เมื่อผู้คนได้ยินเสียงนั้นต่างมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ต่างมองไปยังต้นเสียงจากตรงที่พวกเขาอยู่นั้นมีชายชราผมขาวพริ้วไสวตามสายลม ดวงตาสีดำมองไปยังเหยียนจื่และเทียนคงที่นั่งคุกเข่า เขาคือผู้าุโคุมกฏนั้นเองเมื่อเขาพุ่งมาถึงตรงที่เกิดการปะทะก็ได่้เห็นสภาพของสวนกลางตระกูทันที กิ่งไม้เล็กใหญ่หักลงมา ดอกไม้นานาพันธุ์ร่วงลงพื้นเขากวาดตามองไปยังคนที่อยู่รอบๆ เห็นผู้าุโคุมกฏมองมาทุกคนต่างกุมมือคาราวะและก้มหน้าลงไม่กล้าสบสายตา
“คาราวะผู้าุโคุมกฏ”
เขาพยักหน้าเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียง แล้วมองไปยังเทียนคงเขาตกตะลึงเมื่อเห็นสภาพของเทียนคง แขนหักลงมาสภาพสบักสปอมผมยุ่งเล็กน้อยมุมปากมีเืออก แทบไม่เชื่อสายตาเขามองไปยังเหยียนจื่อเมื่อเห็นว่าเขาบ่มเพาะได้แล้วแถมยังอยู่ขั้นสร้างรากฐานระดับกลางก็นิ่งค้างไป ไม่นานเขาได้เอ่ยปากขึ้น ดวงตาจ้องมองไปยังเหยี่ยนจื่อ
“พวกเ้าทั้งสองรู้ผลของการกระทำในครั้งหรือไม่ พวกเ้าจะถูกขังอยู่ภายในหอสำนึกผิดเป็เวลาสองเดือน”
“ผู้าุโข้าถูกเหยียนจื่อมันทำรายท่านต้องลงโทษมันนะ”
เมื่อได้ยินว่าจาที่เอ่ยมาจากปากเทียนคงคนรอบๆได้แต่นิ่งเงียบเมื่อเห็นสายตาของผู้าุโคุมกฏมองมายังพวกตนเองอีกครั้ง พวกเขาไม่กล้าเอ่ยปาก เขามองไปยังเหยียนจื่อ
“เ้าทำรายเขารึ”
“ใช้ขอรับ แต่เขามาหาเื่เเละโจมตีข้าก่อน ข้าจึงป้องกันตัว”
“เหลวไหล เป็เ้าเองที่โจมตีข้าก่อนไม่ใชรึ ข้าแค่ถามไถ่ความเป็อยู่ของเ้าแค่นั้นเอง”
ไม่มีใครเอ่ยปากพูดออกมาสักคำ แต่ตอนนั้นก็ได้มีเสียงเดินออกมาจากฝูงคน เสียงนั้นแ่เบาแต่ในเวลานี้ทุกคนเงียบมันจึงได้ยินชัดเจน เมื่อผู้าุโคุมกฏเห็นคนที่เดินออกมาเขาก็ยิ้มออกมาต่างจากก่อนหน้านี้ที่มีหน้าตาเคร่งครึม
“โอ้ ทำไมแม่หนู่เทียนหรานถึงมาอยู่ที่นี่ได้ละ”
“ข้ามานั่งเล่นแถวนี้พอดี”
นางกุมมือทำความเคารพอผู้าุโ จากนั้นมองไปยังเหยียนจื่อด้วยสายตาแปลกๆ ไม่นานก็ละสายตาจากเหยียนจื่อมองไปยังเทียงคงที่นั่งกุมแขนตัวเองสายตาอาฆาตของเขามองไปยังเหยียนจื่อ เมื่อเขาเห็นสายตานั้นก็เมินเฉยต่อมัน เทียนหรานมองไปยังผู้าุโคุมกฏจากนั้นนางได้เอ่ยปากออกมา คำพูดของนางนั้นทำให้สีหน้าของเทียนคงเปลี่ยนไปทันที
“ข้าจะบอกเองว่าเกิดอะไรขึ้น”
“โอ้ กล่าวมาได้เลย”
“เทียนคงเป็คนเข้าไปหาเื่เหยียนจื่อก่อนแล้วเขาก็เป็คนโจมตีเหยียนจื่อก่อนด้วย”
“ท่าน ท่าน”
เมื่อได้ยินคำพูของเทียนหรานสีหน้าของเทียนคงก็สลดลง ผู้าุโคุมกฏพยักหน้ารับเขาจ้องไปยังเทียนคงด้วยดวงตาสี ดำของเขา ความหวาดกลัวแสดงออกมาจากสีหน้าเทียนคงทันที เทียนคงมองไปยังเทียนหรานอย่างไม่เชื่อหู่ตัวเอง พวกเขาเป็คนตระเดียวกันแทนที่จะช่วยกัน ทำไมนางถึงไม่ช่วยเขาแต่ไปช่วยคนนอกอย่างเหยียนจื่อ
“ข้าพูดความจริงหมดแล้วผู้าุโ”
ผู้าุโคุมกฏพยักหน้ารับคำพูของเทียนหราน เหยียนจื่อมองนางอย่างลึกซึ้งเทียนหรานนางเป็คนตรงไปตรงมา ไม่เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง คนแบบเหมาะที่จะคบเป็สหายมาก ผู้าุโคุมกฏมองไปยังเทียนคงแล้วกล่าว
“พวกเ้าพาตัวเทียนคงไปรักษา แล้วนำไปขังที่หอสำนึกผิดบอกผู็คุมหอด้วยว่าขังเขาเป้นเวลาสองเดือน”
“ขอรับ”
คนแถวนั้นทำตามคำสั่งของผู้าุโคุมกฏทันที พวกเขาพยุงตัวเทียนคงขึ้นและเดินจากไป ก่อนเขาจะจากไปนั้นเขามองไปยังเหยียนจื่อด้วยสายตาดุร้าย เมื่อพวกเขาหายลับไปจากสายตา ผู้าุโคุมกฏมองไปยังเหยียนจื่ิอด้วยสายตาของเขามองพิราจณาไปยังเหยียนจื่อ เมื่อเห็นสายตานั้นมองมาเขารู้สึกว่าร่างกายของเขาถูกมองทะลุไม่เว้นแม้แต่ตันเถียนของเขา
“ผู้าุโ”
เหยียนจื่อเรียกทำให้เขาหยุดจากภวัง เมื่อหลุดจากภวังแล้วเขาจึงเอ่ยขึ้นมา
“ต่อไปก็เ้า”
“เ้าทำรายคนในตระกูลทำการต่อสู้ในที่ที่ห้ามต่อสู้แต่ในเมื่อเ้าสู้เพื่อป้องกันตัวข้าจะลงโทษในสถานเบาที่สุด”
“ข้าจะกักบริเวณเ้าเป็เวลาหนึ่งอาทิตย์ มีข้อโต้แย้งหรือไม่”
เหยียนจื่อสายหัวทันทีเขาไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ผู้าุโพยักหน้าแล้วจากไปทันที เหยื่อยนจื่อหันหน้าไปมองเทียนหรานท่าทางของเขาดูสงบบนหน้าของเขามีความสงสัยอยู่เหตุนางถึงช่วยเขา
“ขอบคุณแม่นางเทียนหรานที่ช่วยข้า”
“ไม่เป็ไร ข้าเป็บุตรสาวของผู้นำตระกูลการวางตัวของข้าจะไม่เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง”
“ถ้าหากเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งภาพรวมของข้าจะเสื่อมเสียเอาได้”
เหยียนจื่อกุมมือเป็การขอบคุณแล้วหันหลังเดินจากไป ไม่ไกลออกไปเด็กหนุ่มคนหนึ่งกอดอกพิงกำแพงดูการต่อสู้ของเหยียนจื่ออยู่ เขาคือเทียนเสี่ยวผมสีดำถูกรวบไว้ข้างหลัง ดวงตาจ้องมองไปยังแผ่นหลังของเหยี่ยนจื่อที่เดินจากไป เขาคือคนที่รายงานว่ามีการต่อสู้เกิดขึ้นที่สวนกลางตระกูลแก่ผู้าุโคุมกฏซึ่งเป็ปู่ของตน เขาจับตาดูเหยียนจื่อด้วยความสนอกสนใจในทุกวันที่เหยียนจื่ออกไปข้างนอกเขาจะตามอยู่ห่างๆ เมื่อผู้าุโคุมกฏหรือปู่ของตนเดินมาหาเขาเลิกพิงกำแพงแล้วคุมมือทำความเคารพ
“เสี่ยวเอ๋อเ้าจับตาดูเหยียนจื่อทุกวันที่เขาออกจากคฤหาสน์แบบนี้ เด็กนั้นมีอะไรหน้าสนใจงั้นหรอ”
“ท่านปู่เมื่อกี้เ้าเด็กนั้นพึ่งยืมทักษะหมัดตะวันมาจากหอทักษะเอง”
“แต่มันกลับใช้ได้หลังจากใช้โจมตีเทียนคงเพียงสองครั้ง ข้าก็ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลย”
“เมื่อวานเ้าเด็กนั้นยังอยู่ขั้นสร้างรากฐากระดับต้นแต่มาวันนี้อยู่ระดับกลางแล้ว”
ผู้าุโสูงสุดตกตะลึงเมื่อได้ยินแบบนั้น หมัดตะวันเป็ทักษะระดับมนุษย์ขั้นต้นการฝึกนั้นถ้าเป็อัจฉริยะจะใช้เวลาสี่ถึงห้าวันในการทำความเข้าใจทักษะและใช้มันออกมาได้ คนทั่วๆไปใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ถึงสองสัปดาห์กันทั้งนั้น แล้วยังการบ่มเพาะที่ก้าวหน้าอย่างรวดเร็วอีก ผู้าุโคุมกฏนั้นเริ่มแน่ใจแล้วว่าภูมิหลังของเหยียนจื่อนั้นไม่ธรรมดา เขาคิดไปถึงอนาคตจึงบอกกับเทียนเสี่ยว
"เรายังไม่รู้ที่มาของเขาแน่ชัดแต่เ้าอย่าไปมีเื่ขัดแย้งกับเขาก็แล้วกัน"
“ขอรับ ข้าเองก็ไม่อยากมีเื่ขัดแย้งกับเขาเหมือนกัน”
“เอาหละ ขอบใจเ้ามากที่บอกถึงเื่การต่อสู้ที่เกิดขึ้นในสวนกลางตระกูล”
เขาเดินจากไปเทียนเสี่ยวจึงกุมมือเคารพ เขาเองก็เดินต้องเตรียมตัวกับการประลองที่จะเกิดขึ้นเหมือนกัน เทียนเสี่ยวจากไปทุกคนที่อยู่แถวนั้นต่างก็ช่วยกันเก็บกิ่งไม้เศษไม้ที่หักลงไปทิ้งทำให้มันดูสะอาดตาขึ้นมา เมื่อเหยียนจื่อกลับมาถึงคฤหาสน์เขาก็เห็นปู๋ของตนนั่งรอพร้อมจิบชาไปด้วยอยู่ตรงห้องโถงแล้ว เมื่อเห็นเช่นนั้นเขากุมมือคาราวะทันที ตอนนี้ก็เป็เวลาที่นัดไว้กับปู่ของตนแล้วเขามาสายนิดหน่อยจากการต่อสู้กันเมื่อตะกี้นี้
“ข้าต้องขออภัยท่านปู่ขอรับที่ข้ามาช้า พอดีมีเื่นิดหน่อย”
“เ้าต่อสู้กับเทียนคงมาสินะ”
“ท่านรู้ได้ไง”
“แน่นอนว่าข้ารู้ แต่ตอนนี้สำหรับเ้ามันยังเร็วเกินไปรู้ว่าข้ารู้ได้ยังไง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเหยียนจื่อได้แต่เกาหัว เขาไม่สามารถปิดปังอะไรต่อหน้าปู่ของตนได้เลย เขาเดินไปนั่งตรงข้ามด้านหน้าของปู่ตน สาวใช้จึงนำแก้วน้ำชามาวางแล้วริินชาให้ บรรยากาศดูผ่อนคลาย เขาเห็นปู่ของตนหยิบตำราออกมาจากชายเสื้อมันมีสองเล่ม เล่มแรกเป็สีขาวอีกเล่มเป็สีฟ้า ชายชรายื่นตำราทั้งสองเล่มให้เหยียนจื่อ เขารับมันมาด้วยความเต็มใจทันที
157
