อลิเซียเห็นร่างของเธอที่นอนอยู่กลางลานพิธีมาเรียที่พยายามจะปลุกอลิเซีย มาร์คัสที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยสีหน้ากังวลใจอาจเป็เพราะมาเรียเรียกหลายครั้งแล้วแต่อลิเซียก็ยังไม่ตื่น แล้วมาร์คัสยังคอยมองออกไปดูด้านนอกหน้าต่างเป็ระยะๆสถานการณ์ด้านนอกค่อนข้างแย่ วุ่นวายอลม่านกันมากเขตอาคมอ่อนลงเพราะมาเรียต้องใช้พลังไปกับการทำพิธีคืนความจำอลิเซีย เขตอาคมบางส่วนแยกออกเนื่องจากแรงปะทะจากอบิเกลทำให้ฝ่ายตรงข้ามหลุดเข้ามาได้ แต่ทุกคนก็พยายามป้องกันไว้สุดชีวิต
“รีบเถอะอลิเซีย”เสียงมาเรียเรียกพลางมองดวงจิตของอลิเซียที่ยืนอยู่มาเรียรับรู้ได้ว่าอลิเซียกลับมาแล้ว อลิเซียยิ้มรับพร้อมทั้งเดินเข้าไปในวงกลมแล้วอลิเซียก็ถูกดึงกลับเข้าร่างตัวเอง
“เขตอาคมกั้นไม่ไหวแล้วท่านมาเรีย”มาร์คัสหันมาบอกแต่สภาพมาเรียตอนนี้คือนั่งพิงผนังอย่างหมดแรงเพราะใช้พลังงานไปเยอะมาก จู่ๆก็มีแสงสีขาวสว่างออกมาจากร่างอลิเซียอลิเซียลืมตาขึ้น แล้วลุกขึ้นมา ดวงตาสีแดงก่ำมองออกไปข้างนอกอย่างโกรธเกรี้ยว
“ที่เหลือฉันจัดการเอง”อลิเซียหันไปพูดกับมาร์คัส จากนั้นเธอะโลงไปข้างล่างด้วยความเร็วฝ่ายตรงข้ามที่เห็นถึงการตื่นของเธอถึงกับหน้าถอดสี บางส่วนรีบหนีกันอย่างไวอลิเซียใช้เล็บกรีดตรงฝ่ามือ แล้วสะบัดออกไป กลิ่นเืหอมคละคลุ้ง ฝูงค้างคาวและสัตว์ประหลาดที่ทนความหอมไม่ไหวจึงเร่เข้ามากินเืเธอราวกับโดนสะกด
“ทุกคนหลบไป”อลิเซียหันไปบอกกับเหล่าผู้ภักดีที่ยังมีชีวิตรอดเธอยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วกำมือของเธอแน่นคล้ายกับบีบอะไรให้แตก จากนั้นฝูงค้างคาวและสัตว์ประหลาดทุกตัวที่กินเืเธอะเิกระจายเป็เละเป็จุล อลิเซียยิ้มอย่างพอใจแล้วหันไปมองอบิเกลที่กำลังหลบหนี
“มาร์คัสพาข้าไปหาอลิเซียเดี๋ยวนี้ ถ้านางยังใช้พลังไปมากกว่านี้ มันจะกลืนกินนางได้”มาเรียพูดกับมาร์คัสแล้วมาร์คัสก็รีบอุ้มมาเรียไปหาอลีเซียทันที
“ฉิปหายละ!”อบิเกลสบถแล้วพยายามร่ายเวทย์เรียกฝูงสัตว์ประหลาดที่เหลือมาถ่วงเวลาอลิเซียไว้แต่ไม่ระคายอลิเซียแม้แต่น้อย เธอพุ่งตรงมาอย่างไว ฝูงสัตว์ประหลาดแตกกระจาย เพียงเสี้ยววิแค่อบิเกลหันหลัง อลิเซียก็มาปรากฎตัวอยุ่ต่อหน้าเธอแล้ว
“จะรีบไปไหนเหรออบิเกลอยู่คุยกันก่อนสิ”อลิเซียพูดพลางเอามือข้างหนึ่งบีบคออบิเกลไว้มืออีกข้างเอาเล็บกรีดไปที่หน้าอบิเกล ฝ่ายอบิเกลได้แต่ร้องด้วยความเ็ป แต่ขยับตัวแทบไม่ได้รู้ตัวอีกที่ก็ถูกตรึงด้วยมนตราโลหิตของอลิเซียแล้ว
“ฉะ ฉันจะ ฆ่า แก”อบิเกลพยายามเค้นเสียงพูด
“อะไรนะไม่ได้ยิน”อลิเซียถามพลางสแหยะยิ้มสะใจกับความเ็ปของอบิเกลตรงหน้าแล้วก็ค่อยๆใช้มนตราโลหิตบีบรัดตัวอบิเกลให้แน่นขึ้นเรื่อยๆจนจะขาดใจ
ฝั่งมาร์คัสพามาเรียมาอย่างไว
“พอเถอะอลิเซีย”มาเรียพูดห้ามพลางจับตัวอลิเซียเพื่อเรียกสติแต่อลิเซียยังคงทรมานอบิเกลต่อ
“อย่ามายุ่ง!”อลิเซียตะหวาดกลับพร้อมสะบัดมาเรียกระเด็นร่วงพื้น โชคดีที่มาร์คัสคว้าไว้ทันจึงไม่าเ็มาก
“พอก่อนอลิเซียอย่าปล่อยให้มันกลืนกินเ้านะ เ้าต้องคุมมันให้ได้ ไม่งั้นเ้าจะช่วยครอบครัวเ้าไม่ได้นะ” มาเรียพยายามพูดเรียกสติอลิเซียอีกครั้ง อลิเซียจึงได้สติกลับมาเธอค่อยๆคลายมนตร์ออก หยุดมนตราโลหิต แล้วปล่อยอบิเกลที่สภาพร่อแร่ลง
“กะ..แกควรฆ่า...ฉะ...ฉันซะถ้าปล่อยฉันไป รอบหน้าฉันจัดการแกแน่”อบิเกลพูดด้วยน้ำเสียงโรยรินอลิเซียหันไปมองหน้ามาเรียที่มีสายตาเ็ป
“เื่นี้แล้วแต่ท่านเห็นสมควรเถอะมาเรีย”อลิเซียพูดกับมาเรียแล้วเดินออกไปโดยมีมาร์คัสเดินตามไม่ห่าง
“เ้าเก่งขึ้นมากทำลายเขตอาคมของข้าได้ หากเราเดินทางเดียวกัน ข้ายังมีสิ่งที่จะถ่ายทอดให้เ้าอีกเยอะ”มาเรียพูดพลางยกไม้เท้าขึ้น
“ท่านหันหลังให้ข้าท่านทอดทิ้งข้า”สิ้นเสียงของอบิเกลก็ได้ยินเสียงกระทุ้งไม้เท้าของมาเรีย พร้อมเสียงกรีดร้องสุดท้ายของอบิเกลอลิเซียหันกลับไปมอง เห็นไฟลุกท่วมร่างอบิเกล และมาเรียก็ยืนดูอยู่ตรงนั้นจนไฟมอดดับไปมาเรียกระทุ้งไม้เท้าอีกครั้ง ที่ตรงนั้นก็กลายเป็หลุมฝังศพพร้อมแท่นหินสลักชื่ออบิเกลเป็ของขวัญสุดท้ายจากอาจารย์ถึงลูกศิษย์
“มาเรียคงเ็ปมากที่ต้องทำแบบนั้น”อลิซเซียพูดกับมาร์คัส
“แหงล่ะก็อบิเกลนางเป็ศิษย์คนโปรดเลยนี่นา”มาร์คัสตอบกลับ
“เมื่อกี้ถ้าไม่มาห้ามฉันไว้คงเป็ฉันที่สังหารนาง แบบนั้นมาเรียคงเ็ปน้อยกว่า”
“แต่ถ้าปล่อยให้เธอฆ่าพลังนั่นอาจจะครอบงำจนกลืนกินเธอไปเลยก็ได้ ถึงเธอจะใช้มันได้ แต่ก็ยังต้องระวังแบบนี้ไงพวกาุโเ่าั้ถึงกลัวเธอนักหนา กลัวจนหัวหด จนทำเื่ชั่วๆกันได้”มาร์คัสกัดฟันพูดด้วยความแค้นจากอดีต
“ใจเย็นก่อนคราวนี้ฉันจะจัดการทุกอย่างให้มันถูกต้อง ตามที่ท่านผู้นั้นเคยบอกไว้ แล้วคนของเราเป็ยังไงกันบ้างาเ็กันเยอะรึเปล่า”อลิเซียถามมาร์คัสพลางมองไปที่ลานหน้าบ้านที่ตอนนี้เละเทะจากการทำาเมื่อครู่
“าเ็กันเยอะอยู่โชคดีที่เธอกลับมาทันเวลา ตอนนี้แอนเดรีย เมร่า โรซาลิน กำลังช่วยรักษาคนที่าเ็อยู่เธอวางใจเถอะ แล้วเธอล่ะโอเครึเปล่า เพิ่งจะกลับมาแท้ๆ โชว์ฟอร์มซะเต็มที่เลยนะ อยากดื่มเืหน่อยมั๊ย”มาร์คัสพูดพร้อมเอามือแกะกระดุมเสื้อออก 2เม็ด แล้วดึงลงนิดนึงพร้อมเอียงคอให้อลิซเป็การเชิญชวน
“ไม่ต้องมาทำเซ็กซี่เลยหน่าขนลุก ถ้าจะดื่ม ฉันดื่มจากข้อมือก็ได้แต่ตอนนี้ยังไม่เป็ไร”อลิเซียบอกปฎิเสธ
“ว้าแย่จัง แต่สาวๆตรงนู้นหันมามองฉันตาเป็มันเลยน้า”มาร์คัสพูดพลางติดกระดุมกลับเหมือนเดิมพร้อมทำหน้าตากวนตามปกติด้วยร่างกำยำ ผิวสีน้ำผึ้ง ทำให้มาร์คัสเป็หมาป่ารูปงามที่มีเสน่ห์มากเลยทีเดียว
“เมื่อกี้ก่อนตื่น ฉันไปเจอพ่อนายมาด้วยนะเค้าฝากอะไรถึงนายด้วย”อลิเซียพูดพร้อมเอามือจับััตัวมาร์คัสเพื่อส่งต่อความทรงจำที่ไปเจอกับอิไลอัสมา
“ขอบคุณนะ อลิเซีย”มาร์คัสพูดพลางพยายามกลั้นน้ำตาไว้ อีกด้านมาเรียก็กำลังเดินมาทางสองคนนี้ที่กำลังนั่งคุยกันอยู่
“เ้าเป็ยังไงบ้างอลิเซีย เมื่อกี้เ้าใช้พลังซะเต็มที่เลยไปพักก่อนมั๊ย”มาเรียพูดด้วยสีหน้าเป็ห่วง
“แค่นี้สบายมาก ไม่ต้องห่วง โอ๊ยๆๆ จะวูบแหะ”อลิเซียพูดพร้อมกับยืนขึ้นเพื่อโชว์ความแข็งแกร่งแต่ดันลุกเร็วไปหน่อย เกือบหงายหลังแต่มาร์คัสประคองไว้ทัน
“นั่นไง ไปพักหน่อยเถอะ ตรงนี้ที่เหลือเดี๋ยวข้าจัดการเอง”มาเรียกระทุ้งไม้เท้าอีกครั้งแล้วสนามรบเละเทะหน้าบ้านก็กลับสู้สภาวะปกติ
“ท่านเองก็ใช้พลังไปมาก ท่านก็ควรพัก”อลิเซียพูดกับมาเรีย ในขณะเดียวกันหล่าวผู้ภักดีที่เริ่มอาการดีขึ้น ก็เดินมาทางที่อลิเซียนั่งอยู่ ทุกคนคุกเข่าลงเพื่อทำความเคารพอลิเซียอีกครั้ง
“ยินดีต้อนรับกลับ นายหญิงอลิเซีย”ทุกคนพูดพร้อมกัน
“ขอบใจทุกคนมากที่มาช่วยกันในวันนี้ พวกเ้าไปพักเถอะ ถึงเวลานั้นข้าจะเรียกรวมพลอีกที” ฟรึบ!!!แสงสว่างวาบเกิดขึ้นอีกครั้งแล้วเหล่าผู้ภักดีทั้งหมดก็วาร์บหายไป
“ข้าจะร่ายเขตอาคมใหม่ตอนนี้พวกนั้นคงไม่กล้าเข้ามาวุ่นวายไปสักพักใหญ่ คงเตรียมรับมือกับเ้าอยู่”มาเรียพูดพลางร่ายคาถาสร้างเขตอาคมใหม่
“แล้วท่านผู้นั้นหล่ะมาร์คัสพ่อทูนหัวของฉัน”อลิเซียถามมาร์คัสพลางมองหาสายตาก็เหลือบไปเห็นชายในฮู้ดยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ อลิเซียยิ้มรับด้วยความดีใจจากนั้นชายในฮู้ดก็วาร์บมาอยู่ตรงหน้าอลิเซีย
“กลับมาได้สักทีนะอลิเซียยิ่งโตเ้ายิ่งเหมือนดาฟนี่มาก แต่ข้าต้องไปแล้วล่ะ ก่อนที่พวกนั้นจะทันสงสัย แล้วเจอกันนะ”
“แล้วเจอกัน ท่าน.....”
แล้วชายในฮู้ดก็วาร์บหายไป
1K
![[จบแล้ว]Monster Region Online : ประตูสู่โลกมอนสเตอร์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/f7fc031835dd1271499644b185ef3718.webp)
