแม้เพียงน้อยนิด
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า .......... ไอ้เ้าโง่ !!” ฟางเจิ้งะเิลมปราณ เตะงัดชางอวิ๋นลอยขึ้นไปบนฟ้าแล้วะโขึ้นไปเตะซ้ำอย่างรุนแรงและรวดเร็ว
"ตูมมม !! . . ."
ร่างของชางอวิ๋นลอยไปกระแทกกับหินแตกหักอย่างรุนแรง
‘ข้าอยากจะฆ่าเ้าด้วยมือของข้าจริงๆ นี้ถ้าเ้าไปปะทะกับผู้ยอดยุทธกว่านี้ มันคงจะไม่ได้จบดีแบบนี้แน่’
เทพัฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยอารมณ์ที่ขัดใจ 'กระบวนท่าลดทอนพลังชีวิตของข้านั้นไม่สามารถใช้ได้ไปอีก 10 วัน เ้าก็ยังแหกกฏนำมันออกมาใช้อีกนะ !!'
‘แต่ถึงอย่างนั้น . . . เ้าก็ยังมีทักษะที่ดีนี่ ชั่วพริบตายังโคจรลมปราณ ให้พลังออร่าบาง ๆ หุ้มเป็เกราะลดความรุนแรงได้ทันท่วงที’ เทพัฟ้าแอบชมจากใจ
ชางอวิ๋นแทบจะไม่ได้รับอาการาเ็เลยแม้แต่น้อย
เขาะโขึ้นมาจากซากหิน ประจันหน้ากับฟางเจิ้งในระยะที่ห่างกันอยู่ 20 หลา (ประมาณ 18.28 เมตร)
‘ชักแปลกๆ ๆ . . . มัน . . . แปลกมาก . . . พลังปราณพยัคฆ์ขาวของข้า มันกระเด็นหายไปได้ยังไง แล้วไหนอีก ที่ข้าได้เตะเข้าไปที่ท้องของมันสุดแรง เหมือนเตะกับเหล็กหนาๆ ยังไง ยังงั้น’
ฟางเจิ้งคิดทบทวนจากการปะทะที่ผ่านมา เขารู้สึกเหมือนชางอวิ๋นไม่ได้รับาเ็เลย ทั้งๆที่เขาก็ใช้พลังเต็มที่ทั้งหมดแล้ว
‘แต่ถึงยังไง มันคงจะมีแต่ความเร็ว กระบวนท่าที่มันใช้ก็จะมีแต่ทำให้ฝุ่นมันฟุ้งกระจายไปเปล่าๆ ไม่ได้รับรู้สึกถึง การโคจรพลังปราณของมันเลย’
"เฮ ~~" ะเิเสียงของฝูงชนดังขึ้นหลังจากที่ชางอวิ๋นะโขึ้นมายืน
จากที่ชาวบ้านได้เห็นภาพที่ตื่นตาตื่นใจไปแล้วนั้น แทบไม่น่าเชื่อว่าภาพทั้งหมดจะมาจากเด็กหนุ่มออร่าสีขาวทั้ง 2 คน
‘เป็ภาพที่หายากนะ สามารถรับกระบวนท่าของนายน้อยฟางได้ 2 กระบวนท่า ทั้งๆที่มีพลังปราณออร่าสีขาว ขั้นที่ 1’ มีผู้าุโชุดดำ องครักษ์พิทักษ์ของนายน้อยเจิ้ง แอบเฝ้าดูไม่ห่างจากชาวบ้านอยู่ไม่ไกล
“ฮ่า ฮ่า บิดาเ้าใช้กระบวนท่าผิดไปหน่อย ขอข้าแก้มืออีกซักครั้ง” ฝุ่นคลุ้งเต็มบริเวณพื้นที่ ที่ชางอวิ๋นกระเด็น ชางอวิ๋นใช้มือปัดเสื้อผ้าเบาๆ
หลินหลิงเข้าไปหาชางอวิ๋น รีบดึงเสื้อให้หนีแล้วบอกกับหนุ่มน้อยว่าอย่าไปยุ่งกับมันเลย เธอรู้ว่า ลึก ลึก แล้วชางอวิ๋นมีพลังที่เหนือกว่า แต่ถึงยังไงก็ไม่มีทางสู้องครักษ์ที่มากับฟางเจิ้งได้อย่างแน่นอน
ยิ่งฟางเจิ้งเห็นท่าทีที่หลินหลิงอยู่กับชางอวิ๋นแล้ว ก็ยิ่งไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง เพราะตนเองก็แอบชอบมานาน เธอไม่มีท่าที ที่จะทำตัวสนิทสนมกับใครเลย แถมยังจะโดนดีกลับมาด้วย
ฟางเจิ้งสบถในใจ 'ทำไมถึงต้องเป็ไอ้เด็กเหลือขอคนนี้'
“ข้าจะให้โอกาสเ้าซักครั้ง ใช้กระบวนท่าที่ไอ้คนกระจอกอย่างเ้า คิดว่ามันรุนแรงที่สุด ซัดมาที่ข้า 1 กระบวนท่า เป็ไงไอ้ลูกหมา”
“ถ้าเ้าไม่สามารถทำให้ข้าล้มลงได้ เ้าจงอย่ามาให้ข้าเห็นหน้าและออกห่างจากหลินหลิงไปตลอดกาล เ้าตกลงไหม !!”
ฟางเจิ้งคิดที่จะกำจัดชางอวิ๋นให้สมบูรณ์แบบ โดยการที่เขาจะทำท่าทีไว้ชีวิตชางอวิ๋น โดยให้ทดสอบบางอย่าง หลังจากนั้นก็จะทำให้เด็กหนุ่มได้รับความอับอายประนามหยามเกียรติในครั้งนี้
เขาคิดว่าถ้าหลินหลิงเจอสถานการณ์อย่างนี้คงต้องปล่อยมือไป ทนความอับอายไม่ได้อย่างแน่นอน แต่ถ้ามีเงื่อนไขข้อตกลงแบบนี้ ต่อให้หลินหลิงไม่ยอมรับในตัวของฟางเจิ้ง เขาก็คิดว่าคงไม่มีใครกล้ามาเกาะแกะกับผู้หญิงที่ตนเล็งไว้แน่ๆ
“โอ . . โห . . เหะ . . บิดาของเ้าคนนี้กำลังจะไปจากเ้าพอดี ทำไมมาเปิดโอกาสอันดีงามมาให้ข้าแบบนี้หละ”
หลินหลิงกุมขมับ ถ้าจะแยกทั้ง 2 ออกจากการต่อสู้นี้ คงไม่ง่ายอย่างแน่นอน
“หย๊ากกกกกกกกกกกกกกก” ชางอวิ๋นโคจรพลังลมปราณสีขาวขึ้น แล้วค่อยๆเร่งลมปราณ
พริบตาเดียว ! ที่ชางอวิ๋นยืนอยู่กับหลินหลิง ก็ได้หายตัวไปจากสายตาผู้คน พร้อมกับทิ้งพื้นให้เป็หลุมรัศมีกว้าง 3 เมตร ทะยานตัวเข้าไปปะทะกับฟางเจิ้ง
เมื่อเขาอยู่ในระยะปะทะแล้ว เขาจึงรีบบีบอัดพลังปราณให้อยู่ที่หมัดพร้อมกับะเิออร่าสีเขียวภายในพริบตาเดียว
“ตูมมมมมมมมมมมมม !!” เสี้ยวของเสี้ยวพริบตา เพียงหมัดเดียวเท่านั้น ร่างของฟางเจิ้งยืนนิ่งอยู่กับที่ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย
ชางอวิ๋นหันหลังกลับรีบฉวยโอกาสนี้ ไปจับมือหลินหลิงที่นุ่มนวลและขาวเนียนอย่างกับหิมะ รีบทะยานออกไปจากลานกว้างตรงนี้ และหนีเข้าไปในเมืองเพื่อหาที่พัก
‘เวลานี้ ยังมีอารมณ์มาแอบแต๊ะอั๋งข้าอีก ไม่รู้รึไง สถานการณ์เลวร้ายสุดๆกำลังจะมาเยือนแล้ว’
1 . .
2 . .
3 . .
“ตูมมมมม” เพียงแค่ 3 ลมหายใจ เหตุการณ์บางอย่างปะทุขึ้น !!
เสียงดังสนั่นมาจากร่างของฟางเจิ้ง มีะเิเืพุ่งออกมาจากปากและหลัง เขาล้มลงสลบและหมดสติ โดยที่ยังไม่รู้ว่าเป็หรือตาย
"นายน้อยยยยยยยยยย !!" ชายชุดดำเห็นแล้วใมาก
ะเิลมปราณสีเขียว พุ่งเข้าไปหาชางอวิ๋น ใช้กระบวนท่าหมัดเดียวปลิดชีพ หวังฆ่าภายในหมัดเดียว อัดลมปราณแน่น ไม่กระจายพลังไปปกป้องส่วนอื่นเลยแม้แต่น้อย เน้นพลังทั้งหมดไปที่หมัด
ระยะห่างจาก 100 หลา เหลือ 50 หลา
‘เ้าจงรีบหาทางหนีไม่ก็รีบหาทางจัดการ มีคนที่เ้ารับได้ยากกำลังตรงมาทางด้านตะวันออก อีก 50 หลากำลังจะถึงตัวเ้านะ ไอ้หนู’ เสียง เย็น ยะ เยือก ของเทพัฟ้าได้เตือนชางอวิ๋น
‘ข้าเห็นไอ้นายน้อยเจิ้งมันใช้พลังแบบนั้นแล้วมันคันไม้คันมือมาก ลมปราณรูปพยัคฆ์ขาวพุ่งออกมาจากหมัดแล้วนึกถึงการ์ตูนตอนเด็กเลย เอาออกจากความคิดไม่ได้เลยจริงๆ พับผ่าซิ'
'ให้มันมาแล้วข้าจะทดลองจัดงามๆให้ซัก 1 ฉาก’
‘การ์ตูน อะไรของเ้า ??? มันคือภาษาอะไรของเ้า ??’ เทพัฟ้าได้ฟังแล้ว งงงวยอย่างมากมาย
หนุ่มน้อยโคจรพลังปราณแล้วทำท่าประหลาดๆยิ่งนัก
“คา . . . เม . . . คา . . . เม . . . ค้าาาาาาาา !!!!!!” ชางอวิ๋นลากเสียงสุดท้ายยาว 10 วินาที พลังปราณสีเขียวแผ่พุ่ง อัดแน่นไปด้วยพลังลมปราณ บรรยากาศรอบข้างปั่นป่วน ทะยานเป็ลำแสงสีเขียวพุ่งไปด้วยความเร็วเสียง ตรงไปยังชายชุดดำ ระยะ 50 หลา ภายใน 1 พริบตา ทั้งรุนแรงและรวดเร็ว นี้มันพลังอะไรกันนี้ !!
“บูมมมมมมมมมมมมมมมม”
3K
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)