และเป็อย่างที่อีเหิงได้เคยบอกอีหรานว่าเขาจะมาพบนางบ่อยๆเพราะตลอดเวลาเกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านใน่เวลากลางดึกเขามักจะลอบเข้าห้องของนางผ่านหน้าต่างบานเดิมแล้วกลับออกไปหลังสุขสมก่อนใกล้ฟ้าสาง โดยไม่มีใครล่วงรู้และสงสัยเลย
หลังอาศัยอยู่จวนพี่สาวและพี่เขยอยู่นานในที่สุดเหลียงอีหรานก็ต้องเผชิญหน้ากับบิดา มารดาหลังอีเหิงสืบได้ว่าทุกอย่างที่นางกล่าวมาเป็ความจริงร่างเล็กบางนั่งคุกเข่ากลางห้องโถงก้มหน้ามองพื้นอย่างไม่กล้าสู้สายตาบุพการีทั้งสอง ที่จ้องมองนางด้วยสายราวจะกินเืกินเนื้อ
“ท่านพ่อ คือลูก”
ปึ้ง!!
“เ้าไม่ต้องพูดหากแม่นมซุนไปเจอเ้าที่ร้านแพรพรรณ เ้าก็คงคิดจะปิดพวกข้าต่อไปใช่หรือไม่”
“เปล่านะเ้าค่ะ”
“เปล่าแล้วไยเ้าไม่กลับมา”
“ข้าข้ากลัวพวกท่านโกรธที่ข้าหนีมา”
อีเหิงมองน้องสาวภรรยาที่นั่งก้มหน้าพูดเสียงแ่ก็ได้แต่ส่งสารก่อนจะหันไปทางพ่อตาแม่ยายที่นั่งหน้าเครียดมองดูบุตรสาวคนเล็กที่นั่งอยู่กับพื้นกลางห้องโถง
“ท่านพ่อท่านแม่อย่าพึ่งต่อว่าหรานหร่านเลยขอรับ ที่จริงเื่นี้ข้าก็มีส่วนผิดที่ยังไม่ให้นางมาหาพวกท่านหลังกลับมานั่นเพราะว่าข้า้าหลักฐานช่วยให้นางหลุดพ้นจากคนจวนนั้นให้ขาดไม่เช่นนั้นหากเราบุ่มบ่ามไป อาจจะเป็การส่งนางกลับไปอยู่ในวังวนนั้นอีก มันจะไม่ดีกับคนของเรา”
“นั่นสิเ้าค่ะ ท่านพ่อท่านแม่ ท่านอย่าโกรธน้องเล็กเลย” ประมุขทั้งสองหันมองหน้ากันก่อนจะเป็นายท่านเหลียงที่ถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ตบเบาๆ หลังมือภรรยาที่ตอนนี้นั่งซับน้ำตาไหลพรากด้วยความเสียใจที่ส่งบุตรสาวไปพบเจอเื่ราวเลวร้ายพวกนั้น ก่อนจะลุกมาประคองร่างบุตรสาวคนเล็กที่โผเข้าหาอ้อมกอดอุ่นอย่างออดอ้อนราวนางยังเป็บุตรตัวน้อยอีกครั้ง
“เป็พ่อเองที่คิดว่ามันจะดีกับเ้า แต่ไม่เลย และเป็พ่อที่ส่งเ้าไปถึงมือไอสารเลวนั่นพ่อผิดเอง เป็พ่อที่ผิดเอง” เหลียงอีหรานเงยมองใบหน้าบุรุษที่ถนอมนางราวชีวิตด้วยน้ำตาคลอ ก่อนจะส่ายหน้ารัวเมื่อบิดาเอาแต่ต่อว่าตัวเองก่อนที่นางจะผละออกจากบิดาไปหามารดาที่นั่งร้องไห้โฮ น้ำตาไหลเป็สาย
ส่วนทางด้านอีเหิงเมื่อเห็นว่าทุกอย่างคลี่คลายก็ผ่อนลมหายใจมองครอบครัวภรรยากอดกันกลม ก่อนดวงตาเขาจะสบสายตาของคนเป็น้องสาวที่จ้องเขาด้วยสายตาขอบคุณปนเย้ายวน ก็ยกยิ้มเ้าเล่ห์มองตามแผ่นหลังบางที่เดินไปทางห้องอาหาร หลังมารดาและที่สาวชวนไปกินขนม
หลังจากนั้นไม่นานอีเหิงก็ได้ข่าวเื่การหย่าร้างของน้องภรรยากับสามี ทั้งทางครอบครัวอดีตสามียังโดนประณามจากคนในเมืองจนอยู่ไม่ได้ย้ายเมืองหนีแต่ถึงเื่ราวจะออกมาเช่นนี้เหลียงอีหรานก็ยังไม่ยอมย้ายออกจากจวนพี่เขยและพี่สาว ขนาดบิดามารดาของนางมาตามเหลียงอีหรานก็ยังหาเื่อยู่ที่จวนนี้ด้วยข้ออ้างสารพัดจนสุดท้ายคนในครอบครัวนางพ่ายแพ้ให้กับท่าทางออดอ้อนที่ไม่ว่ากี่ครั้งก็ทำได้สำเร็จ
วันนี้ก็เป็อีกวันที่ทั้งสามมาเยี่ยมครอบครัวเหลียงพวกเขาพูดคุยสนุกสนานก่อนมารวมกันอยู่ในห้องอาหารก่อนฮูหยินเหลียงที่ไม่เคยละความพยายามเกลี้ยกล่อมบุตรสาวจะเอ่ยขึ้นมาอย่างมีความหวัง
“หรานหร่านเ้ากลับมานอนที่จวนเถิดไม่ต้องรบกวนพวกพี่เขา”
“ไม่เอาอยู่ที่นั่นข้ามีเื่สนุกให้ทำมากมายไว้อีกสอง สามวันข้าจะกลับมานอนที่จวนนะเ้าค่ะ”
“แล้วเ้าจะไปรบกวนพวกเขาทำไมอยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว”
“แต่ข้าอยากไปกับพวกเขานี่ไม่มีท่านพี่ กับพี่เขยข้ากลัวท่านแม่จะหาเื่เอ็ดข้าอีก”
เหลียงอีหรานแสร้งเอ่ยเหน็บมารดาพร้อมกับวิ่งไปหลบหลังพี่สาวที่กำลังยืนหัวเราะนาง ราวหาคนช่วย
“เอาเถิดท่านแม่จวนลูกก็ไม่ไกลจากที่นี่มาก อย่างไรให้นางไปอยู่ต่ออีกสอง สามวันให้หายหมดสนุก เดี๋ยวนางก็กลับมาเองนั่นแหละเ้าค่ะ”
“ใช่ๆ ท่านพี่พูดถูก”
“เช่นนั้นก็ตามใจเ้าแต่อย่าสร้างปัญหาและรบกวนท่านพี่และพี่เขยละ”
“เ้าค่ะ”
พูดจบหญิงสาวก็วิ่งแจ้นขึ้นรถม้าทันทีปล่อยให้บุพการีมองอย่างระอา ก่อนอีเหิงและเฉิงเหยาจะเดินตามหลังนางขึ้นรถม้าไป
ตลอดทางกลับจวนในรถม้ามีแต่เสียงพูดของอีหรานที่เจื้อยแจ้วออกมาไม่หยุดจนพี่สาวของนางได้แต่มองพลางหัวเราะกับท่าทางกระโดกกระเดกไม่เหมือนคนที่เคยผ่านการแต่งงาน
ต่างจากอีเหิงที่เอาแต่จ้องน้องภรรยาเงียบด้วยสายตาเสน่หาพลางขบคิดในหัวว่าระยะเวลาไม่กี่วันที่นางอยู่จวนนั้นเขาจะตักตวงจากนางอย่างไรดี
จนไปถึงจวนเฉิงเหยาที่ติดนิสัยนอนบ่ายก็เข้าห้องของนางในทันทีเหลือเพียงพี่เขยกับน้องภรรยาที่ลอบส่งสายตามองกับด้วยราคะที่อีกนิดก็สามารถกระโจนเข้าหากันได้ตรงนี้หากไม่มีคนก่อนจะเป็เหลียงอีหรานที่ผละออกไปก่อนแต่ก็ไม่วายที่นางจะหันกลับมาแสร้งเลียปากส่งสายตาเย้ายวนแล้วเดินจากไปโดยไม่รอพี่เขย ที่มองตาละห้อย เพราะรู้ว่าอย่างไรเขาก็ต้องหาทางตามนางมาจนได้
และเป็อย่างที่นางคิดเพราะเมื่อถึงเวลาประจำ เ้าของจวนร่างสูงก็ะโเข้ามาทางหน้าต่างก่อนจะเล้าโลมนางทันทีไม่เว้นช่องว่างให้ได้ถามริมฝีปากหนาหยุ่นของอีเหิงบดคลึงกลีบปากเล็กที่ตอบโต้เขากลับมาอย่างเร่าร้อนพอกันนอกจากเสียงลมหายจนที่ดังออกมาก็แทบไม่มีเสียงอะไรมากกว่านั้น
เพียงไม่นานสองร่างในห้องก็เหลือเพียงกายเนื้อเปลือยเปล่าร่างของพวกเขาโอบกอดแน่นไร้ช่องว่างให้ลมพัดผ่านก่อนที่หญิงสาวจะโดนผลักให้ล้มลงนอนบนเตียงกว้างก่อนจะตามด้วยร่างใหญ่ที่ทาบทับลงมาพร้อมท่อนลำยาวที่สอดขยับเข้าไปในร่องแคมแคบตอดของนาง
“อร้า ซี้ดดพี่เขยทำไมครั้งนี้ท่อนลำท่านเข้ามาลึกจัง อื้ออ”
อีหรานแอ่นอกสูงพร้อมบิดท่อนขาทั้งสองข้าง หลังท่อนลำยาวอวบกระแทกเข้ามาในร้องของนางอย่างแรงและสุดโคน ก่อนสะโพกสอบเข้าในจังหวะเนิบช้า ทว่าลึกจนนางจุกเสียดไปทั้งท้องน้อย
ก่อนเสียงเนื้อกระทบกันจะดังมาเป็ระยะพร้อมเสียงลมหายใจกระเส่าที่ดังออกมาไม่ขาด
“อื้อ พี่เขยเสียวข้าเสียวมาก จะไม่ไหวแล้ว อื้ออ”
ร่างบอบบางไม่แพ้พี่สาวบิดเร่าด้วยความรู้สึกซ่านเสียวไม่คิดว่าครั้งนี้เขาเข้ามาเพียงไม่นานจะสามารถทำให้นางเสียวซ่านใกล้ฝั่งฝันได้เช่นนี้
“พี่เขยข้าจะไม่ไหวแล้วอร้างง”
อื้อ แฮกแฮก
“ซี้ดด อร้าเ้าอย่ารัดแน่น ร้า..”
อีหรานปล่อยน้ำเสียงพุ่งกระจายทั้งที่ในร่องของนางยังมีท่อนลำใหญ่ตอกกระแทกอยู่ไม่ยั้งก่อนจะไม่นานชายร่างสูงจะดึงแก่นกายออกมาสาวปล่อยน้ำเชื้อพุ่งใส่ร่างของนางก่อนเขาจะแทรกมันกลับเข้าไปในร่องแคบขมิบตอดอีกครั้งแล้วรัวสะโพกสอบเข้าไปในร่องของนางด้วยความเร็ว
“พี่เขยท่านรีบร้อนเกินไปแล้ว อื้อ”
เหลียงอีหรานจับท่อนข้าสั่นสะท้านทั้งสองข้างมองคนที่ั้แ่เข้ามาแทบจะไม่พูดกับนาง ก่อนจะบิดกายปล่อยน้ำเชื้อออกมาอีกครั้ง
“ต้องรีบสิ ซี้ดดหากเ้ากลับไปอยู่จวนพ่อตา แม่ยาย อยากจะทำเช่นนี้ก็ทำไม่ได้แล้ว”
อีเหิงรัวท่อนลำเปียกฉ่ำน้ำเสียวจากร่องของนางก่อนจะจับกายบางเปลี่ยนท่าทางอย่าง้า ไม่ว่าส่วนใดของห้องเขาก็พานางไปทั้งยังเอาก้านนิ้วยาวให้หญิงสาวดูดไม่ให้นางส่งเสียงออกมา
“ซี้ดด พี่เขยท่านทรมานข้าเช่นนี้ อยากให้ข้าตายหรือ เฮือกอื้ออ”
“จนป่านนี้ยังไม่เรียกข้าว่าสามีอีกอร้า”
“แต่ท่านเป็สามีพี่ข้า”
“แล้วข้าไม่ใช่สามีเ้าอยู่หรือ”
เจียงมองใบหน้าชื้นเหงื่อจริงจังพร้อมกระแทกท่อนลำยาวในร่องแคบอย่างแรงราวกับตอกย้ำคนที่นอนอ้าขาให้เขากระแทกว่าสถานะของเขาไม่ใช่เพียงพี่เขยแต่เป็สามีของนางเช่นกัน
“สามีท่านตอกแรงเช่นนี้ข้าจะหนีพ้นเช่นไร”
“งั้นไม่ต้องหนีอยู่ที่นี่กับข้า อย่างไรเ้าคนเดียวข้าเลี้ยงดูเ้าได้”
จบบริบูรณ์
195
![[นิยายแปลจีน] ผมไม่ได้เป็นมนุษย์แล้วครับ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686120546_88212283.webp)
