ข้าจะเป็นแม่ครัวตัวน้อยแห่งวังหลวง (จบ)

            เฉินเกอชะงักนิ่งไปครู่หนึ่ง มองหน้าหนิงมู่ฉือก่อนจะหลุดขำออกมา “แม่นางถามทำไมหรือ ท่ามกลางหิมะเช่นนี้จะหารังกระต่ายจากที่ใด”

            หนิงมู่ฉือยิ้มอ่อน ท่ามกลางแสงแดดที่ส่องลงมาแววตาของหนิงมู่ฉือเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “ข้าบอกให้ท่านเรียกข้าว่าฉือเอ๋อร์ก็พอมิใช่หรือเรียกแม่นางมันดูห่างเหิน”

            เฉินเกอได้ฟังยิ้มออกมา ก่อนจะขยับริมฝีปากลองเรียก “ฉือเอ๋อร์…ฉือเอ๋อร์”

            หนิงมู่ฉือยิ้ม ชี้ข้ามไหล่ไปทางด้านหลัง “จอมยุทธ์เฉินอย่าได้ตกใจ ท่านดูตรงนั้นสิ ตรงนั้นมีรังกระต่ายอยู่พวกเราล่าสัตว์ป่ามาทำเป็นอาหารกันเถอะ”

            เฉินเกอพยักหน้า เขารู้สึกราวกับมีบางอย่างพุ่งเข้าใส่หัวใจแม้สตรีตรงหน้าจะใส่เสื้อผ้าที่สุดแสนจะธรรมดา ทว่าท่าทางกลับดูดีกว่าสตรีคนอื่นที่เขาเคยเจอหน้าตาก็งดงามกว่า มือก็ดูนุ่มกว่า ผิวก็ดูขาวกว่า แม้แต่รอยยิ้มก็ดูจับใจกว่า นางสวยเหลือเกิน

            หากโลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่ารักแรกพบ เช่นนั้นเขาก็…

            หนิงมู่ฉือมิได้รับรู้ถึงความในใจของเฉินเกอแม้แต่น้อย เอาแต่ขุดดินตรงรังกระต่ายมองด้านข้างซึ่งมีกองอุจจาระของกระต่ายอยู่ นางเอ่ยกับเฉินเกออย่างดีใจ “จอมยุทธ์น้อยเฉิน ข้าไม่ได้เดาโดยไม่มีหลักฐาน ท่านดูสิ กองอุจจาระกองนี้ยังใหม่อยู่เลย”

            เฉินเกอได้ยินคำเรียกที่หนิงมู่ฉือเรียกตัวเองก็อ้าปากค้างอยู่สักพักสตรีผู้นี้ช่างใจกล้าเหลือเกินใต้หล้านี้จะมีกี่คนที่กล้าบอกให้เขาจับกระต่ายและกล้าเรียกชื่อเขาตามใจชอบเช่นนี้จากจอมยุทธ์เฉินจนมาถึงจอมยุทธ์น้อยเฉิน ไม่รู้ว่าครั้งหน้านางจะเรียกชื่อเขาด้วยชื่อแปลกใหม่ใด

            เฉินเกอมองหนิงมู่ฉือด้วยแววตาอ่อนโยนหนิงมู่ฉือเห็นเช่นนั้นก้มหน้าด้วยความเขินอาย “จอมยุทธ์น้อยเฉินใช้สายตาแบบนี้มองผู้อื่นตลอดเลยหรือโชคดีที่เป็นข้า หากเปลี่ยนเป็นสตรีอื่น คงจะนึกว่าท่านคิดอะไรกับนางเป็นแน่”

            ตอนที่เฉินเกอได้สติกลับมาหนิงมู่ฉือได้ถูกบางสิ่งบางอย่างดึงดูดความสนใจไปแล้วเขามองตามสายตาของนางไปยังตรงกลางรังตรงนั้นมีดวงตาสีดำขลับกำลังจ้องมองมาที่พวกเขา เขาเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงกระซิบ “ชู่ มันอยู่ตรงนั้นจริงๆ ด้วย ระวังนะ อย่าให้มันหนีไปได้”

            หนิงมู่ฉือมีสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังขณะมองไปที่รัง นึกดีใจขณะมองเฉินเกอที่กำลังจะลงมือจับกระต่ายในใจนางลุ้นยิ่งนัก ด้วยกลัวว่ากระต่ายจะวิ่งหนีไป

            เจ้ากระต่ายราวกับรับรู้ได้ มันวิ่งหนีไป นางเห็นเช่นนั้นรีบตะโกนบอกเฉินเกออย่างร้อนใจ“กระต่ายวิ่งหนีไปแล้ว! เสี่ยวเฉิน รีบไปดักมันเอาไว้!”

            เฉินเกอรีบวิ่งไปดักหน้าทางเข้ารังอีกรังหนึ่งส่วนหนิงมู่ฉือวิ่งไปดักตรงทางเข้าอีกทางหนึ่ง ทว่าโบราณกล่าวไว้ได้ดียิ่ง “กระต่ายเจ้าเล่ห์มีสามรัง”เจ้ากระต่ายไหนเลยจะยอมให้จับได้ง่ายๆ เห็นเจ้ากระต่ายวิ่งหนีไปอีกรัง หนิงมู่ฉือร้อนใจยิ่งนัก

            เฉินเกอมองสีหน้าร้อนใจของหนิงมู่ฉือก็รู้สึกว่าช่างน่าสนใจดีแท้อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

            หนิงมู่ฉือได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว สีหน้าเปลี่ยนเป็นระแวดระวังขณะตะโกนบอกเฉินเกอ“เร็วเข้า มันอยู่ตรงรังใกล้ๆ ท่าน!”

            เฉินเกอมองไปที่รังที่อยู่ใกล้ตัว เขาเห็นเจ้าตัวกลมๆสีเทาวิ่งผ่านหน้าเขาไป เขาเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวของเจ้าสิ่งที่อยู่ในรัง

            หนิงมู่ฉือมองเฉินเกออย่างเสียดายขณะใช้มือลูบท้องจากนั้นเอ่ยอย่างทอดถอนใจ “ช่างเถิดเจ้ากระต่ายตัวนี้เจ้าเล่ห์มาก ไม่กินก็ได้ ข้าไปดูแถวๆ นี้ก่อนว่ามีอะไรที่สามารถกินได้บ้าง”

            เฉินเกอส่ายหน้าก่อนจะเอานิ้วชี้มาแตะที่ริมฝีปากพร้อมกับทำเสียงชู่เป็นการบอกให้หนิงมู่ฉือเงียบก่อนเขามองไปที่รังกระต่ายเพื่อสำรวจขณะกวักมือเรียกหนิงมู่ฉือ

            หนิงมู่ฉือเดินเข้าไปหาอย่างระมัดระวังมองสีหน้าจริงจังของเฉินเกอพร้อมกับเอ่ยถาม “มีอันใดหรือหรือท่านเห็นอะไร” นางกระซิบถามความที่อากาศหนาวจึงมีควันสีขาวออกมาจากปาก

            เฉินเกอพยักหน้าขณะซ่อนตัวหนิงมู่ฉือมองเห็นเจ้ากระต่ายสีเทาโผล่หน้าออกมาจากรัง ขณะกำลังจะปีนออกมาเฉินเกอยื่นมือไปจับเจ้ากระต่ายน้อยเอาไว้อย่างรวดเร็ว เจ้ากระต่ายน้อยมองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

            เห็นเฉินเกอจับกระต่ายเอาไว้ได้ นางกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ เอ่ยชมยกใหญ่ “จอมยุทธ์น้อยเฉินช่างเก่งกาจเหลือเกิน ท่านจับได้อย่างไร ข้ายังมองไม่ทันเลย”

            เฉินเกอยิ้มแก้เก้อ รู้สึกดีใจยิ่งนักขณะพิจารณาเจ้ากระต่ายในมือ “เจ้ากระต่ายตัวนี้เนื้อเยอะไม่น้อย น่าจะพอทำให้เราอิ่มได้มื้อหนึ่ง”

            หนิงมู่ฉือพยักหน้าอย่างเห็นด้วยเดิมนางคิดว่าจะเอากระต่ายตัวนี้มาทำอาหารใดดีทันใดนั้นเองนางมองแววตาที่มีชีวิตของมัน พลันรู้สึกว่าถ้าฆ่ามันเพื่อเอามาทำเป็นอาหาร ก็สงสารมันยิ่งนัก หากลำพังแค่นางคงจะปล่อยมันไปแต่นี้มีสองคน นางจะเอ่ยปากอย่างไร

            เฉินเกอมองสีหน้าลำบากใจของหนิงมู่ฉือก็รู้ทันทีว่านางกำลังลังเลเรื่องใดอยู่เขาจึงเอ่ยออกมา “เจ้าช่วยข้าจุดไฟทีจะได้ตากเสื้อเจ้าให้แห้งด้วย”

            หนิงมู่ฉือลำบากใจอยู่บ้าง แต่ตอนนี้นางหิวมากจริงๆจึงกัดฟันพยักหน้าออกไป

            นางมองตามแผ่นหลังของเฉินเกอขณะเดินออกไป ท่าทางของเขาดูห้าวหาญเหลือเกิน “เป็นอย่างที่ท่านพ่อบอกจริงๆ ด้วย เยี่ยนฉือมีแต่วีรบุรุษ เขาช่างดูดีเสียจริง”

            นางนำเขาไปเปรียบเทียบกับจ้าวซีเหอเฉินเกอเป็นบุรุษประเภทกล้าหาญสมชายชาตรี ถึงหน้าตาจะเทียบกับจ้าวซีเหอไม่ได้ แต่ก็ดูสมเป็นบุรุษมากกว่า

            นางเก็บกิ่งไม้มาจุดไฟ นางต้องลงแรงไปมากกว่าจะจุดไฟท่ามกลางหิมะได้นางเอามือผิงไฟเพื่อให้มืออบอุ่น มองเสื้อตัวนอกของนางที่ถูกหิมะทำจนเปียกชื้น นางนำเสื้อของเขามาผิงไฟให้แห้งนั่งเฝ้าอยู่นานจนเกือบจะหลับ

            ครั้นเห็นเฉินเกอนำเนื้อกระต่ายที่จัดการเสร็จเรียบร้อยแล้วเดินมานางตื่นขึ้นมาทันใด

            นางมองเนื้อกระต่ายและหนังกระต่ายอย่างรันทดใจ เฉินเกอเห็นเช่นนั้นก็เอ่ยออกมา“หากเจ้ารู้สึกไม่ดี เดี๋ยวข้า…”

            นางส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ข้าแค่สงสารมันนิดหน่อยเนื้อปกติที่ข้าทำก่อนหน้านั้นมันก็มีชีวิตเพียงแต่ข้าไม่เคยเห็นพวกมันต้องมาตายต่อหน้าต่อตาเท่านั้น”

            เห็นนางยิ้มเศร้า เฉินเกอรู้สึกเห็นใจ มุมปากยกเป็นรอยยิ้มน้อยๆก่อนจะหันไปเห็นว่า นางช่วยนำเสื้อผ้าไปผิงไฟให้แล้ว รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก

            หนิงมู่ฉือนำเนื้อกระต่ายเสียบกับกิ่งไม้ ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า “ต่อไปข้าจะแสดงให้จอมยุทธ์น้อยเฉินดูว่าสิ่งใดคืออาหารป่าที่แท้จริง”