ตอนที่ 8: เมล็ดพันธุ์แห่งอนาคต
หลังจากแยกกับเซียวหานถังชิงหนิงกลับถึงบ้านด้วยความรู้สึกตื่นเต้น นางรีบเข้าไปหาถังหย่งจือผู้เป็บิดา ซึ่งกำลังตรวจสอบสวนผลไม้อยู่
"ท่านพ่อข้ามีเื่สำคัญจะพูดด้วย"
ถังหย่งจือเงยหน้าขึ้นจากแปลงดิน "ว่ามาเถอะลูกสาวพ่อ เ้าดูตื่นเต้นมาก"
"ท่านพ่อเคยได้ยินเกี่ยวกับพืชที่เรียกว่า'กาแฟ' หรือไม่?"
"กาแฟ?" ถังหย่งจือขมวดคิ้ว"ไม่เคยได้ยินมาก่อน นี่เป็พืชสมุนไพรหรือไม่?"
"ไม่ใช่สมุนไพรแต่เป็พืชที่สามารถนำเมล็ดมาคั่วและชงเป็เครื่องดื่มได้ รสชาติขมอมหวานช่วยให้คนตื่นตัวและสดชื่นขึ้น"
"หืม? แล้วเ้ารู้ได้อย่างไรว่ามันใช้ดื่มได้?"
ถังชิงหนิงยิ้มบางๆนางไม่สามารถบอกว่าตนเองเห็นอนาคตมาได้เต็มปาก จึงเลือกตอบอย่างระมัดระวัง"ข้าเคยได้ยินมาจากตำราบางเล่ม และข้าเชื่อว่ามันมีศักยภาพมาก"
ถังหย่งจือพยักหน้าช้าๆ "แล้วเ้าจะให้ข้าทำอะไรหรือ?"
"ข้า้าให้ท่านพ่อช่วยปลูกมัน!"
"ปลูก?" เขาหัวเราะเบาๆ"เ้าคิดจะให้พ่อเปลี่ยนจากสวนผลไม้ไปเป็สวนพืชแปลกประหลาดนี้หรือ?"
"ไม่ใช่เปลี่ยนทั้งหมดข้าเพียง้าพื้นที่บางส่วนเพื่อทดลองปลูก ถ้าผลออกมาดี เราค่อยขยาย"นางอธิบายด้วยแววตาจริงจัง "หากข้าเป็คนเดียวที่มีพืชชนิดนี้ข้าจะสามารถควบคุมตลาดได้!"
ถังหย่งจือครุ่นคิดก่อนจะถอนหายใจ "ถ้าลูกมั่นใจนักพ่อจะยอมให้ทดลองดูก็ได้ แต่เ้าจะหาพันธุ์พืชมาจากไหน?"
ถังชิงหนิงยิ้ม "ข้าจะหามันมาเอง!"
บรรยากาศในบ้านตระกูลถัง
หลังจากพูดคุยกับบิดา นางเดินเข้ามาในเรือน เห็นมารดาถังซื่อ กำลังเตรียมอาหาร ส่วนพี่ชาย ถังหยุน กำลังนั่งจิบชา
"น้องสาวข้าได้ยินว่าตลาด่นี้มีข่าวเกี่ยวกับเ้าไม่น้อย" ถังหยุนเอ่ยขึ้น"ไม่เพียงแต่เื่ที่เ้าจัดการโจร แต่ยังรวมถึงเ้าคิดจะทำการค้าอีก?"
"ถูกต้องข้ากำลังวางแผนจะขายเครื่องดื่มชนิดใหม่"
"เครื่องดื่ม?" ถังหยุนเลิกคิ้ว "เ้าไม่สนใจจะไปสอบขุนนางหรือ? ด้วยสติปัญญาและความสามารถของเ้า ข้าว่าเ้ามีโอกาสไม่น้อย"
ถังชิงหนิงหัวเราะเบาๆ "พี่ใหญ่ข้าไม่คิดจะเป็ขุนนาง การค้าขายต่างหากที่เป็อำนาจสูงสุดในโลกนี้!"
"หืม? เ้าแน่ใจ?"
"แน่นอน!"นางกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจ "หากข้าควบคุมสินค้าที่มีค่ามากพอแม้แต่ขุนนางหรือเชื้อพระวงศ์ยังต้องให้ความสำคัญกับข้า!"
ถังหยุนมองหน้านางอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะหัวเราะ"เ้านี่มันเ้าเล่ห์จริงๆ เช่นนั้นเ้าจะทำการค้าอะไร?"
"กาแฟ!"
"กาแฟ?" ถังหยุนขมวดคิ้ว"มันคืออะไร?"
"เป็เครื่องดื่มชนิดใหม่ที่ยังไม่มีใครรู้จักข้าจะเป็คนแรกที่ทำให้มันแพร่หลาย"
ถังหยุนหัวเราะพลางส่ายหน้า "เ้าช่างกล้าหาญนักเอาเถอะ ถ้าเ้ามั่นใจ ข้าจะรอดูความสำเร็จของเ้า"
ถังซื่อซึ่งฟังอยู่เงียบๆ มาตลอดเอ่ยขึ้น "ลูกแม่ถ้าคิดจะทำจริงๆ อย่าลืมคิดถึงความปลอดภัยของตัวเอง"
"ท่านแม่วางใจเถอะข้าไม่ได้คิดทำแบบเด็กเล่น" ถังชิงหนิงยิ้ม"ข้าจะวางแผนให้รัดกุมที่สุด"
แผนการเริ่มต้น
วันรุ่งขึ้น ถังชิงหนิงออกเดินทางไปยังป่าูเานางใช้ทักษะการมองอนาคตของตนเพื่อหาเมล็ดพันธุ์ที่เหมาะสม ในที่สุดนางก็พบต้นพืชชนิดหนึ่งที่คล้ายกับต้นกาแฟในโลกเดิมของนาง
"เจอตัวแล้ว!" นางยิ้มกว้างก่อนจะเก็บเมล็ดกลับบ้าน
นางเริ่มทดลองเพาะปลูกในพื้นที่ที่พ่ออนุญาตพร้อมทั้งวางแผนว่าจะทำกาแฟออกมาในรูปแบบใด
ออกเดินทางสู่ขุนเขา
รุ่งเช้า ถังชิงหนิงจัดเตรียมสัมภาระเรียบร้อยนางแต่งกายคล่องตัว เสื้อผ้าไม่รุ่มร่ามเกินไป พกมีดสั้นติดตัวเผื่อป้องกันตัวและนำตะกร้าสำหรับเก็บพืชไปด้วย
"เ้าจะไปไหน?" เสียงเข้มของถังหยุนดังขึ้นขณะที่เขาเดินออกมาจากเรือน
"ข้าจะขึ้นเขาไปหาเมล็ดพันธุ์"
"ขึ้นเขา?" ถังหยุนขมวดคิ้ว "เ้าไปคนเดียวไม่ได้ อันตรายเกินไป!"
"พี่ใหญ่ท่านลืมไปแล้วหรือว่าข้าสามารถจัดการโจรได้ด้วยมือเปล่า?" นางยิ้มเ้าเล่ห์ "แค่ขึ้นเขา ข้าเอาตัวรอดได้แน่นอน"
"แม้แต่ยอดฝีมือก็ยังพลาดท่าได้ถ้าประมาท"ถังหยุนถอนหายใจ "เอาเถอะ อย่างน้อยเ้าก็ควรกลับมาก่อนค่ำ หากไม่กลับมาข้าจะออกไปตามหา!"
"ตกลง!"
นางรีบออกเดินทางโดยมีจุดหมายคือ"ป่าูเาทางตอนเหนือของหมู่บ้าน"ที่นางเคยได้ยินชาวบ้านพูดถึงว่าเป็ป่าที่อุดมสมบูรณ์ มีพืชหายากขึ้นอยู่มากมาย
พลังพิเศษในการค้นหา
เมื่อมาถึงเชิงเขา ถังชิงหนิงหยุดยืนสูดลมหายใจลึกแล้วค่อยๆ หลับตา ตั้งสมาธิใช้พลังมองอนาคต
แม้พลังของนางจะยังไม่สามารถควบคุมได้สมบูรณ์แต่นางก็ต้องลองดู
ภาพพร่ามัวค่อยๆ ปรากฏขึ้นในห้วงสตินางเห็นเงาของต้นไม้สูงใหญ่บางชนิดและเห็นมือของตัวเองกำลังถือเมล็ดพันธุ์สีแดงเข้ม
"ที่นั่นสินะ!"
ถังชิงหนิงลืมตาขึ้น ดวงตาเปล่งประกายความมุ่งมั่นนางออกเดินลึกเข้าไปในป่าทันที