ณ. คอนโด//วาฟิกซ์
เนื่องจากวันนี้ วันเกิดของ วาฟิกซ์ ฉันได้สั่งเค้กมาไว้แล้ว หลังจากเลิกงานตอนเย็น เราก็จะมาเป่าเค้กวันเกิดกัน เอ๊ะ!! นี่เก้าโมงแล้วนะ ทำไมเขาไม่ออกมาจากห้องซะที ฉันลุกขึ้นเดินไปแง้มประตูห้องนอนของเขา ปรากฎว่าไม่อยู่ซะงั้น ทำไงดีล่ะ แล้วจะทันไปงานเดินแบบไหมเนี่ย
ที่จริง วาฟิกซ์ เขาเป็คนบอกเองว่า จะเอาเสื้อผ้ามาให้ฉันเปลี่ยนที่โรงพยาบาล แต่ปรากฎว่าเวลาผ่านไปเขาก็ยังไม่มาซะที สุดท้ายฉันต้องโทรไปรบกวนแม่ให้นำเสื้อผ้ามาให้ฉันเปลี่ยนที่โรงพยาบาล จากนั้นฉันนั่งแท็กซี่มาคอนโด วาฟิกซ์
9:30 น.
ฉันจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย เขาไปไหนของเขา งั้นโทรหาเขาซะหน่อยแล้วกัน
โทรออก
(Warfix)
ตู๊ด ตู๊ด
โทรไปไม่ติดซะงั้น ลองโทรไลน์แล้วกัน (ไม่รับสาย ) โอ๊ย!! นายไปไหนของนาย ฉันส่งแชทไลน์ไปถามนายก็ไม่เคยอ่านเลย ลองโทรหาพี่ตีตี้ ดีกว่าเผื่อเขาไปหา คุณรอณ เพื่อนเขาที่คฤหาสน์หรูนั่น
โทรออก
(098717XXXX)
เชอรี่ : ฮัลโหล พี่ตีตี้ใช่ไหมคะ
พี่ตีตี้ : อ้าว ยัยแฟนคลับเหรอ
เชอรี่ : ใช่ค่ะ หนูมีเื่ถามค่ะ
พี่ตีตี้ : สนใจเป็นางแบบแล้วเหรอจ๊ะ
เชอรี่ : ไม่ใช่ค่ะ คือหนูอยากรู้ว่า วาฟิกซ์ อยู่กับพี่ตีตี้หรือคุณรอณไหมคะ
พี่ตีตี้ : ไม่อยู่จ้ะ เดี๋ยวพี่ลองถาม คุณขา ให้นะ
เชอรี่ : ค่ะ
พี่ตีตี้ : คุณขา บอกว่า วาฟิกซ์ คงอยู่ที่บ้านอ่ะจ้ะ ยัยแฟนคลับลองไปหาเขาที่บ้านดูนะ
เชอรี่ : ห๊ะ เขาจะกลับบ้านทำไมคะ ในเมื่อวันนี้มีงานเดินแบบนะคะ
พี่ตีตี้ : พี่ก็คิดแบบนั้น ยังไงพี่รบกวนยัยแฟนคลับด้วยนะ ไปดูเขาที่บ้านให้ทีนะจ๊ะ
เชอรี่ : ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ตีตี้
----
20 นาทีต่อมา
ไวเหมือนหายตัวได้ ฉันมาด้วยรถแท็กซี่น่ะ ดีนะรถไม่ติด
มาถึงหน้าบ้าน ฉันกดออดหน้าบ้านเขา สักพักมีแม่บ้านเดินออกมาเปิดประตูให้ฉัน
แม่บ้าน : หนูอีกแล้วเหรอ เข้าบ้านมาก่อนสิจ๊ะ
เชอรี่ : วาฟิกซ์อยู่ที่บ้านไหมคะ
แม่บ้าน : อยู่จ้า อยู่บนห้องนอน ยังไม่ลงมาเลย ั้แ่เช้า
เชอรี่ : วันนี้เขามีงานเดินแบบนะคะ หรือว่าเขาลืมกันนะ
แม่บ้าน : ป้าก็ไม่แน่ใจ หนูลองขึ้นไปหาคุณวาฟิกซ์ที่ห้องนอนแล้วกันนะ
เชอรี่ : ค่ะ หนูขออนุญาตนะคะ
---
ห้องนอน//วาฟิกซ์
วาฟิกซ์ ตื่นๆ นายไม่ไปงานเดินแบบเหรอ นัดเขาไว้สิบเอ็ดโมงนะ นี่มันก็สิบโมงกว่าแล้วนะ เงียบ! เฮ้ๆ นายตื่นสิ ทำไมนายตัวร้อนๆล่ะ ไม่สบายหรือเปล่า ทำไงดีล่ะ งั้นเช็ดตัวก่อน ไม่สิ ต้องโทรไปบอกทีมงานก่อน ไม่งั้นเขารอแย่เลย
1 นาทีผ่านไป
ฉันได้โทรไปบอกทีมงานเรียบร้อย ดีนะวันนี้มีนายแบบและนางแบบสำรอง ส่วนคนที่เดินแบบแทนเขาคือคุณรอณ ช่างโชคดีจริงๆ มีคนทำงานแทน ไม่งั้นโดนทีมงานบ่นหูชาแน่ๆ
กลับมาที่วาฟิกซ์ ฉันเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กเอาไปซุบน้ำในกะละมังที่เตรียมไว้ จากนั้นมาเช็ดตัวให้เขา พอเช็ดตัวไปได้ครึ่งชั่วโมง ไข้ก็ลดลง ....ฉันได้วานแม่บ้านให้เตรียมข้าวต้มหมูสับ น้ำเปล่า และยาลดไข้ไว้ให้ วาฟิกซ์
เชอรี่ : นายตื่นแล้วเหรอ
วาฟิกซ์ : อืม เธอคิดถึงฉันเหรอ มาหาฉันถึงบ้านเชียว
เชอรี่ : มาตามนายไปทำงานต่างหากล่ะ
เชอรี่ : ฉันโทรบอกทีมงานให้เรียบร้อยแล้ว คุณรอณ เดินแบบแทนนายอ่ะ
วาฟิกซ์ : เธอนี่เก่งขึ้นเยอะ ถ้าเธอลวมลามฉันบ่อยๆ รับรองเธอจะทำงานเก่งกว่านี้
เชอรี่ : กรี๊ดดด มันเกี่ยวกับงานไหม
วาฟิกซ์ : หนวกหูโว๊ยย
เชอรี่ : ฉันยกโต๊ะญี่ปุ่นขึ้นมากลางบนที่นอน จากนั้นนำข้าวต้มหมูสับ น้ำเปล่า และยาลดไข้ มาจัดวางไว้บนโต๊ะ ... นายกินซะ กินเสร็จนายนอนพักผ่อนต่อได้เลยนะ
วาฟิกซ์ : ขอบคุณนะครับ
เชอรี่ : ไม่เป็ไร
วาฟิกซ์ : แล้วใครเอาเสื้อผ้าไปให้เธอเปลี่ยนที่โรงพยาบาลล่ะ
เชอรี่ : ฉันรบกวนแม่น่ะ
วาฟิกซ์ : ขอโทษทีนะ ฉันดันมาป่วยซะก่อน
เชอรี่ : นายรีบกินเถอะ เดี๋ยวข้าวต้มเย็นหมด
วาฟิกซ์ : งั้นเธอนอนที่นี่ไปก่อนนะ
เชอรี่ : หลับไปแล้ว
วาฟิกซ์ : เฮ้ ! ยัยตัวแสบมานอนอะไรตอนนี้ ... ตกลงเธอมาดูแลผมจริงๆใช่ไหม ยังไม่ทันไรหลับไปซะก่อนแล้ว งั้นผมไปอาบน้ำก่อนดีกว่า จะได้สดชื่น
เชอรี่ : ปวดท้องอีกแล้ว .... อ้าว เขาไปไหนแล้วล่ะ พอฉันมองไปอีกทีเขากำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ
วาฟิกซ์ : เธอตื่นมาแล้ว ไปกินข้าวกลางวันกัน
เชอรี่ : นายทำอะไรให้ฉันกินเหรอ
วาฟิกซ์: ไม่ได้ทำ ฉันให้แม่บ้านทำก๋วยเตี๋ยวให้กิน
เชอรี่ : ก็ดีนะ เป็เมนูที่กินง่าย
วาฟิกซ์: ผมกับเธอลงมาข้างล่างนั่งกินก๊วยเตี๋ยว กันสองคน ไม่นานเราสองคนก็กินกันหมด โดยมีนายวาฟิกซ์เดินไปเก็บชามให้ในครัว
เชอรี่ : วาฟิกซ์
วาฟิกซ์: ว่า
เชอรี่ : แฮปปี้เบิร์ธเดย์ นะคะ
วาฟิกซ์: ขอบคุณนะ ว่าแต่ฉันลืมไปแล้วนะเนี่ย
เชอรี่ : แต่เค้กอยู่ในตู้เย็นคอนโดนายน่ะ
วาฟิกซ์: ไม่เป็ไร เดี๋ยวค่อยกลับไปกินด้วยก็ได้
เชอรี่ : งั้น ฉันขอตัวกลับก่อนนะ
วาฟิกซ์: เดี๋ยวก่อนสิ
เชอรี่ : เขาดึงตัวฉันเข้าไปกอดอีกแล้ว ฉันได้ซบบริเวณอกเขาอีกครั้ง กอดเขาทีไรรู้สึกอบอุ่นจัง จนไม่อยากออกจากอ้อมกอดนี้เลย
วาฟิกซ์: พรุ่งนี้เราค่อยกลับด้วยกันนะ
เชอรี่ : ก็ได้ ฉันขอไปอาบน้ำหน่อยนะ
วาฟิกซ์: ได้สิ ให้ฉันไปช่วยเธออาบน้ำไหม
เชอรี่ : บ้าๆ นายไม่ต้องตามมาเลยนะ
วาฟิกซ์: ไม่ต้องเขินหรอกน่า
เชอรี่ : กรี๊ดด นายจะเดินตามฉันมาทำไม
วาฟิกซ์: เอานี่ ผ้าขนหนู ยัยตัวแสบกรี๊ดได้สิ้นเปลืองมาก
เชอรี่ : จำไว้เลยนะ
วาฟิกซ์: วันเกิดปีนี้ของผมมีความสุขมากเลยครับ และอยากให้เป็แบบนี้ไปทุกๆปี