ถนนเส้นใหญ่ใจกลางเมืองหลวง ถนนเส้นนี้เปรียบดั่งเส้นเืแดงใหญ่ตรงกลางหัวใจ เพราะเป็ถนนสายสำคัญของแคว้นซีซานที่ทอดยาวสู่ประตูวังหลวง
แขกต่างแคว้นต่างถิ่นต่าง ๆ ต่างสัญจรไปมาบนถนนเส้นนี้กันอย่างคับคั่งเป็ประจำ ทำให้มีโรงเตี๋ยม และร้านค้าอำนวยความสะดวกมากมายเต็มสองฝั่งตลอดแนวยาวของถนนสายนี้ ที่สำคัญยังมีตลาดขนาดใหญ่ที่เป็แหล่งซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้าจากดินแดนต่าง ๆ ดังนั้น ั้แ่เช้าตรู่จนถึงค่อนดึก ถนนเส้นนี้จะเต็มไปด้วยบรรดาพ่อค้าแม่ค้า และผู้สัญจรไปมาอย่างครึกครื้น
ยามบ่ายผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมากันอย่างแออัด เสียงเจี๊ยวจ๊าวเรียกขายของแข่งกันของบรรดาพ่อค้าแม่ค้า ปนเปกับเสียงลูกค้าต่อรองสินค้า ท่ามกลางผู้คนสับสนวุ่นวายมีดรุณีน้อยผู้หนึ่งที่ดูโดดเด่นจากกลุ่มคนธรรมดาทั่วไป ด้วยผ้าแพรเนื้อดีสีชมพูอ่อน บวกกับผิวพรรณ ที่ขาวดุจหิมะของนาง ยิ่งเมื่อแสงแดดต้องเรือนกาย ยิ่งเกิดแสงประกายระยิบระยับบนร่างอรชรนั้น ให้ผู้ที่เดินผ่านเหลียวหลังกลับมามองกันแทบทุกคน
“กำไรหยกขาวของมหาเทวีหิมะเยี่ยมจริง ๆ เลย ข้าอยู่บนโลกมนุษย์ตั้งหลายชั่วยามแล้วยังไม่สลายไปเลย”
ดวงตากลมโตสดใสมองกำไลข้อมืออย่างภาคภูมิใจกับของวิเศษชิ้นนี้เป็นักหนา แล้วดวงตาสุกใสดุจดวงอาทิตย์ยามเช้าก็แลเลยไปยังเครื่องประดับ ผ้าต่วนหลากสี และข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ที่วางขายเรียงรายกันเต็มสองข้างทาง เท้าเล็ก ๆ ก้าวไปเรื่อย ๆ นางตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่เห็นนัก
“ซาลาเปาร้อน ๆ ซาลาเปาใหม่ ๆ ซาลาเปาแห่งซีซานจ้า”
ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น สองเท้าน้อย ๆ ก็พาร่างอรชรพุ่งตรงเข้าหาร้านเปาที่คลั่งคลุ้งไปด้วยไอร้อน ๆ ของหม้อนึ่งโดยทันที แม้ว่าในตอนนี้ มือหนึ่งจะถือพุทราเชื่อม อีกมือถือกระบอกไม้ไผ่ที่บรรจุน้ำหวานอยู่เต็มกระบอก
“อ่าหอมจังเลย”
เซี่ยะเหลียนยื่นหน้าเข้าไปใกล้ไอน้ำที่ลอยฟุ้ง สูดเอาไอหอมของซาลาเปาเข้าเต็มปอดตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัวความร้อน
“ซาลาเปาร้อน ๆ ซาลาเปาใหม่ ๆ ซาลาเปาแห่งซีซานรับกี่ลูกดีขอรับคุณหนู”
พ่อค้ายิ้มให้แก้มปริ
คนถูกเรียกว่าคุณหนูฉีกยิ้มกว้าง
“เอามาเลยสิบก้อน !”
พ่อค้าถึงกับยิ้มกว้างยิ่งขึ้น คุณหนูน้อยคนงามคนนี้ แม้รูปร่างจะอ้อนแอ้นอรชรแต่กินจุไม่เบาเชียว ดูสิทันที่นางสั่งซาลาเปาพุทราเชื่อมในมือก็หายวับไปกับปาก เขาถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย เกิดมาเขาก็เพิ่งเคยพบเคยเห็นสาวงามที่กินได้มากมายขนาดนี้ โดยที่ไม่กลัวว่ารูปร่างแสนสวยจะกลายเป็ตุ่ม
“ว้าว น่าอร่อยจังเลย โลกมนุษย์ของกินเต็มไปหมดเลยเนอะ”
ปากเล็ก ๆ กล่าวอู้อี้ ทั้ง ๆ ที่เคี้ยวพุทราอยู่เต็มปาก
“ใช่แล้วขอรับ ยิ่งเป็เมืองหลวงของเรา ยิ่งมีของแปลก ๆ เยอะแยะมากมาย เพราะถนนสายนี้ คนต่างแคว้นต่างถิ่นเข้ามาเมืองหลวงกันเยอะ ทำให้ตลาดแถบเติบโตขึ้นทุกวัน”
“เป็มนุษย์นี้ดีจริง ๆ เน๊อะ ั้แ่เกิดมาห้าร้อยกว่าปี ข้าไม่เคยได้กินของอร่อย ๆ ขนาดนี้มาก่อนเลย”
“คุณหนูว่ากระไรขอรับ”
“ช่างเถอะ ช่างเถอะ ไหนดูสิซาลาเปาที่เ้าว่าจะอร่อยแค่ไหนกันนะ”
เซี่ยะเหรียญยื่นมือไปรับถุงซาลาเปากว่าสิบลูก
ปัง ปัง ปัง ปัง
เสียงประทัดมงคลดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงปี่เสียงกลองดังกระหึ่มนำขบวนเกี๊ยวสีแดงเพลิงไปตามถนน
“ว้าย มาดูอะไรนี่ ๆ เร็ว ๆ”
“ไปดูกันเร็ว”
“ดูสิขบวนทหารเต็มเลย โอ้ย ๆ จะจุดประทัดอีกแล้ว”
ปัง ปัง ปัง ปัง
ปัง ปัง ปัง ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
“เขาทำอะไรกันรึ เสียงดังมากสนุกเชียว”
เซี่ยะเหลียนส่งเสียงถามพ่อค้าอู้อี๊เพราะกำลังเคี้ยวซาลาเปาเต็มปาก
“อ๋อ ขบวนนำเกี้ยวเ้าสาวธิดาราชครูเข้าถวายตัวเป็พระชายาของท่านอ๋องเยี่ยเหลียง”
พ่อค้าซาลาเปามองขบวนยาวเหยียด ด้านหน้ามีแม่สื่อเดินนำพร้อมกับนางกำนัลสาวใช้ ด้านหลังขบวนเป็ทหารองครักษ์ ธิดาราชครูแต่งงานทั้งที มีหรือจะให้เข้าวังตัวเปล่า
“ถวายตัวเหรอ”
“เออ ถ้าเรียกสั้น ๆ ตามภาษาชาวบ้านก็คือ แต่งงาน ขอรับ”
“งานแต่งงานของมนุษย์สินะ อื้อ น่าสนุกเน๊อะ”
“ใช่แล้วครับคุณหนู งานแต่งงานถือเป็วันดีวันมงคลที่สุด ดังนั้น ทุกฝ่ายต้องจัดเตรียมข้าวของต้อนรับแขกของทั้งสองฝ่าย และการจัดเตรียมอาหารแลสุราชั้นเลิศที่ดีที่สุด”
เพียงแค่ได้ยินคำว่า “อาหารแลสุราชั้นเลิศ” เทพธิดาน้อยก็เหมือนกับจะได้ยินเสียง์ ตากลมโตลุกวาวขึ้น พร้อมกับอุทานว่า
“อาหารและสุราชั้นเลิศ ว้าว”
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว อาหารแลสุราชั้นเลิศ ยิ่งเป็งานแต่งของอ๋องเยี่ยเหลียงที่เป็ถึงน้องชายของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ยิ่งกว่าเรียกว่าอาหารชั้นเลิศ!”
“ยิ่งกว่าอาหารชั้นเลิศ ! ยิ่งกว่าอาหารชั้นเลิศ ! ยิ่งกว่าอาหารชั้นเลิศ !”
ในหัวเทพธิดาองค์เต็มไปด้วยภาพอาหารชั้นเลิศเ่าั้ลอยฟุ้งอบอวล นางคิดว่าอาหารเ่าั้ต้องอร่อยมากอย่างแน่นอน
“อ้าวคุณหนู อย่าลืมจ่ายค่าซาลาเปาขอรับ”
คนขายซาลาเปาร้องเสียงหลง เมื่อลูกค้าสาวพร่ำพรึมออกจากร้านไปเสียเฉย ๆ
“ขอโทษ ขอโทษ ข้ามัวแต่คิดถึงอาหารชั้นเลิศ ฮ่า ฮ่า เอ้านี่ ค่าซาลาเปา”
เซี่ยะเหลียนวิ่งกลับมาพร้อมกับเสียงหัวเราะ มือน้อย ๆ ควักเบี้ยออกมาจากถุงส่งให้คนขายซาลาเปา
เบี้ยในถุงสีทองของนาง ไม่ว่าจะควักจ่ายสักกี่ครั้ง มากเท่าใด ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่หมดสักที ด้วยอิทธิฤทธิ์ของเวทมนต์ที่เสกขึ้น
เมื่อจ่ายค่าซาลาเปาแล้วเทพธิดาองค์น้อยก็หายลับไปกับฝูงชน
.......................................................................
8K
