เสียงเพลงและเสียงกีตาร์ยามเย็นดังอย่างนุ่มนวลและแ่เบา ศศินาพัชร์นั่งเหม่อมองไปยังูเาด้านหลังโรงเรียนที่เรียงรายกันอยู่หลังบ้านพักครู แม้จะอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว แต่หญิงสาวกลับยังไม่รู้สึกชินแม้สักนิด
“คิดถึงบ้านเหรอ”
“พี่ดา”
พัชมองดาที่เดินมานั่งข้าง ๆ หญิงสาวก่อนจะจับไหล่พัชเบา ๆ
“อดทนนะ แม้ที่นี่จะไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ แต่ก็สามารถโทรหาทางบ้านได้นะ”
“โทรได้เหรอคะ”
“ใช่ ที่นี่มีโทรศัพท์ที่โทรผ่านทางดาวเทียม”
“พัชเห็นที่นี่ไม่มี...สายไฟ”
“ใช่ ที่นี่ไม่มีไฟแต่เราใช้ไฟผ่านโซล่าเซลล์”
“อ่อ แล้วพวกที่ขึ้นลงกันอย่างไรคะ”
“พวกพี่นัดกันขึ้นลงพร้อมกันเพื่อความปลอดภัย เย็นวันศุกร์พวกเราก็ลงพร้อม ๆ กัน เช้าวันจันทร์ค่อยขึ้นมา แต่อาจจะเช้ามาก ๆ นะ”
“อ่อ เป็อย่างนี้นี่เอง”
“แต่พัชเก่งมากนะที่ไม่ร้องไห้กลับบ้าน ฮ่า ๆ ๆ”
“พี่ดาล่ะก็ ใครเขาจะทำอย่างนั้นกันคะ พัชโตแล้วนะคะ”
“ถึงได้ชมนี่ไง ขนาดครูพอใจเมื่อครั้งมาที่นี่ครั้งแรกก็ยังร้องไห้ตั้ง 3-4 วันเลยนะ”
“อะไรดา นินทาฉันเหรอ”
เสียงครูพอใจดังขึ้น แม้กระนั้นมือทั้งสองของเธอก็ยังวุ่นอยู่กับการทำอาหารเย็นโดยมิได้ใส่ใจทั้งสองเท่าใดนัก
“พี่ดาอยู่เวรทำอาหารวันไหนคะ”
“พี่อยู่วันพุธ น้องพัชล่ะ”
“พี่พอใจบอกว่าให้น้องอยู่วันศุกร์ค่ะ”
“ลำบากหน่อยนะวันศุกร์ เพราะที่นี่ใช้โซลาเซลล์หากไม่มีแดดก็จะไม่มีไฟใช้ เื่อื่น ๆ ก็ไม่ต้องพูดถึง ดังนั้นอาหารสำหรับทำวันศุกร์ก็ต้องเป็อาหารที่ต้องเก็บไว้ได้นานหน่อย”
“ค่ะ พัชเองก็กำลังคิดเหมือนกันค่ะ”
“สองคนนั้นจะคุยกันอีกนานไหม มากินข้าวได้แล้ว”
เสียงครูมุกเอ่ยเรียกดากับพัชให้ไปทานอาหารเย็นพร้อม ๆ กัน ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะเดินไปร่วมวงทานอาหารอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาประสาครูดอย พัชสังเกตเห็นครูหนึ่งนั่งข้างครูไนท์ หญิงสาวจึงพอจะรู้ว่าทั้งสองเป็คู่รักกัน ส่วนครูวุฒิกำลังจีบ ๆ ครูมุกอยู่ คงจะมีเพียงครูพอใจเท่านั้นที่มีครอบครัวแล้ว ส่วนพี่ดา.....
“ไอ่ดา ไปยุ่งกับน้องพัชมาก ๆ ระวังแฟนเขาว่าให้นะ”
“น้องดามีแฟนแล้วเหรอ”
ทุกคนที่นั่งล้อมวงกันเอ่ยถามขึ้นพร้อม ๆ กัน อาจเป็เพราะเริ่มคุ้นเคยกันทุกคนจึงกล้าเอ่ยถามเื่ส่วนตัวพัชมากขึ้น พัชนั่งยิ้ม ๆ
“พัช โสดค่ะ”
“โสด โกหกหรือเปล่า พัชออกจะสวยขนาดนี้”
“นั่นแหละค่ะคือสาเหตุ ทุกคนคิดว่าพัชสวยแล้วจะต้องมีแฟน จึงทำให้ไม่มีใครกล้าจีบพัชสักคน”
“เออจริง เป็พี่พี่ก็คิด”
“พี่เองก็โสด โสดสนิทขาดคนดูแล”
ดาพูดขึ้นก่อนจะทำทีจับหน้าอกของตนและแสดงสีหน้าอย่างเ็ปทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างหัวเราะกับภาพที่เห็น
“ไหน ๆ พัชก็โสด ดาก็โสด ไม่ลอง....”
“เดี๋ยวก่อนไนท์ ไนท์ลืมถามพัชไปหรือเปล่าว่า....ชอบแบบดาไหม”
ทุกสายตาจึงหันไปมองทางพัช ศศินาพัชร์ยิ้มเขิน ๆ ก่อนจะเสมองไปทางอื่นและเอ่ยตอบเบา ๆ
“พัชไม่ติดค่ะ”
“เย่ !!!....”
เสียงดาร้องขึ้นอย่างออกนอกหน้านอกตาจนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว
“ดีใจจนออกนอกหน้าเกินไปแล้ว”
“ก็นะ”
อันดาหยักไหล่ขึ้นเล็กน้อยก่อนที่ทุกคนจะเปลี่ยนเื่และพูดคุยกันจนได้เวลานอน
“พัช อาบน้ำหรือยัง”
เสียงดากระซิบถามพัช
“อาบเรียบร้อยแล้วค่ะ ั้แ่ก่อนมืดแล้ว”
“ดีแล้ว ที่นี่สี่ทุ่มพวกเราจะปิดไฟ แล้วน้องมีไฟฉายหรือเทียนไขไหม”
“มีค่ะ”
“เตรียมพร้อมจัง”
“พี่มีใช้ใช่ไหมคะ”
“มีแล้ว...แค่เป็ห่วงพัชเท่านั้นเอง”
พัชยิ้ม ๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไป สายตาของดาที่มองตามร่างที่เดินเข้าห้องนอนไปนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างใจในที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น ก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลังอันดา
“ดา...คิดดีแล้วเหรอที่จะจีบพัช”
“ทำไม”
“คน ๆ นั้นเขายอมหรือ”
“เขาก็มีคนของเขาแล้วนี่นา เื่นี้ไม่เกี่ยวกัน”
“ถ้างั้นก็ระวังหน่อยก็แล้วกัน อยู่ด้วยกันอย่างนี้พูดยาก หากมีปัญหาจะมองหน้ากันไม่ติด”
“อื่ม ขอบคุณที่เป็ห่วง”
ดามองไปทางห้องพักที่อยู่้าห้องอาหารนั้นก่อนจะเดินเข้าห้องพักของตนเองไป
เสียงรถมอเตอร์ไซค์ดังจอดเรียงกันหน้าประตูโรงเรียน ครูดา ครูไนท์ ครูพอใจ ครูมุก ครูหนึ่ง ครูวุฒิและพัชต่างก็ควบรถของตนและพร้อมที่จะกลับบ้านแล้ว
“น้องพัช ขับมอไซค์แข็งใช่ไหม”
“ค่ะ สบายมาก”
“ดี ถ้าอย่างนั้นค่อย ๆ ขับนะ ทางกลับเชียงใหม่มีสองทาง ขับกลับทางเส้นจอมทอง กับอีกเส้นกลับทางแม่วาง”
“สองทางเหรอคะ”
“ใช่ ตอนน้องมาน้องมาทางไหน”
“มาทางจอมทองค่ะ”
“ทางนั้นค่อนข้างไกล ถ้างั้นพี่จะพากลับไปทางแม่วางนะ”
“ค่ะ”
ไนท์หัวหน้ากลุ่มเอ่ยขึ้นก่อนจะขับไปเป็คันแรก คันที่เหลือก็ขับ ๆ ตามกันไป
“เฮ้ยยย ไนท์ พอใจล้ม”
เสียงะโที่ดังขึ้นทำให้รถทุกคันที่ขับตามกันมาจอดลง ทุกคนต่างวิ่งไปช่วยพอใจที่ล้มอยู่ข้างทาง
“เป็ไงบ้างพอใจ”
“ไม่เป็ไรค่ะ”
วุฒิเอ่ยถามพอใจขณะยกมอเตอร์ไซค์ขึ้นให้แก่หญิงสาว พอใจลุกขึ้นปัดฝุ่นบนตัวก่อนจะหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นสภาพตัวเอง
“พัช ขับได้ไหม”
“ได้ค่ะ สบายมาก”
“ยังไงก็ระวังหน่อยนะ หน้าร้อนฝุ่นจะเยอะทำให้ลื่นล้มได้ง่ายเพราะไม่รู้ว่าถนนที่อยู่ใต้ฝุ่นเป็อย่างไร แต่ก็อีกนั่นแหละ หน้าฝนก็จะเป็อีกแบบ รอหน้าฝนแล้วพัชจะรู้เอง”
“ค่ะ”
พัชยิ้มแห้ง ๆ ก่อนจะขับตามทุกคนไป ถนนสองข้างทางนั้นแปลกไปจากทางที่เคยเห็นมา แม้ถนนจะค่อนข้างลำบากในการขี่รถมอเตอร์ไซค์แต่พัชก็ใจสู้ไม่แพ้ครูท่านอื่น ๆ
“พี่ไนท์จอดทำไมคะ”
“พัชเคยเห็นต้นมะข้ามป้อมไหม”
หญิงสาวส่ายหน้าไปมา ไนท์หัวเราะก่อนจะชี้ต้นมะขามป้อมให้พัชดูข้างทาง
“พัชลองชิมสิ”
ดาที่จอดรถข้างทางได้เดินไปเก็บมะขามป้อมก่อนจะเดินมาทางพัชและยื่นมะขามป้อมเม็ดใหญ่มาให้หญิงสาว
“ขอบคุณค่ะ”
เมื่อนั่งพักร่างกายกันสักครู่แล้วทุกคนจึงขึ้นควบรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจแล้วเดินทางต่อในทันที จนเมื่อถึงสามแยกถนนซ้ายมือคือเส้นไปแม่แฮ ขวามือคือถนนเข้าเชียงใหม่ พัชถึงกับถอนหายใจเบา ๆ ‘ในที่สุดก็เห็นถนนคอนกรีตเสียที’ ทั้งหมดค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปยังจุดหมายที่ตนเองด้วยการ
“เดี๋ยวแวะดื่มกาแฟก่อนไหม”
“ได้ ๆ”
ทุกคนต่างจอดรถไว้หน้าร้านกาแฟแถวอำเภอแม่วาง พัชมองไปรอบ ๆ ร้านก่อนจะบิดตัวไปมา
“เมื่อยไหม”
เสียงดาเอ่ยขึ้นอย่างห่วงใย พัชมองไปทางดายิ้ม ๆ
“ค่ะ”
“พี่รับนวดนะ”
“แค่นวดเหรอคะ”
พัชพูดทีเล่นทีจริง
“อยากได้แบบไหนพี่จัดให้ได้นะ”
“ฮ่า ๆ ๆ ค่ะ ๆ พัชยอมแล้วค่ะ”
พัชพูดขึ้นก่อนจะเดินเข้าร้านแก้เขิน ดามองตามพัชไปอย่างชอบใจ แต่อันดากลับไม่รู้แม้แต่น้อยว่ามีสายตาอีกคู่ที่มองทั้งสองด้วยความรู้สึกที่ยากจะเข้าไจก่อนที่สายตาเช่นนั้นจะถูกเก็บหายไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นทุกคนต่างนัดเวลากันและแยกย้ายกันไป
“แม่ พัชกลับมาแล้ว”
เสียงศศินาพัชร์ร้องขึ้นหลังจากจอดรถมอเตอร์ไซค์ไว้ในโรงจอดรถ แต่เมื่อเปิดประตูเข้ามาในบ้านหญิงสาวกลับได้กลิ่นอาหารหอม ๆ จึงทำให้รู้ว่าแม่ของเธอนั้นทำอาหารรอเธออยู่นี่เอง
"เหนื่อยไหม มาถึงซะค่ำเชียว"
"ไม่เท่าไหร่ค่ะแม่"
“รีบไปอาบน้ำ เปลี่ยนชุดเร็วเข้า แล้วผ้าที่ใส่แล้วเอาลงมาด้วยหรือเปล่า”
“เอามาค่ะ เดี๋ยวพัชจะใส่เครื่องซักผ้าและตากพรุ่งนี้ วันอาทิตย์จะได้รีดก่อนขึ้นโรงเรียน”
พรมองตามบุตรสาวที่เธอเลี้ยงด้วยความยากลำบากมาเพียงลำพังหลังจากสามีของเธอได้ตายจากไปเมื่อครั้งที่พัชมีอายุแค่เพียง 7 ขวบเท่านั้น
“คุณ พัชของเราโตไวจนฉัน...รู้สึกทำใจไม่ทันเลยจริง ๆ”
พรมองไปทางรูปของสามีก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ
2K
