หลังจากหยุนเฟยทำการไว้อาลัยแก่ปู่ทวดของมันเสร็จ!..มันก็มิรอช้าพลันออกมาจากห้องลับตระกูลหยุนทันที!.....เมื่อมันออกมาข้างนอกมันจึงเห็นหยุนเสี่ยวที่ทำหน้าตายิ้มแฉ่งยินดีปรีดาอยู่ก็มิปาน....
ตึก...ตึก...ตึก!
เมื่อหยุนเสี่ยวเห็นหยุนเฟยออกมามันจึงเดินเข้ามาหาหยุนเฟยอย่างเร็วรวด!......
“ลูกเฟยเ้าเป็เช่นใดบ้าง?....”
หยุนเสี่ยวกล่าวถามอย่างตื่นเต้น!....
หยุนเฟยเมื่อเห็นดังนั้นก็พลันเปลี่ยนสีหน้าจากบึ้งตึงเป็ยิ้มแฉ่งทันตา!...
“มิมีอะไรท่านพ่อ!....ท่านบรรพบุรุษผู้นั้นแค่บอกว่าท่านกำลังจะจากไปจึงบอกให้เหล่าลูกหลานตระกูลหยุนของเราดำรงคงอยู่และสืบสานตระกูลหยุนนี้ต่อไปเรื่อยๆเพียงแค่นั้นขอรับ!..”
หยุนเฟยพยายามหาเหตุผลมาปิดบังสิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้องหับลับแลของตระกูลหยุนอย่างลื่นไหล!!...แต่ตัวมันกลับรู้สึกสลดเสียใจอย่างมากที่จะกล่าวออกมาแต่ละคำ!...แต่มันก็พยายามข่ำความขมขื่นนี้ไว้ก่อนจะเบือนหน้าหนีหยุนเสี่ยวอย่างสังเกตุได้ชัด!...
หยุนเสี่ยวที่เห็นการแสดงท่าทีของหยุนเฟยก็พลันทำหน้าบิดเบี้ยวออกมา!....เหตุใดลูกของข้าที่ยิ้มอยู่ตลอดเวลาถึงได้ทำหน้าสลดเสียใจแบบนั้นกัน?...เกิดอะไรขึ้นข้างในนั้นกันแน่?...เห้อ!........หยุนเสี่ยที่วิตกอยู่กับท่าทีของหยุนเฟยก็พลันถอนหายใจออกมา...
“ลูกเฟยเ้า!....”
ก่อนมันจะกล่าวออกมาจนหมดพื้นที่ข้างหน้าก็ไม่มีใครอยู่เสียแล้ว!....หยุนเฟยไม่แม้แต่จะกล่าวลามันด้วยซ้ำ!...นั่นแสดงให้เห็นถึงความขมขื่นของหยุนเฟยได้เป็อย่างดี!!....หยุนเสี่ยวที่เห็นดังนั้นก็พลันขมวดคิ้วขึ้นมา!....แต่ตัวมันก็มิได้ตามตัวหยุนเฟยต่อไปเพราะมันก็มิอยากเซ้าซี้ลูกของมันเช่นกัน!.....
ณ ตำหนักของหยุนเฟย!...
ตึก...ตึก...ตึก!!
หยุนเฟยเดินเข้ามาบริเวณหน้าตำหนักอย่างรวดเร็วไม่มีความสุขุมเยือกเย็นหรือสง่างามเหมือนก่อนแม้แต่น้อย...เหล่าทหารยามที่เห็นท่าทีที่ดูซึมเศร้าของหยุนเฟยก็พลันทำความเคารพก่อนจะเดินจากไป....
หยุนเฟยมามาถึงตำหนักก็พลันเข้าไปในห้องของมันทันที!..
“เห้อ!....เหตุใดข้าถึงดูเศร้าสร้อยถึงเพียงนี้!.....ท่านปู่ทวดข้าหวังว่าท่านจะสบายดีในภพของท่าน!!...”
หยุนเฟยกล่าวไปพลางถอนหายใจไปพลาง!...แล้วก็พลันผล็อยหลับไปในที่สุด!.....
เวลาผ่านไปหลายชั่วยามหลังจากที่หยุนเฟยผล็อยหลับไป...แสงอาทิตย์ก็พลันขึ้นมาทางทิศตะวันออกส่วนดังจันทร์ก็พลันคล้อยลอยตกลงไปในทางทิศตะวันตกเป็สัญญาณของเช้าวันใหม่!.....
หยุนเฟยก็พลันลืมตาสลึมสลือขึ้นมาทีละนิดทีละหน่อยก่อนจะตาสว่างขึ้นมา!.....ตอนนี้หยุนเฟยนั้นทำใจเกี่ยวกับเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อวันวานได้แล้ว!....ตัวมันก็พลันกลับมาเป็ปกติเช่นเดิม!....ก่อนจะเดินไปที่ตำหนักกลาง!เพื่อรับประทานอาหารเช้าเฉกเช่นทุกๆวัน!.....
ตึก...ตึก...ตึก!
เมื่อหยุนเฟยเดินเข้ามาในประตูบานใหญ่ก็พลันขมวดคิ้วขึ้นมา!...ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้!....
“คารวะผู้าุโไป๋อี้!.....คารวะท่านพ่อ!!”
ตัวมันพลันนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็วันที่มันต้องออกเดินทางเพื่อไปที่สำนักหลักของสำนักอาชา์ก็พลันทำสีหน้ารู้สึกผิดออกมาเล็กน้อย....
“ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า...เ้าหนุ่มแซ่หยุน...เ้ามิต้องเกรงใจก็ได้ข้าก็พึ่งมาถึงเมื่อครู่นี้เอง!....มาๆมากินข้าวกันแล้วค่อยออกเดินทาง!....”
ไป๋อี้กล่าวอย่างเป็มิตร!....เพราะตัวมันนั้น้าตัวหยุนเฟยอย่างถึงที่สุด!ฝีมือระดับหยุนเฟยนั้นคงจักเทียบได้กับศิษย์สายนอกบางคนในสำนักอาชา์สาขาหลักเลยก็ว่าได้!!แถมระปราณยังอยู่เพียงแค่ระดับครึ่งก้าวสู่ปราณจิตเพียงเท่านั้น!...บุคคลเช่นนี้อีก 100ปีก็มิรู้ว่าจะหาพบจบเจอได้อีกหรือไม่ก็มิอาจรู้ได้!...ตัวมันจึงต้องทำทุกวิถีทางดึงตัวหยุนเฟยมาให้ได้!!...
“ขอบคุณผู้าุโ!!!..”
หยุนเฟยก็พลันคารวะไป๋อี้ตามมารยาท!ตัวมันเพียงมองตาเท่านั้นมันก็พลันรู้ความ้าของไป๋อี้กว่า8 ใน 10 ส่วนอย่างง่ายดาย!....แต่มันก็มิได้คิดอะไรเพราะไป๋อี้ก็มิได้เป็คนเลวร้ายอันใด....จึงทำให้หยุนเฟยพลันตกลงเข้าสำนักหลักแทนที่จะเข้าสำนักย่อยในทันที!...
“ฮ่าฮ่าฮ่า!!....มาๆมากินข้าว!”
ไป๋อี้นั้นก็พลันรู้สึกชื่นชอบชมเชยในตัวของหยุนเฟยขึ้นมาไม่น้อยเพราะปฏิกิริยาท่าทีที่ไม่หยิ่งยโสและอ่อนน้อมถ่อมตนเช่นนี้...นับว่าหาได้ยากในเหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์ทั้งหลาย!....ท่าทีของหยุนเฟยจึงพลันทำให้ปิอี้อยากจะดึงตัวมันเข้าสำนักขึ้นไปอีกขั้น!!....
เมื่อทั้งสามกำลังกินข้าวอยู่ก็พลันพูดคุยกันตามประสาไปเรื่อยๆทั้งเื่ของวีรกรรมของหยุนเสี่ยวบ้าง!....เื่ที่หยุนเฟยล้มคู่ต่อสู้ที่มีระดับเหนือกว่าหกขั้นได้โดยไม่มีร่องรอยของอาการาเ็หนัก!...หรือเื่เล็กๆน้อยๆของไป๋อี้ก็ด้วย!....ทั้งสามคนตอนนี้ก็พลันสนิทชิดเชื้อกันขึ้นมาอีกหนึ่งขั้น...
“ฮ่าฮ่าฮ่า!!.....ท่านไป๋อี้คอแข็งยิ่งนัก!!...นี่เป็ขวดที่5 แล้วแต่ท่านก็มิมีท่าทีเขวไขว้เลยแม้แต่น้อย!!....”
“ฮ่าฮ่า!...ท่านเ้าเมืองกล่าวเกินไปแล้ว!...มิใช่ท่านหรอกหรือที่ซัดไปตั้ง 7ขวดแล้วแต่ยังไม่มีอาการเมาแม้แต่น้อย....ข้าควรจะกล่าวชมท่านมากกว่า!!”
ฮ่าฮ่าฮ่า!!...
เสียงโหวกเหวกโวยวายที่พลันเกิดขึ้นมาเป็ระรอกๆเรื่อยๆอย่างดังแจ่มแจ้งนั้น!ทำเอาเหล่าทหารพลันคิ้วกระตุกขึ้น!!......มิใช่ว่าพวกท่านทั้งสองเมาไปแล้วหรอกหรือ?...นี่คือสิ่งที่เหล่าทหารยามคิด!...
หยุนเฟยที่เห็นแบบนั้นก็พลันปรามทั้งคู่ในทันที!...
“ท่านผู้าุโไป๋อี้!....ตอนนี้ก็พลันได้เวลาแล้วข้าว่าเราควรออกเดินทางเพื่อไปยังสำนักได้แล้วขอรับ!!...”
หยุนเฟยกล่าวอย่างทุลักทุเล!...
เมื่อได้ยินหยุนเฟยกล่าวดังนั้นทั้งคู่ก็พลันได้สติกลับมาก่อนจะกระแอมเสียงออกมาพร้อมกันทั้งคู่ราวกับนัดกันเอาไว้!!...
“ขออภัย....สงสัยข้าคงดื่มมากไป!”
ไป๋อี้กล่าวพลางแสดงสีหน้าเขินอายขึ้นมา!...ตัวมันที่เป็ถึงผู้าุโสันกอาชา์หลักกลับแสดงท่าทีอาการออกมาเช่นนี้ทำให้มันขายหน้ามากยิ่งนัก!....
หยุนเสี่ยวเมื่อเห็นดังนั้นจึงพลันกล่าวคำลาต่อหยุนเฟยและไป๋อี้ออกมา!...
“ลูกเฟยเ้าต้องระวังตัวให้ดี!....อย่าก่อเื่เชียวล่ะ!!”
หยุนเสี่ยวกล่าวปรักปรามออกมาอย่างแข็งขัน!....หลังจากที่หยุนเฟยได้รับการช่วยเหลือจากเซียนผู้นั้นทำให้หยุนเฟยเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็หลังมือ!...จึงทำให้หยุนเสี่ยวกังวลไม่น้อย!.....
“ท่านไป๋อี้!ข้าคงต้องให้ท่านช่วยดูแลลูกของข้าด้วย!!”
หยุนเสี่ยวกล่าวบอกไปอย่างนอบน้อม!...
“ฮ่าฮ่าฮ่า!มิต้องกังวลไปข้าดูแลให้เ้าหนูนี่อย่างดีเลย!!”
ไป๋อี้กล่างตอบอย่างเป็มิตร!....
หยุนเสี่ยวที่ได้ยินดังนั้นก็พลันถอนหายใจออกมาก่อนจำทำสีหน้าดุดันไปที่หยุนเฟยเพื่อเป็การปรักปรามครั้งสุดท้ายก่อนจะจากกัน!...
หยุนเฟยที่เห็นดังนั้นก็พลันยิ้มออกมาก่อนจะพงกหัวหนึ่งทีอย่างจำใจ!....ก่อนจะกล่าวออกมา!..
“ท่านพ่อ!....ไว้เจอกันคราวหน้าข้าจะเอาของฝากมาด้วย!..”
หยุนเฟยกล่าวไปพลางทำหน้าทะเล้นไปพลาง!....
หยุนเสี่ยวท่ำเห็นท่าทีทะเล้นของหยุนเฟยก็พลันทำสีหน้าดุดันขึ้นมาทันที!....แต่มันก็ต้องถอนหายใจออกมา!...เพราะยังไงมันก็คงห้ามนิสัยขี้เล่นทะเล้นทะเล่อของหยุนเฟยไม่ได้!...
เมื่อทั้งคู่ลาจากไปหยุนเฟยก็พลันคารวะไปที่ไป๋อี้คราหนึ่งก่อนเงาของทั้งคู่จะหายวับลับสายตาไป!!....แต่มันก็ต้องขมวดคิ้วขึ้นมาเมื่อได้ยินสิ่งที่หยุนเฟยกล่าวกลับมาว่า...
“หากมีโอกาสข้าจักนำหลานมาให้ท่านอุ้มเองท่านพ่อ!....ฮ่าฮ่าฮ่า!!!...”
หยุนเฟยกล่าวไปหาหยุนเสี่ยวเชิงหยอกล้อ!!...
หยุนเสี่ยวที่ได้ยินดังนั้นก็พลันหัวเราะชอบใจออกมา!...
ชาวเมืองที่ได้ยินที่หยุนเฟยกล่าวก็พลันหัวเราะร่าอย่างชอบใจออกมาเช่นกัน!!...
ก่อนทั้งคู้จะเดินออกจากเมืองก็พลันเห็นกลุ่มคนกลถุ่มหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูทางออกทางทิศเหนือของเมือง!....กลุ่มนั้นจะเป็ใครไปมิได้นอกจากกลุ่มตระกูลเย่!!.....คนที่อยู่ใกล้สุดเป็เย่อี้หนานและภรรยาของมัน!....ส่วนข้างหลังก็เป็เย่ชิงหยวน!...ตามมาด้วยเหล่าผู้าุโตระกูลเย่กว่าเจ็ดชีวิต!....เมื่อเห็นดังนั้นหยุนเฟยก็พลันเร่งฝีเท้าขึ้น..เพื่อเดินไปหาเย่ชิงหยวนทันที!......
“คารวะท่านพ่อเขยแม่เขย!...”
หยุนเฟยมาหยุดอยู่ที่เย่อี้หนานและภรรยาของมัน!...
ทั้งคู่ก็พลันพงกหัวก่อนจะกล่าวคำร่ำลาหยุนเฟย!
เมื่อผ่านเย่อี้หนานไปหยุนเฟยก็พลันเดินมาหาเย่ชิงหยวนอย่างเร็วรวด!....
“ชิงหยวนฮูหยินข้า.....ข้าจักต้องจากเ้าไปแล้วหวังว่าเ้าจะยังคงมิลืมข้าหรอกใช่หรือไม่?...”
หยุนเฟยกล่าวออกมาพลางทำหน้าทะเล้นรอคำตอบของเย่ชิงหยวนอย่างใจจดใจจ่อ!!...
“ข้าจักลืมท่านได้อย่างไรนายน้อยหยุน!....ท่านเป็ถึงผู้ที่ถูกหมายปองโดยหญิงสาวในเมืองมากมายหลายหลากจนมีคนตังฉายาว่าเสือสาวนั้นแม้จะผ่านไปหลายสิบปีก็คงมิมีใครลืมท่านเป็แน่!!...”
เย่ชิงหยวนคาดไว้แล้วว่าหยุนเฟยจะกล่าวถามนางเชิงหยอกล้อจึงได้เตรียมการรับมือมาอย่างดีมิน้อย!!...
หยุนเฟยได้ยินดังนั้นก็เกือบจะกระอักเืออกมา!...คำตอบเช่นนี้ทำให้มันรู้สึกหดหู่ใจไม่น้อย!.......นางไม่ยอมอ่อนข้าให้ข้าเลย!ชาตินี้ข้าจะมีลูกไว้สืบสกุลรึไม่ก็ไม่อาจรู้ได้!...เห้อ!!...
“คารวะผู้าุโ!...”
หยุนเฟยพลันหันไปคารวะเหล่าผู้าุโตระกุลเย่!ทันทีม่นานจากที่เย่ชิงหยวนกล่าวแทงใจดำมันไป!......
เมื่อหยุนเฟยทำการอำลาเหล่าผู้าุโตระกูลเย่เสร็จมันก็พลันหันกลับมาที่เย่ชิงหยวนอีกครา!....ก่อนจะเดินไปหาเย่ชิงหยวนช้าๆแล้วพลันฅโผลเข้ากอดทันทีไม่รอให้เย่ชิงหยวนและคนอื่นๆมีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย!!....
เย่ชิงหยวนตอนนี้ก็พลันทำตัวไม่ถูก...บนหน้าของนางตอนนี้ก็พลันเกิดสีแดงระเรื่อขึ้นมา!หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆอย่างห้ามไว้ไม่ได้!...ก่อนนางจะผละตัวออกมาจากหยุนเฟยหลังผ่านไปชั่วครู่!!
หยุนเฟยที่เห็นกิริยาของเย่ชิงหยวนแบบนั้นมันก็พลันใจชื้นขึ้นมา!.......ใบหน้าของมันตอนนี้เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอันสุขสันต์อย่างที่สุด!!...
“ท่าน!!!....”
เย่ชิงหยวนจะกล่าวออกมาก้กล่าวไม่ออก!ใบหน้าของนางพลันเกิดสีระเรื่อขึ้นมาอีกคราเมื่อนึกถึงสิ่งที่หยุนเฟยกระทำต่อนางเมื่อครู่!!....อาการแบบนี้นางก็พึ่งจะเคยเป็ครั้งแรกเช่นกันเลยไม่รู้ว่ามันคืออาการอะไรกันแน่!...
หยุนเฟยที่เห็นดังนั้นก็พลันกล่าวออกมาอย่างเปี่ยมสุขว่า!...
“ยังดีที่เ้ายังมีปฏิกิริยาเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆอยู่บ้าง!หากไม่!!...ข้าคงจะไม่สามารถให้กำเนิดบุตรสืบสกุลกับเ้าได้เป็แน่...ชิงหยวนฮูหยินข้า!!!......ฮ่าฮ่าฮ่า!!”
หยุนเฟยกล่าวออกมาอย่างสะใจเพราะฮูหยินที่มีท่าทีเยือกเย็นอยู่ตลอดของมันตอนนี้กลับมีท่าทีขงยเขินราวกับหญิงสาวที่โดนสารภาพรักก็มิปาน!....
พรวด!!!...
เมื่อเหล่าผู้าุโได้ยินสิ่งที่หยุนเฟยกล่าวก็พลันสำลักขึ้นมทันทีแต่ก่อนที่พวกมันจะกล่าวอะไรออกไป....พื้นที่ข้าหน้าก็เหลือเพียงแค่เย่ชิงหยวนเสียแล้ว!ส่วนหยุนเฟยนั้นกำลังลอบอยู่บนท้องฟ้ากับไป๋อี้ที่กำลังใช้พลังปราณควบคุมให้หยุนเฟยลอยขึ้นมาเช่นเดียวกับมัน!!....
ก่อนทั้งคู่จะบินจากไปหยุนเฟยก็พลันกล่าวประโยคอีกหนึ่งประโยคออกมาอย่างเสียงดังฟังชัดว่า!....
“ข้าอยากได้ลูกสักสิบคนไว้สืบสกุล!...ชิงหยวนฮูหยินข้าเ้าอย่าได้ทำเป็เล่นเชียวล่ะ!!!....”
พรวด!!!!!...
ครานี้มิใช่แค่ตระกูลเย่เท่านั้น!...ทั่วทั้งเมืองก็พลันได้ยินสิ่งที่หยุนเฟยพูดก็พลันสำลักออกมาพร้อมๆกันทันที!!!....
หยุนเสี่ยวที่ได้ยินเช่นนั้นก็พลันยกมือขึ้นมากุมขมับอย่างจำใจ!....
To bwae continue……
1K
